Een waardevolle zoektocht

Op vrijdag 15 februari 2013 kreeg Kim Hermes twee herseninfarcten. Ze was 42 jaar. Als gevolg hiervan heeft ze moeite met concentratie, geheugen, multitasken, kiezen en beslissen. Kim is emotioneler geworden en vindt onverwachte situaties moeilijk. Ook is ze erg gevoelig voor prikkels en heeft ze last van vermoeidheid. "Door Hersenz heb ik kennis gemaakt met mindfulness en mediteren. Dat helpt mij om mijn hoofd leeg te maken en te ontspannen."

Kim lag kort in het ziekenhuis na haar twee herseninfarcten. "Na zes dagen mocht ik alweer naar huis. In het begin ging het allemaal moeizaam. Ik was vooral erg moe. In het ziekenhuis hadden ze verteld dat er sprake was van een hersteljaar. De gevolgen die niet zouden verbeteren binnen dat jaar zouden blijvend zijn, maar omdat ik nog jong was achtten ze de kans groter dat ik volledig zou herstellen. Dus daar ging ik van uit. Niemand vertelde mij wat de mogelijke onzichtbare gevolgen van hersenletsel zijn."

Altijd moe 

"Achteraf heb ik een aantal jaren doorgesukkeld. Ik was altijd moe, had altijd hoofdpijn en veel last van sombere gevoelens. Ik voelde mij ook eenzaam. Niets lukte meer echt, ik had nergens meer zin in en dus was ik vaak thuis. Allemaal niet echt bevorderlijk voor mijn relaties. Ik had het gevoel dat ik een sluimerende burn-out had die regelmatig de kop opstak. Er moest iets veranderen, dit wilde ik echt niet meer!"

In juni 2017 ging Kim naar een voorlichtingsbijeenkomst van Hersenz vanwege haar geheugenproblemen. "Het raakte mij erg, omdat veel van wat er werd verteld zo herkenbaar was voor mij. Daar ging ik denken dat er misschien meer aan de hand was dan alleen geheugenproblemen. Desondanks heeft het nog een jaar geduurd voordat ik me heb aangemeld. Inmiddels heb ik drie modules gevolgd."

Lotgenoten

Hersenz voelde als 'thuiskomen', veilig en vertrouwd. Er was veel herkenning bij mijn lotgenoten. We hebben samen gelachen, gehuild, verhalen en tips gedeeld. Het was zeker ook confronterend. Door Hersenz is mij pas echt duidelijk geworden wat de onzichtbare gevolgen zijn van mijn hersenletsel. Tegelijkertijd heb ik geleerd hoe ik er beter mee kan omgaan en heb ik inzicht gekregen in hulpmiddelen die ik kan inzetten. Bijvoorbeeld een stappenplan om mijn doelen te bereiken. Ik herken nu lichaamssignalen, besef beter waar mijn grenzen liggen en ik weet wat ik nodig heb, waardoor ik de juiste keuzes voor mijzelf kan maken."

Kim heeft al ruim vijfentwintig jaar een relatie en woont samen met haar partner. "Mijn partner begrijpt mij nu ook veel beter waardoor hij mij meer kan steunen. Door Hersenz heb ik kennis gemaakt met mindfulness en mediteren. Dat helpt mij om mijn hoofd leeg te maken en te ontspannen. Ik zit nu echt een stuk beter in mijn vel, ben minder vermoeid en niet meer zo somber. Ik denk weer in mogelijkheden en heb weer zin om, weliswaar gedoseerd, dingen te ondernemen. Hersenz was voor mij een intense, inspirerende en waardevolle zoektocht naar Kim 2.0!"

 

 

 

 

 

 

 

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
Relatie sterk verbeterd

Jeannette kreeg zes jaar geleden twee herseninfarcten. Ze revalideerde met een ergotherapeut aan huis en de fysiotherapeut in de buurt. Aan de buitenkant leek alles weer gewoon. Ze kon haar werk redelijk snel weer oppakken maar privé kreeg ze het almaar zwaarder en ging ze door een diep dal. Dat dal werd in de loop der jaren almaar donkerder. Jeannette had ook last van paniekaanvallen. ‘’Ik liep voortdurend met een bal van angst rond.’’

Topsport achter de Bonkevaart

Wie Bonkevaart en Leeuwarden zegt, zegt Elfstedentocht. Topsport dus. In een van de woningen aan deze Friese vaart wordt sinds enige tijd ook topsport bedreven. Want Monica Hadikoesoemo zet daar alles op alles om haar leven te herpakken nadat ze getroffen werd door een hersenbloeding in april 2013.

‘Maar dan ben je thuis en begint het pas’

“Dat is nu hersenletsel”, zegt Paul van Voorden even na binnenkomst. Drie kopjes koffie voor het bezoek worden er vier en de melk is suiker geworden. Op de vraag hoe lang hij in dit appartement woont, zegt hij: “Toch zeker een jaar.” Het blijken er zes te zijn.

‘Ik ben er geweldig van opgeknapt’

Het was op een mooie voorjaarsdag in maart 2012, herinnert Yvonne van Noord-Wyckelsma zich. Met man Bob zat ze heerlijk in de tuin, beetje puzzelen, beetje kletsen. Plots voelde ze zich niet lekker worden.

Pagina's