Kees Eichhorn volgde de Hersenz-module Plannen en Organiseren. Voorheen overkwam het leven hem, maar nu beleeft hij de dagen heel bewust. Hij leerde zijn dagen te plannen en dat geeft hem rust. Hij is open over zijn hersenletsel en werkt dan ook graag mee aan dit interview.

De datum weet Kees nog exact. Het was op 31 augustus 2015 dat hij zich op zijn werk niet goed voelde. “Mijn linkerarm deed raar, luisterde niet naar mijn hoofd. Het signaal vanuit de hersenen werd door mijn arm niet opgepikt.

Ik wist niet wat het was, maar het voelde niet goed. Mijn baas heeft me meegenomen naar de huisarts. Van daaruit moest ik naar de spoedeisende hulp waar ik onderzocht werd en op allerlei apparaten werd aangesloten. De neuroloog vertelde me dat ik een herseninfarct had gehad.

Na twee dagen mocht ik naar huis, de neuroloog kon niets meer voor me doen. Ik ben vier maanden thuis geweest. Geen nazorg, geen begeleiding, we moesten het zelf uitzoeken. Geleidelijk aan ben ik weer gaan werken. Je zag niets aan me en ik had geen restverschijnselen, dacht ik. Maar dat viel tegen. Na zes weken fulltime werken ging het niet meer. Ik was zó moe. En ik had een kort lontje, ik werd heel snel boos. De relatie met mijn vrouw leed eronder. Het kon zo niet verder.”

Teneinde raad gingen Kees en zijn vrouw naar de huisarts. Een week later viel er een foldertje van Hersenz op de deurmat.

"Tijdens de informatiebijeenkomst was ik ontroerd, zoveel herkenning!” Kees startte in januari 2017 met de module Omgaan met veranderingen. “Het was een openbaring. Mijn vermoeidheid, geprikkeldheid en concentratiestoornissen kwamen door mijn hersenletsel. Hier heb ik ook voor het eerst gerouwd om wat me is overkomen.”

Vervolgens volgde hij Grip op energie en Plannen en organiseren. Zijn vrouw volgt inmiddels de partnermodule.

“De vermoeidheid heeft een negatieve invloed op alles. Dus goed omgaan met mijn energie is enorm belangrijk voor me. Bij Plannen en organiseren leerde ik mijn dagen te plannen. Voor de cursus dacht ik er niet bij na, de dagen liet ik gebeuren. Het gevolg was dat ik veel te veel deed op een dag en daardoor altijd moe en geprikkeld was. Ik heb geleerd per dag drie hoofdactiviteiten te plannen. Vandaag bijvoorbeeld: 1. Werken 2. Honden uitlaten en 3. Interview met Hersenz. Dan weet ik dat ik voor vandaag genoeg heb. Als er nog iets anders op mijn pad komt, moet het naar een andere dag. Ik heb ook goed leren ‘nee’ zeggen.” Dankzij de cursus plant hij ook zijn werk beter. Daardoor lukt het hem nu weer om veertig uur per week te werken.

Regelmatig pakt Kees de cursusmap er weer even bij. Zoals vorig jaar toen zijn huis verbouwd werd. “Allerlei spullen moesten worden uitgezocht. Ik overzag het niet meer. Ik heb de map erbij gepakt en een doelen-lijst met planning gemaakt. De verbouwing is verder prima verlopen!” Kees laat de huis-agenda zien. “We werken met het hele gezin met een weekplanner. Zo weet ik wanneer er iets van me verwacht wordt. Als mijn dochter en vrouw werken, dan weet ik dat ík de honden moet uitlaten. Dat geeft me rust, dat ik weet wat er komt.”

Trots wijst Kees op wat er in de agenda staat bij aanstaande zaterdag. Met grote letters en een uitroepteken: Soldaat van Oranje! Een uitje dat Kees heeft georganiseerd. Door zijn herseninfarct nam hij lange tijd geen initiatieven meer. Nu is hij zover dat hij zijn vrouw mee uit neemt. Ze kijken ernaar uit!

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
'Ik wilde de paniek niet meer voelen'

Op 48-jarige leeftijd kreeg Jeannette Heijting binnen een maand twee herseninfarcten. Na intensieve revalidatie probeerde ze haar oude leventje weer op te pakken. Totdat ze vijf jaar later op de bodem van een diepe put belandde. ‘Als ik er nu gewoon eens een eind aan maak, dan ben ik overal van af.’

Ik verdeel mijn energie steeds beter

Marijke Dekker Bosveld, echtgenote, moeder van twee dochters en oma van een kleindochter, was 58 jaar toen zij een herseninfarct kreeg. “Ik weet het nog precies, het gebeurde in 2014, in de nacht van 25 op 26 juli.

Ik kan leuker zijn voor mijn kinderen

Het jaar 2015 was nog geen week oud toen bij Cynthe Milou een dissectie (scheur) aan haar linker halsslagader ontstond. Ze was 29 jaar en moeder van twee zoons van vier en twee. Cynthe kreeg een herseninfarct en haar leven veranderde compleet.

Mijn kleine overwinningen zijn groots!

Bij Femke Ansems de Vries, nu 39 jaar, werd een kwaadaardige hersentumor ontdekt. De tumor werd bijna helemaal operatief verwijderd, maar omdat tumorweefsel nu eenmaal niet symmetrisch is, zijn er flinters achtergebleven. Hiervoor heb ik nog drieëndertig bestralingen en vier chemokuren van elk zes weken gehad. Dat zo’n intensief traject nare gevolgen kent, spreekt voor zich.

Ik heb jarenlang met mezelf geworsteld.

Peter Graafmans was een harde werker en had nooit tijd om stil te zitten. In 2009 maakte een herseninfarct een abrupt einde aan zijn drukke leven. Peter was 46 jaar, raakte verlamd aan zijn linker lichaamshelft en kreeg afasie.

Pagina's