Patries leeft weer

Januari 2014 was een maand die Patries Zomers nooit zal vergeten. Ze was 43 jaar en nadat er eerst een bloedvat in haar hoofd knapte kreeg ze een week later nog twee herseninfarcten. “Mijn wereld stortte in en ik heb me lange tijd afgevraagd wie ik toch was geworden, ik herkende mezelf totaal niet meer. Door Hersenz heb ik weer grip op mijn leven, voel ik me weer krachtig en kan ik weer genieten.”

Als gevolg van de herseninfarcten raakte Patries linkszijdig verlamd en had ze moeite met het vinden van woorden. Gelukkig kwam het gevoel in haar arm en been langzaam terug. Na enkele weken ziekenhuis ging Patries naar een revalidatiekliniek.

“Ik was een alleenstaande moeder van drie kinderen (18, 17 en 9 jaar) en ik had een vol leven, met twee banen, sporten en veel sociale contacten. Nu was ik het allemaal kwijt en moest mijn jongste kind weer bij zijn vader gaan wonen. In de revalidatiekliniek heb ik geleerd om weer veilig thuis te kunnen functioneren. Het was een moeizaam proces en ik was dan ook trots toen ik weer terug mocht naar mijn oudste kinderen. Maar ik was ook angstig en vroeg me af hoe het verder moest.”

Overprikkeling en vermoeidheid

Patries kreeg ondersteuning van een ambulant begeleidster maar het lukte niet om de grip op haar leven terug te krijgen.  “Ik had weinig energie, raakte heel snel overprikkeld en had dan een erg kort lontje. Ik had moeite om structuur te vinden en kon taken niet volledig uitvoeren. Zo kookte ik maaltijden, zette de pan aardappels op tafel en vergat de groente en het vlees. Ik stofzuigde zonder de stekker erin te doen. De kinderen keken me dan zo raar aan…ik schaamde me en werd er heel verdrietig van. Sporten lukte ook al niet meer, door grote evenwichtsproblemen. Wie was ik toch geworden? Waar was die sterke, zelfstandige en stabiele vrouw en mama die ik altijd was? Het was enorm verdrietig, voor ons allemaal.”

Zinvolle dagbesteding

Via de gemeente kwam Patries uiteindelijk in aanraking met Hersenz. “Tijdens het intakegesprek werd me gevraagd wat ik graag zou bereiken. Dat wist ik wel. Vooral weer vrienden zijn met mezelf, mijn jongste kind weer thuis, iemand ontmoeten die van mijn nieuwe ik kan houden en een maatschappelijk zinvolle dagbesteding.

Ik vond het heel eng om met Hersenz te starten, vooral ook omdat we met een groep zouden zijn. Maar ik heb zoveel begrip en herkenning gevoeld…inmiddels heb ik alle modules van Hersenz gevolgd. Wat heb ik er veel aan gehad! Vooral het plannen met deeltaken helpt me erg, bijvoorbeeld elk onderdeel van de maaltijd apart voorbereiden, zodat het ’s avonds een geheel kan zijn. Alles achter elkaar doen lukt me nog steeds niet goed. Ook kan ik nu beter omgaan met mijn verminderde energie en prikkelgevoeligheid. Mijn lontje is langer geworden.”

Nieuwe balans

Patries heeft ook hard gewerkt aan haar andere doelen en er zijn mooie dingen op haar pad gekomen. “Ik heb nu grip op mijn leven met hersenletsel . Mijn jongste woont weer thuis en anderhalf jaar geleden heb ik mijn grote liefde gevonden. Ik haal veel voldoening uit mijn vrijwilligerswerk, het begeleiden van twee jongens met een beperking. Met de ene jongen bak ik allerlei lekkers op zijn werkplek in een lunchroom en met de andere doe ik spelletjes. Het is zo fijn om nodig en nuttig te zijn! Ook ben ik ondertussen de trotse oma van een kleindochter, waar ik volop van geniet.

Leven met hersenletsel blijft topsport, elke dag moet ik opnieuw de balans zoeken en ik weet dat die balans in een seconde op zijn kop kan staan. Desondanks lacht het leven me toe en ben ik weer trots op mezelf!”

 Over de auteur, Jeannette Heijting (59)

Jeannette kreeg in 2009 twee herseninfarcten en heeft als gevolg daarvan niet-aangeboren hersenletsel. Ze volgde twee modules van Hersenz en kreeg stap voor stap weer regie over haar leven. Als ervaringsdeskundige en auteur zet ze zich in om de (onzichtbare) gevolgen van hersenletsel beter bekend te maken, zodat er meer begrip ontstaat. Dit doet ze door haar eigen verhaal en de verhalen van lotgenoten naar buiten te brengen

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
'Ik heb al veel geleerd'

Yvonne Buyssen was 21 jaar toen er bij haar een hersentumor werd ontdekt. De tumor kon operatief worden verwijderd, waarna bestralingen volgden. Ze heeft hersenletsel overgehouden en leeft met allerlei gevolgen. "Het valt niet mee om met hersenletsel je leven op te bouwen."

'Hersenz gaat over mij'

In 2011 kreeg Mickey een ongeluk met zijn motor, hij was 22 jaar. Na verblijf in het ziekenhuis probeerde hij thuis zijn leven weer op te pakken. Hij was jaren op zoek naar de juiste hulp en vond die bij het speciale jongerenprogramma van Hersenz.

‘Ik voel weer connectie met mijn gezin’

Haico Mombarg kon na zijn hersenbloeding niet verwerken dat hij niet meer voor zijn gezin kon zorgen. Hij raakte in een zware depressie. Na diverse therapieën en de hulp van Hersenz, krabbelde hij weer op. Hij deelt graag zijn verhaal, omdat “er een taboe heerst op de psychische kant van hersenletsel, terwijl de impact op je eigenwaarde enorm is.” Hij hoopt dat anderen hiervan kunnen leren en eerder de weg richting Hersenz vinden.

'Ik voel me weer een mens met mogelijkheden'

In 2014 viel Sandra Nell van de trap, waardoor er hersenletsel ontstond. Ze was 42 jaar. Als gevolg hiervan heeft Sandra problemen met haar concentratie en geheugen, raakt ze snel overprikkeld, heeft ze moeite met plannen en organiseren en worstelt ze met chronische vermoeidheid.

‘Er begint een nieuw leven’

Hersenz is een intensief behandeltraject dat gemiddeld anderhalf jaar duurt. Hoe vergaat het cliënten een paar jaar later? Sweedy wilde haar moederrol weer terug na haar hersenletsel en vertelt over de goede band die ze nu met haar dochters heeft.

Pagina's