'Ik ga weer erop uit'

In april 2012 kreeg Jacqueline Aarts een herseninfarct op haar werk, ze was 39 jaar. "Ik werkte als leidinggevende in een restaurant. De dag dat het gebeurde was meteen mijn laatste werkdag. Na negen maanden revalidatie heb ik jaren op mijn tenen gelopen en aan mezelf getwijfeld. Zoekend naar antwoorden vond ik Hersenz op internet. Ik begrijp nu veel beter hoe ik mijn dagelijks leven het beste kan plannen en ik maak bewuste keuzes."

Vermoeidheid na hersenletsel

Als gevolg van haar herseninfarct is Jacqueline heel snel vermoeid en heeft dan moeite met informatieverwerking. Ze kan slecht tegen drukte en harde muziek en schrikt snel ergens van. Jacqueline heeft problemen met haar evenwicht en ook veel last van hoofdpijn.

“Vóór mijn herseninfarct speelde ik veertien jaar trompet in een bandje. Daar moest ik mee stoppen. Vanaf mijn zesde jaar deed ik aan paardrijden. Ik had al heel wat jaren een eigen paard, waarmee ik fanatiek trainde en wedstrijden reed. Helaas heb ik ook daarvan afscheid moeten nemen.”

Ondanks haar beperkingen maakten Jacqueline en haar vriend een bijzondere, weloverwogen keuze.

“Na goed overleg met mijn neuroloog en gynaecoloog besloten we dat we graag een kind wilden. Ik was heel snel zwanger en tijdens mijn zwangerschap voelde ik me fantastisch. Ik had geen last van mijn beperkingen en heb zelfs nog een studie gevolgd en succesvol afgerond. Toen onze prachtige gezonde zoon werd geboren was ik 41 jaar. Het heeft gelukkig nog een hele tijd geduurd voordat mijn beperkingen terug kwamen, want onze zoon heeft negen maanden dag en nacht gehuild.”

Burnout

Maar toen hun zoon ongeveer drie jaar was zat Jacqueline tegen een burn-out aan. "Ik had te lang op mijn tenen gelopen door de zorg voor mijn gezin. Het intakegesprek bij Hersenz was voor mij zeer verhelderend. Eindelijk iemand die mij begreep en zei dat alles waar ik tegenaan liep het gevolg was van mijn hersenletsel."

Omgaan met verandering

Toen haar zoontje naar school ging begon Jacqueline met de eerste module Omgaan met verandering. "Daarna heb ik ook Plannen en organiseren gedaan. Aan de eerste module heb ik het meest gehad! Het was heel zwaar en confronterend, maar door het sparren met lotgenoten ging er een wereld voor me open. Ik heb inzicht gekregen in hoe ik ben veranderd, ik accepteer nu dat dingen niet meer lukken en ik heb veel handvatten gekregen voor mijn dagelijkse leven. Ik maak nu bewuste keuzes en heb geleerd om nee te zeggen en los te laten. Het is niet erg als ik een keer niet stofzuig. Ik luister nu beter naar mijn lichaam en op basis van hoe ik me voel deel ik mijn dag in. Ik heb ook geleerd om te praten met mijn partner en hem duidelijk te maken wat bepaalde dingen met mij doen. Als de situatie erom vraagt leg ik nu ook aan anderen uit wat er aan de hand is, zodat mensen begrijpen waarom ik zo reageer. Je ziet immers niets aan mij!"

Onzichtbaar ziek

Mijn wereld is groter geworden. Door Hersenz heb ik geleerd te doseren en ga ik weer erop uit. Naar de binnenspeeltuin met onze zoon, naar een feestje of iets anders wat ik leuk vind. Ik heb geleerd dat ik ervoor en erna rust moet nemen. Ik geniet meer en doe dingen waar ik blij van word. Zo hangt mijn kast vol met kleurrijke jurkjes. Ook zet ik me in als ervaringsdeskundige voor Hersenz. Dat geeft me veel voldoening. Ik vind het belangrijk dat mensen weten van het bestaan hiervan, dat ze weten dat met hersenletsel niet alles vanzelfsprekend is en dat mensen ook ‘onzichtbaar ziek’ kunnen zijn. Soms ben ik nog wel bang dat er opnieuw iets gebeurt, maar ik kijk vooral heel positief naar de toekomst. We zitten nog vol plannen!"

Over de auteur, Jeannette Heijting (59)

Jeannette kreeg in 2009 twee herseninfarcten en heeft als gevolg daarvan niet-aangeboren hersenletsel. Ze volgde twee modules van Hersenz en kreeg stap voor stap weer regie over haar leven. Als ervaringsdeskundige en auteur zet ze zich in om de (onzichtbare) gevolgen van hersenletsel beter bekend te maken, zodat er meer begrip ontstaat. Dit doet ze door haar eigen verhaal en de verhalen van lotgenoten naar buiten te brengen

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
'Ik heb geleerd mezelf staande te houden'

Bianca Suijs is getrouwd en moeder van een zoon (18) en een dochter (15). Na een zware rugoperatie in 2015 kreeg ze in 2016 een herseninfarct, tijdens haar werk als receptioniste bij een organisatie voor kinderopvang. Bianca was 39 jaar. Het was het begin van een compleet veranderd leven, waarin Bianca een hele tijd tegen zichzelf vocht.

“Ik zie bij vlagen weer mijn oude moeder terug”

Maurits van Lamoen is de jongste zoon van Ellen Kleipool, die in 2016 op 59-jarige leeftijd een herseninfarct kreeg. Maurits was toen 25 jaar. “Na haar herseninfarct stond het leven van mijn moeder op zijn kop. Dat had ook zijn weerslag op mij en mijn twee broers. Het beroep op ons werd groter en er ontstonden onderlinge ergernissen.

'Ik ben rustiger en stabieler geworden'

Vlak voor haar 45e verjaardag kreeg Petra van Rassel in 2017 een herseninfarct. Ze was net weer volledig aan het werk na een flinke burn-out. In een revalidatiecentrum herstelde de motoriek in haar rechter lichaamshelft. Petra kon weer naar huis. Maar daar bleken de onzichtbare gevolgen een flinke impact op haar leven te hebben.

Monica over overprikkeling

“Laatst hoorde ik mijn dochter zeggen: mijn moeder hield zo van muziek en trommelen, van de stad ingaan en drukte. Daar houd ik nog steeds van maar ik kan het niet meer aan.’’ Doodmoe wordt ze ervan.

“Er is weer meer balans in mijn leven”

In 2017 werd bij Nanet Post een hersentumor ontdekt. Ze was 50 jaar. “Ik dacht ‘ze halen het eruit en dan is het klaar’. Maar ik herkende mezelf niet meer. Mijn leven stond compleet op zijn kop. Door Hersenz krijg ik geleidelijk weer grip.”

Pagina's