'Ik heb geleerd mezelf staande te houden'

Bianca Suijs is getrouwd en moeder van een zoon (18) en een dochter (15). Na een zware rugoperatie in 2015 kreeg ze in 2016 een herseninfarct, tijdens haar werk als receptioniste bij een organisatie voor kinderopvang. Bianca was 39 jaar. Het was het begin van een compleet veranderd leven, waarin Bianca een hele tijd tegen zichzelf vocht.

“Op een gegeven moment zat ik in een rolstoel, uitgeput van de pijn en mijn beperkingen die ik niet wilde zien. Op internet las ik zomaar iets over Hersenz, alsof het er speciaal voor mij stond. Hersenz heeft mij mijn leven terug gegeven. In de groep voelde ik me gehoord en gezien. Daar heb ik geleerd mijn letsel te aanvaarden.”

'Gewoon even uitrusten en doorzetten'

Een paar dagen na haar herseninfarct kwam Bianca weer thuis uit het ziekenhuis. “Ik kon gelukkig alweer wat beter praten en bewegen. Ik was opgelucht dat ik door het oog van de naald was gekropen en door de adrenaline die nog volop in mijn lijf zat voelde ik me eigenlijk wel prima. Maar na een paar dagen kwam de tsunami. Mijn spraak ging weer erg achteruit, ik was mijn balans kwijt, viel om de haverklap en was vooral zo vreselijk moe. ‘Gewoon even uitrusten en doorzetten’, bleef ik tegen mezelf zeggen, ‘dan komt het wel goed’.

Bianca rondde haar poliklinische revalidatie af en was vastbesloten om haar drukke leven voort te zetten. Een gezin, een baan en samen met een vriendin het runnen van een vrijwilligersorganisatie. Maar het ging niet meer.

Opgebrand

“Elke dag was ik misselijk, moest ik overgeven, huilen en ik was zo verschrikkelijk moe. Ik vocht tegen mezelf en tegen elke dag. Ik moest en zou gewoon mezelf zijn, gewoon de moeder die ik was, de vrouw, zus en dochter van. En omdat ik deed alsof het allemaal wel ging, verwachtte de buitenwereld dat ook van mij. Make-up, leuke kleding en veel zelfspot, dat was mijn masker. Maar ik raakte volledig opgebrand, kreeg ook weer vreselijke rugklachten en kon nog maar enkele minuten achter elkaar lopen. Toch was ik nog steeds bang dat ik niet slecht genoeg was om deel te nemen aan Hersenz.

Beperkingen erkennen

In de groep merkte ik echter al snel dat mijn beperkingen toch echt wel heftig zijn en dat ik ze serieus moet nemen. Het was enorm confronterend om ze allemaal onder ogen te zien: ernstige overprikkeling door geluid, licht en aanraking, balansproblemen, vergeetachtigheid, vertraagde informatieverwerking en concentratieverlies. Eigenlijk lachte ik liever alles weg en richtte me op andere mensen.

De Nieuwe Bianca leren kennen

Ik heb uiteindelijk alle modules gevolgd, ze waren pittig en heel erg leerzaam. Ik heb veel tranen gelaten en me tegelijkertijd ontzettend opgelucht gevoeld. Het was hard werken om de nieuwe Bianca te leren kennen. Maar in de groep was zoveel warmte en onderling begrip, dat maakt je echt sterker.

Ik vond het ook heel fijn dat behandelaren bij mij thuis kwamen en mijn gezin en thuissituatie leerden kennen. Mijn man en kinderen hadden allerlei angsten en wilden mij teveel beschermen. Zij kregen ook aandacht en leerden hoe ze beter met de situatie konden omgaan. Mijn man heeft daarnaast ook nog deelgenomen aan de partnermodule.

'Nee' is OK

Wat ik heb geleerd van Hersenz zit nu in mijn hart en ik kan er altijd op terugvallen. Ik heb lichamelijke signalen leren kennen en weet wat ze betekenen. Ik verdeel mijn energie beter en weet hoe ik overprikkeling moet beperken. Ik gebruik oordoppen en een zonnebril, zorg dat ik niet in te drukke ruimtes ben en neem ’s middags mijn rust. Ik ben nu veel minder misselijk en kan ’s avonds gewoon met mijn gezin eten. Ook heb ik geleerd dat ik mijn grenzen aan moet geven en dat ‘nee’ een prima antwoord is.

Hersenz mooiste cadeau

Ik zet mezelf nu veel hoger op mijn prioriteitenlijst en besef ook dat na een slechte dag echt wel weer een betere dag komt. Ik heb geleerd mezelf staande te houden, letterlijk en figuurlijk en ondanks dat ik moest stoppen met mijn baan en vrijwilligersorganisatie. Hersenz is het mooiste cadeau dat ik in jaren heb gehad!”

Over de auteur, Jeannette Heijting (59)
Jeannette kreeg in 2009 twee herseninfarcten en heeft als gevolg daarvan niet-aangeboren hersenletsel. Ze volgde twee modules van Hersenz en kreeg stap voor stap weer regie over haar leven. Als ervaringsdeskundige en auteur zet ze zich in om de (onzichtbare) gevolgen van hersenletsel beter bekend te maken, zodat er meer begrip ontstaat. Dit doet ze door haar eigen verhaal en de verhalen van lotgenoten en naasten naar buiten te brengen.

 

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
Duo-interview met Martijn en Dennis

Martijn Dekker en Dennis Kruithof liepen beiden hersenletsel op na een verkeersongeval. Dagelijks kampen zij met de blijvende gevolgen daarvan, zoals verminderde concentratie, vermoeidheid, minder goed kunnen onthouden en ze raken snel overprikkeld in gezelschap.

‘Ik zie meer gouden randjes in mijn leven’

Frank was 21 toen hij in 1987 een ernstig auto-ongeluk kreeg. Na een frontale botsing brak hij zijn arm, been, heup en kaak. Door een frontale hersenkneuzing lag hij langdurig in coma.

“Ik begrijp beter wie ik ben”

Frans Lomeijer is 59 jaar, alleenstaand en co-ouder van twee dochters van 18 en 14 jaar. In 2007 kreeg hij op 45-jarige leeftijd hersenletsel als gevolg van een herseninfarct.

"Ik kijk met trots op mezelf terug"

Anne was 26 toen ze in 2015 naar de huisarts ging voor een hardnekkige griep. Ze bleek een longontsteking te hebben. De antibiotica die ze kreeg hielpen niet en het ging alsmaar slechter. Toen ze geen gevoel meer had aan de rechterkant van haar lichaam, werd ze in het ziekenhuis opgenomen.

”Nu ik mezelf begrijp kan ik weer meer aan”

José Hagenaars is 62 jaar, alleenstaand, moeder van 3 dochters en oma van 6 kleinkinderen. In december 2019 kreeg ze een herseninfarct en dat herhaalde zich in maart en juni 2020. Achteraf bleek uit onderzoek dat de voorgeschreven bloedverdunner niet goed werkte bij José.

Pagina's