'Ik ga weer erop uit'

In april 2012 kreeg Jacqueline Aarts een herseninfarct op haar werk, ze was 39 jaar. "Ik werkte als leidinggevende in een restaurant. De dag dat het gebeurde was meteen mijn laatste werkdag. Na negen maanden revalidatie heb ik jaren op mijn tenen gelopen en aan mezelf getwijfeld. Zoekend naar antwoorden vond ik Hersenz op internet. Ik begrijp nu veel beter hoe ik mijn dagelijks leven het beste kan plannen en ik maak bewuste keuzes."

Vermoeidheid na hersenletsel

Als gevolg van haar herseninfarct is Jacqueline heel snel vermoeid en heeft dan moeite met informatieverwerking. Ze kan slecht tegen drukte en harde muziek en schrikt snel ergens van. Jacqueline heeft problemen met haar evenwicht en ook veel last van hoofdpijn.

“Vóór mijn herseninfarct speelde ik veertien jaar trompet in een bandje. Daar moest ik mee stoppen. Vanaf mijn zesde jaar deed ik aan paardrijden. Ik had al heel wat jaren een eigen paard, waarmee ik fanatiek trainde en wedstrijden reed. Helaas heb ik ook daarvan afscheid moeten nemen.”

Ondanks haar beperkingen maakten Jacqueline en haar vriend een bijzondere, weloverwogen keuze.

“Na goed overleg met mijn neuroloog en gynaecoloog besloten we dat we graag een kind wilden. Ik was heel snel zwanger en tijdens mijn zwangerschap voelde ik me fantastisch. Ik had geen last van mijn beperkingen en heb zelfs nog een studie gevolgd en succesvol afgerond. Toen onze prachtige gezonde zoon werd geboren was ik 41 jaar. Het heeft gelukkig nog een hele tijd geduurd voordat mijn beperkingen terug kwamen, want onze zoon heeft negen maanden dag en nacht gehuild.”

Burnout

Maar toen hun zoon ongeveer drie jaar was zat Jacqueline tegen een burn-out aan. "Ik had te lang op mijn tenen gelopen door de zorg voor mijn gezin. Het intakegesprek bij Hersenz was voor mij zeer verhelderend. Eindelijk iemand die mij begreep en zei dat alles waar ik tegenaan liep het gevolg was van mijn hersenletsel."

Omgaan met verandering

Toen haar zoontje naar school ging begon Jacqueline met de eerste module Omgaan met verandering. "Daarna heb ik ook Plannen en organiseren gedaan. Aan de eerste module heb ik het meest gehad! Het was heel zwaar en confronterend, maar door het sparren met lotgenoten ging er een wereld voor me open. Ik heb inzicht gekregen in hoe ik ben veranderd, ik accepteer nu dat dingen niet meer lukken en ik heb veel handvatten gekregen voor mijn dagelijkse leven. Ik maak nu bewuste keuzes en heb geleerd om nee te zeggen en los te laten. Het is niet erg als ik een keer niet stofzuig. Ik luister nu beter naar mijn lichaam en op basis van hoe ik me voel deel ik mijn dag in. Ik heb ook geleerd om te praten met mijn partner en hem duidelijk te maken wat bepaalde dingen met mij doen. Als de situatie erom vraagt leg ik nu ook aan anderen uit wat er aan de hand is, zodat mensen begrijpen waarom ik zo reageer. Je ziet immers niets aan mij!"

Onzichtbaar ziek

Mijn wereld is groter geworden. Door Hersenz heb ik geleerd te doseren en ga ik weer erop uit. Naar de binnenspeeltuin met onze zoon, naar een feestje of iets anders wat ik leuk vind. Ik heb geleerd dat ik ervoor en erna rust moet nemen. Ik geniet meer en doe dingen waar ik blij van word. Zo hangt mijn kast vol met kleurrijke jurkjes. Ook zet ik me in als ervaringsdeskundige voor Hersenz. Dat geeft me veel voldoening. Ik vind het belangrijk dat mensen weten van het bestaan hiervan, dat ze weten dat met hersenletsel niet alles vanzelfsprekend is en dat mensen ook ‘onzichtbaar ziek’ kunnen zijn. Soms ben ik nog wel bang dat er opnieuw iets gebeurt, maar ik kijk vooral heel positief naar de toekomst. We zitten nog vol plannen!"

Over de auteur, Jeannette Heijting (59)

Jeannette kreeg in 2009 twee herseninfarcten en heeft als gevolg daarvan niet-aangeboren hersenletsel. Ze volgde twee modules van Hersenz en kreeg stap voor stap weer regie over haar leven. Als ervaringsdeskundige en auteur zet ze zich in om de (onzichtbare) gevolgen van hersenletsel beter bekend te maken, zodat er meer begrip ontstaat. Dit doet ze door haar eigen verhaal en de verhalen van lotgenoten naar buiten te brengen

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
Mirjam en André kunnen samen verder

Mirjam Hofstede kreeg in november 2017 een zware, complexe hersenbloeding. Als gevolg van dit hersenletsel doet de 'dirigent' in haar hoofd zijn werk niet meer goed. "Ik ben altijd knetterdruk in mijn hoofd." Mirjam en haar man André vertellen openhartig hoe ze dankzij Hersenz én hun sterke liefde samen verder kunnen.

'Ik kan beter overweg met mijn beperkingen'

Voor Martien van Dorrestein-Pameijer was 2018 een heftig jaar. Na een open hartoperatie volgde meer tegenslag want er werd een hersentumor ontdekt. Na een tweede operatie moest Martien afscheid nemen van de persoon die ze was. "Ik ben niet meer de oude Martien. Dat vind ik moeilijk. Gelukkig helpt Hersenz mij om de nieuwe Martien te begrijpen en beter om te gaan met mijn beperkingen."

Patries leeft weer

Januari 2014 was een maand die Patries Zomers nooit zal vergeten. Ze was 43 jaar en nadat er eerst een bloedvat in haar hoofd knapte kreeg ze een week later nog twee herseninfarcten. “Mijn wereld stortte in en ik heb me lange tijd afgevraagd wie ik toch was geworden, ik herkende mezelf totaal niet meer. Door Hersenz heb ik weer grip op mijn leven, voel ik me weer krachtig en kan ik weer genieten.”

Doodmoe van het vouwen van was

Overprikkeling betekent voor Astrid dat alles even hard binnenkomt. Ze kampt met overprikkelingsklachten na een heftig ongeluk. Door de behandeling van Hersenz kreeg Astrid meer begrip voor zichzelf. Ze weet nu dat haar vermoeidheid een gevolg is van overprikkeling en begrijpt waarom ze doodmoe wordt van het vouwen van de was.

Hoe vergaat het Hans

Hersenz is een intensief behandeltraject dat gemiddeld anderhalf jaar duurt. Hoe vergaat het cliënten een paar jaar later? Ruim vijf jaar na het ongeval met zijn motor, startte Hans Schoonen begin 2016 met Hersenz. "Mijn vrouw en ik hebben weer een sociaal leven."

Pagina's