'Ik voel me weer een mens met mogelijkheden'

In 2014 viel Sandra Nell van de trap, waardoor er hersenletsel ontstond. Ze was 42 jaar. Als gevolg hiervan heeft Sandra problemen met haar concentratie en geheugen, raakt ze snel overprikkeld, heeft ze moeite met plannen en organiseren en worstelt ze met chronische vermoeidheid.

"Wat er precies is gebeurd is niet duidelijk. Mogelijk heb ik bovenaan de trap een TIA gekregen waardoor ik ben gevallen. Er werd eerst aan een hersenschudding gedacht, maar omdat ik niet goed meer functioneerde, het steeds slechter met me ging en ik depressief raakte, werd er na vier maanden een scan gemaakt. Er was een kleine kneuzing en bloeding zichtbaar. Sinds twee jaar ben ik voor 100% afgekeurd."

Hersenletselverpleegkundige

Sandra kreeg enkele jaren steun en begeleiding van een hersenletselverpleegkundige. Het was een groot gemis voor haar toen dat stopte.

"Zij hield mij vaak een spiegel voor en hielp mij met mijn gevoelens van frustratie en onmacht. Er is niets aan mij te zien dus niet iedereen begrijpt dat ik alweer te moe ben om iets af te spreken of een gesprek te voeren. Te snel ‘ja’ zeggen is dan ook mijn valkuil. Daar komt nog bij dat ik graag ‘de vrolijke San’ ben, waarmee het altijd goed gaat. Maar ja, daardoor ga ik dus wel over mijn grenzen heen."

Gevolgen van hersenletsel

Sandra was dan ook heel blij toen ze de kans kreeg om te starten met Hersenz om te leren omgaan met de gevolgen van haar hersenletsel

"Ik vond het vooral heel waardevol dat ik in zo’n fijne groep lotgenoten kwam. Je hoeft niet uit te leggen dat je moe of overprikkeld bent. Je voelt je niet dom omdat je niet de juiste woorden kunt vinden of even je balans kwijtraakt. Je hoeft je niet te schamen. Ik kon gewoon vertellen dat vakantie heel fijn is met mijn gezin om me heen, maar dat het tegelijkertijd ook, vooral mentaal, een aanslag op mijn lichaam was. We hebben veel gepraat, gelachen en gehuild. Ik heb vooral geleerd mezelf te accepteren zoals ik nú ben. Dat dat goed is en dat de ene dag de andere niet is. Als ik ‘nee’ zeg betekent dat niet dat ik niet meer aardig of leuk ben. Ik maak een keuze die op dat moment goed is voor mij. Mensen die om mij geven begrijpen dat, de rest ben ik geen uitleg verschuldigd."

Vermoeidheid

"Het is wel een zwaar traject, drie dagdelen in de week in combinatie met een gezin. Ik heb het nodige opzij moeten zetten om het vol te kunnen houden, bijvoorbeeld mijn vrijwilligerswerk bij de kinderboerderij. Maar dat was het meer dan waard. Voor de tweede module ‘Grip op je energie’, heb ik in overleg besloten een poosje een dagdeel minder te doen. Op een later moment pak ik, in overleg met mijn thuisbehandelaar, het derde dagdeel er weer bij. Dat was een moeilijke keuze maar ik wil ook een goede partner en moeder blijven. Het voelt heel fijn dat er aandacht en begrip is voor wat persoonlijk haalbaar is. Sowieso vind ik alle behandelaren toppers. Ze voelen zo goed aan wat je bedoelt en zijn tegelijkertijd ook kritisch. Ze geven de tips en hulp die je nodig hebt."

Hersenz heeft mij echt veranderd en mijn leven is een stuk mooier geworden. Ik voel me weer een mens met mogelijkheden, in plaats van een patiënt. Ik moet minder van mezelf en ben veel rustiger. Dat heeft natuurlijk ook een positief effect op mijn gezin. Mijn zelfwaarde heb ik terug gevonden. Als iemand vraagt wat mijn beroep is, zeg ik niet meer dat ik ben afgekeurd maar vertel vol trots dat ik fulltime moeder ben. Omdat ik veel meer laat zien wie ik nu ben en duidelijkere keuzes maak, ondervind ik ook meer begrip. Het is een proces wat ik iedereen met hersenletsel gun. Het wordt nooit meer zoals vóór mijn val, maar door Hersenz haal ik wel alles er uit wat erin zit!”

Over de auteur, Jeannette Heijting (58)

Jeannette kreeg in 2009 twee herseninfarcten en heeft als gevolg daarvan niet-aangeboren hersenletsel. Ze volgde twee modules van Hersenz en kreeg stap voor stap weer regie over haar leven. Als ervaringsdeskundige en auteur zet ze zich in om de (onzichtbare) gevolgen van hersenletsel beter bekend te maken, zodat er meer begrip ontstaat. Dit doet ze door haar eigen verhaal en de verhalen van lotgenoten naar buiten te brengen.

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
Dankzij Hersenz heb ik weer zin in mijn leven!

Diana Boosten (52), alleenstaande moeder met twee thuiswonende zonen van 23 en 21 jaar, kreeg in 2015 een herseninfarct in haar slaap. “Er ontstond een nieuwe, onbegrepen ‘ik’. Ik kon niet meer leven op de oude manier."

'Ik heb geleerd mezelf staande te houden'

Bianca Suijs is getrouwd en moeder van een zoon (18) en een dochter (15). Na een zware rugoperatie in 2015 kreeg ze in 2016 een herseninfarct, tijdens haar werk als receptioniste bij een organisatie voor kinderopvang. Bianca was 39 jaar. Het was het begin van een compleet veranderd leven, waarin Bianca een hele tijd tegen zichzelf vocht.

“Ik zie bij vlagen weer mijn oude moeder terug”

Maurits van Lamoen is de jongste zoon van Ellen Kleipool, die in 2016 op 59-jarige leeftijd een herseninfarct kreeg. Maurits was toen 25 jaar. “Na haar herseninfarct stond het leven van mijn moeder op zijn kop. Dat had ook zijn weerslag op mij en mijn twee broers. Het beroep op ons werd groter en er ontstonden onderlinge ergernissen.

'Ik ben rustiger en stabieler geworden'

Vlak voor haar 45e verjaardag kreeg Petra van Rassel in 2017 een herseninfarct. Ze was net weer volledig aan het werk na een flinke burn-out. In een revalidatiecentrum herstelde de motoriek in haar rechter lichaamshelft. Petra kon weer naar huis. Maar daar bleken de onzichtbare gevolgen een flinke impact op haar leven te hebben.

Monica over overprikkeling

“Laatst hoorde ik mijn dochter zeggen: mijn moeder hield zo van muziek en trommelen, van de stad ingaan en drukte. Daar houd ik nog steeds van maar ik kan het niet meer aan.’’ Doodmoe wordt ze ervan.

Pagina's