“Er is weer rust en balans en ik geniet”

Jeannette van Sleeuwen is 55 jaar, heeft een latrelatie en is moeder van een zoon (24) en dochter (23). Sinds haar 47e heeft Jeannette NAH, als gevolg van een abces in haar hersenen. Ze onderging twee keer een levensreddende operatie en kroop beide keren door het oog van de naald.

“De gevolgen… tja, die zijn onzichtbaar en divers. Mijn informatieverwerking en tempo van handelen zijn vertraagd. Ik heb meer schakeltijd nodig en alles kost meer tijd en moeite. Het overzicht is weg en als ik informatie niet vastleg, vergeet ik het snel weer. Mentale inspanning houd ik maar kort vol, ik gebruik een timer om regelmatig pauze te nemen. 

overprikkeling

De filters in mijn hoofd zijn beschadigd waardoor ik overgevoelig ben voor licht, geluid, drukte en energie van andere mensen. Bij teveel prikkels raak ik gedesoriënteerd. Als ik overprikkeld of vermoeid ben krijg ik een strakke band om mijn hoofd, heb een korter lontje en verlies sneller mijn evenwicht.” 

Ruim vijf jaar na haar revalidatie had Jeannette haar leven weer redelijk goed op de rit, maar ze had moeite met plannen en organiseren en het vinden van structuur. Ook het loslaten van haar eigen marketingbedrijf viel haar zwaar. 

meer uit het leven halen

“Geen overzicht meer in allerlei situaties - in mijn hele leven eigenlijk - vormde mijn grootste struikelblok, met als gevolg chaos in mijn hoofd en een verminderde belastbaarheid en energie. Ik trok mijn accu vaak helemaal leeg en moest dan dagenlang bijkomen. Ik wilde leren hoe ik mijn grenzen beter kon herkennen en bewaken. Ook wilde ik meer uit mijn leven halen. Ik was op zoek naar zingeving en wist niet hoe ik dit kon aanpakken.”

Van een goede vriend hoorde Jeannette over een informatiebijeenkomst van Hersenz. Het leidde tot aanmelding en deelname aan drie modules.

“Doordat de theorie op verschillende manieren werd aangeboden (lezen, luisteren, ervaren) kon ik het beter opnemen en onthouden. Elk thema besprak ik ook met mijn partner die daardoor veel beter snapt waar ik tegenaan loop en me nu beter kan helpen. 

vertrouwen

In eerste instantie was ik terughoudend om het programma in groepsverband te doen, gelukkig bleek dat helemaal niet nodig. Er ontstond al snel vertrouwen en we deelden heel open onze ervaringen en gevoelens. Ik heb de groep juist als erg positief en stimulerend ervaren!

Binnen de PMT (psychomotorische therapie) heb ik de grootste doorbraken en ‘aha-momenten’ meegemaakt. In de oefeningen werd me duidelijk dat mijn oude manier van doen niet meer passend was. Vaak heb ik om mezelf gelachen en soms ook gehuild toen ik me realiseerde hoeveel ik van mezelf vroeg. 

In de eerste module ben ik door een diep rouwproces gegaan in het loslaten van mijn zelfstandig ondernemerschap en mijn ‘oude ik’. Het was fijn om alle emoties in een veilige omgeving te mogen delen.

positief verrast

Hersenz was best een pittig traject en ik kan met recht zeggen dat ik uit het programma heb gehaald wat er voor mij in zat. Allerlei strategieën en tips probeerde ik uit en daarna besloot ik of het voor mij werkte. Vaak ben ik verrast door het positieve effect van dingen doen op een andere manier, tempo of tijdstip!

Mijn draagkracht en draaglast zijn nu beter in balans, waardoor ik me veel prettiger voel en ook meer aankan. Een vaste week- en dagplanning en het gebruik van een agenda en allerlei checklists helpen me daarbij. Dit zorgt voor duidelijkheid en overzicht en vraagt daarom veel minder energie. Ik heb daarnaast geleerd om zonder schuldgevoel hulp te vragen en ik merk ook dat anderen het fijn vinden om me te kunnen helpen.

Door Hersenz heb ik mijn leven een nieuwe dimensie kunnen geven. Ik weet nu hoe ik goed voor mezelf kan zorgen en ik kies ervoor om dingen te doen die me energie geven, met mensen die me energie geven. Ik heb mijn zelfvertrouwen terug en ben gelukkig met wat er nu is. 

nieuwe mogelijkheden

Met verwondering en nieuwsgierigheid ben ik op ontdekkingsreis naar nieuwe mogelijkheden. Want ja, het ondernemende is gelukkig gebleven! Het zou me veel voldoening geven als ik anderen met NAH kan inspireren en motiveren, liefst gecombineerd met mijn passie voor koken. Ik ben de eerste stappen aan het zetten en ik ben benieuwd hoe dit zich verder gaat ontwikkelen. Ik ga ervoor en geniet van elke dag!”

Over de auteur, Jeannette Heijting (60)Jeannette kreeg in 2009 twee herseninfarcten en heeft als gevolg daarvan niet-aangeboren hersenletsel. Ze volgde twee modules van Hersenz en kreeg stap voor stap weer regie over haar leven. Als ervaringsdeskundige en auteur zet ze zich in om de (onzichtbare) gevolgen van hersenletsel beter bekend te maken, zodat er meer begrip ontstaat. Dit doet ze door haar eigen verhaal en de verhalen van lotgenoten en naasten naar buiten te brengen.

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
Omgaan met veranderingen

Werk is niet meer haalbaar. Vakantie is hard werken en voetballen met zijn zoontje lukt niet meer. Omgaan met deze veranderingen is voor Gert-Jan een flinke opgave. Samen met zijn behandelaar Niels Christiaans vertelt hij hoe hij dit leert.

'Ik ben trots op mijn nieuwe ik'

Op 19 januari 2018 kreeg Ciska Jansen een herseninfarct. Tijdens haar revalidatie kreeg ze de diagnose Multiple Sclerose (MS) erbij. Ciska moet nu dealen met een evenwichtsstoornis, krachtverlies in haar benen, vertraagde informatieverwerking, een spraakstoornis (dysartrie) en chronische vermoeidheid.

'Ik heb mijn leven weer opgepakt'

Raoel Abdoel reed in december 2016 in zijn auto toen hij een hartstilstand kreeg. Gelukkig kon zijn passagier het stuur overnemen en de auto parkeren. Raoel werd gereanimeerd en lag vijf dagen in coma. Hij heeft forse geheugenproblemen overgehouden aan het zuurstoftekort. “Hersenz heeft me geholpen om mijn leven weer op te pakken.”

‘Ik sta weer volop in het leven’

Hersenz is een intensief behandeltraject dat gemiddeld anderhalf jaar duurt. Hoe vergaat het cliënten een paar jaar later? Jordy Stobbe (22) staat weer volop in het leven.

Blijven praten, blijven oefenen

Afasie als gevolg van hersenletsel, het maakt mensen vaak onzeker en eenzaam. Yvonne Cleonise heeft geleerd er mee om te gaan en haar grote Surinaamse familie houdt haar goed in het oog. “Als ik iets wil zeggen steek ik mijn vinger op. Dan is iedereen stil.” Een gesprek met een goedlachse dappere vrouw die door hard te werken aan zichzelf het leven weer van de zonnige kant kan zien.

Pagina's