"Ik kijk met trots op mezelf terug"

Anne was 26 toen ze in 2015 naar de huisarts ging voor een hardnekkige griep. Ze bleek een longontsteking te hebben. De antibiotica die ze kreeg hielpen niet en het ging alsmaar slechter. Toen ze geen gevoel meer had aan de rechterkant van haar lichaam, werd ze in het ziekenhuis opgenomen. 

In eerste instantie vonden de artsen niets, maar toen ze ook nog ging dubbelzien werd er een MRI scan gemaakt. Hierop zagen ze dat het niet goed zat in de ader naar haar hersenen. Uiteindelijk bleek het een propje te zijn dat losgeschoten was. 

overprikkeling

Anne: “De zichtbare gevolgen zijn bij mij minimaal. Alleen als ik heel moe ben dan ga ik trekken met mijn rechterbeen en ik word heel wit. De onzichtbare gevolgen zijn: last van overprikkeling door licht, geluid en drukte en ik reageer slecht op stress, als ik druk ervaar dat iets af moet bijvoorbeeld.” 

energie verdelen

In 2019 is Anne gestart met Hersenz omdat haar omgeving niet altijd goed begreep wat er aan de hand was en dat ze niet meer met alles mee kon komen. Ook was er weinig balans in haar goede en slechte dagen in de week. Ze had moeite met het verdelen van haar energie. “Ik nam per dag vaak al veel energie van de dag erna, waardoor ik meer slechte dagen in de week had dan goede.” 

Anne volgde de modules ‘Grip op je energie', ‘Omgaan met verandering’ en ‘Plannen en organiseren’.

Het meest waardevolle van de modules was het contact met lotgenoten. “Het leert je accepteren dat je hersenletsel hebt en dat je daarin niet de enige bent. Dat je het echt voor jezelf moet doen en niet voor anderen. En je krijgt handvatten om je energie beter te verdelen.” 

balans

Na Hersenz is Annes dag- en weekplanning aangepast zodat ze nu nog maar een slechte dag per drie weken heeft in plaats van drie slechte dagen per week. “Ik heb ervaren van welke activiteiten ik positieve energie krijg en waar ik negatieve energie van krijg. Ik kan daar nu meer balans in aanbrengen. Zo voorkom ik dat ik meteen een slechte dag heb. Ook heb ik geleerd om goed mijn rustmomenten te nemen. Dit is voor mij van belang voor als ik uiteindelijk weer ga werken.”

Alles voor gedaan

Anne: “Ik heb een goed gevoel over de toekomst en ik hoop dat ik uiteindelijk weer het werk kan vinden dat bij mij past en wat rekening houdt met mijn onzichtbare gevolgen. Ik denk dat ik voor mijzelf op het hoogste punt ben van wat voor mij haalbaar is. En ik kan met trots op mezelf terugkijken dat ik er alles voor heb gedaan om op dit punt te komen.”

 

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
“Er is weer rust en balans en ik geniet”

Jeannette van Sleeuwen is 55 jaar, heeft een latrelatie en is moeder van een zoon (24) en dochter (23). Sinds haar 47e heeft Jeannette NAH, als gevolg van een abces in haar hersenen. Ze onderging twee keer een levensreddende operatie en kroop beide keren door het oog van de naald.

“Ik voel me weer heel in plaats van geknakt”

Ina de Ritter is 72 jaar, getrouwd, moeder van vier kinderen en oma van zes kleinkinderen. In 1988 kreeg zij als gevolg van een gebroken pink een ernstige vorm van Post Traumatische Dystrofie. Hierdoor is haar linkerarm onder de elleboog geamputeerd en is Ina sinds 1998 ook rolstoelafhankelijk. Samen met haar man en hulphond woont zij in een Fokuswoning.

“Als partner kan ik nu meer betekenen”

John Nell is de partner van Sandra, zij liep hersenletsel op na een val van de trap. Hij vertelt over de veranderingen waar hij ongewild mee te maken kreeg en wat deelname aan de partnermodule van Hersenz voor hem heeft betekend.

"Luister goed naar jezelf, naar je lichaam"

Wendy kreeg in 2010 een ongeluk met haar paard op weg naar het strand. Met de ambulance werd ze afgevoerd naar het ziekenhuis. Na een nachtje blijven en een paar testen mocht ze naar huis. ‘Rustig aan doen, dan moet het wel weer goed komen’ zeiden de artsen.

“Ik kan er weer zijn voor mijn vrouw en zoons”

Joris is 42 jaar, getrouwd en vader van twee zoons van 8 en 10. Eind 2012 was hij van zijn werk op weg naar huis. “Op de snelweg reed het verkeer erg langzaam en iemand reed met veel te grote snelheid op mij in.” Joris was toen 34 jaar, zijn jongste kind nog maar 3 maanden.

Pagina's