“De sfeer in huis is rustiger”

Ine Megens is 55 jaar, getrouwd met John en moeder van een dochter van 16 en een zoon van 14 jaar. Beide kinderen hebben autisme. Sinds begin 2019 heeft Ine hersenletsel als gevolg van een aneurysma (uitpuiling van de wand van een hersenslagader waardoor een bloeding kan ontstaan).

“Pas een week nadat het gebeurde waren er symptomen die John kon waarnemen. Hij kreeg moeilijk contact met mij, mijn gedrag was veranderd, ik kon me niet goed meer oriënteren en had moeite met lopen en praten. John heeft toen een ambulance gebeld en ik ben naar het ziekenhuis gebracht.

De linkerkant van mijn lichaam is niet volledig hersteld. Ik loop moeizamer met mijn linkerbeen, raak makkelijker uit balans en mijn linkerhand is motorisch zwakker. Verder ben ik snel moe en overprikkeld, ik moet echt een aantal keren per dag gaan rusten. Ook heb ik minder geduld.

frustraties

Ik vond het moeilijk om met alle veranderingen om te gaan en mijn weg weer te vinden. Ik had het gevoel dat ik in een cirkeltje bleef rondlopen en niet vooruit kwam. Binnen ons gezin ontstonden ook allerlei frustraties, met name in de omgang met de kinderen.”

Ine besloot om deel te nemen aan Hersenz en inmiddels heeft ze twee modules gevolgd, ‘Omgaan met veranderingen’ en ‘Grip op je energie’. Binnenkort volgt Ine een aanvullende module Mindfulness.

De nieuwe ine

“Hersenz is confronterend en leerzaam tegelijk. Het contact met lotgenoten is heel fijn, we begrijpen elkaar en we leren van elkaar. Ik heb alles wat is gebeurd een plaats kunnen geven en ik weet nu wie de ‘nieuwe Ine’ is. Daar voel ik me goed bij. Ik ben me bewuster geworden van mijn grenzen en kan deze ook beter aangeven. Het is fijn dat ik dingen die volgens mij gedaan moeten worden nu beter kan loslaten, zodat ze niet direct hoeven te gebeuren. Hierdoor krijg ik meer rust in mijn hoofd en is de sfeer in huis rustiger. Ik houd ook meer rekening met de hoeveelheid energie die ik heb en mijn dagelijkse planning past nu bij mijn mogelijkheden. ’s Avonds kan ik weer deelnemen aan het gezinsleven.

Fysiek ben ik ook vooruit gegaan. Ik doe gerichte oefeningen met mijn linkerhand en -been waardoor er meer kracht in komt en mijn balans stabiel blijft.

communiceren met de kinderen

Heel waardevol is dat ik nu op een fijnere manier communiceer met de kinderen. Onderliggende irritaties lopen minder vaak op en onze relatie verbetert. Ik ben beter in staat om mijn mond te houden en niet altijd en overal op te reageren. De methode ‘stop-denk-doe’ helpt me hierbij. En door ‘omdenken’ blijf ik nu minder in dingen hangen. Ik kan mijn negatieve gedachten beter omzetten in iets positiefs.

Voor onze kinderen is er echt iets in beweging gekomen, in positieve zin. Want ook voor hen valt het niet mee, zij hebben een andere moeder.

Dat geldt ook voor John, door mijn hersenletsel heeft hij een andere partner. Om hier ook meer ondersteuning bij te krijgen gaat John de partnermodule volgen.

"ik wil en ga nog steeds vooruit"

Hersenz heeft mij en ons al veel gebracht. En ik wil en ga nog steeds vooruit. Ik kijk met een positieve blik naar de toekomst!”

Over de auteur, Jeannette Heijting (60): Jeannette kreeg in 2009 twee herseninfarcten en heeft als gevolg daarvan niet-aangeboren hersenletsel. Ze volgde twee modules van Hersenz en kreeg stap voor stap weer regie over haar leven. Als ervaringsdeskundige en auteur zet ze zich in om de (onzichtbare) gevolgen van hersenletsel beter bekend te maken, zodat er meer begrip ontstaat. Dit doet ze door haar eigen verhaal en de verhalen van lotgenoten en naasten naar buiten te brengen.

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
Doodmoe van het vouwen van was

Overprikkeling betekent voor Astrid dat alles even hard binnenkomt. Ze kampt met overprikkelingsklachten na een heftig ongeluk. Door de behandeling van Hersenz kreeg Astrid meer begrip voor zichzelf. Ze weet nu dat haar vermoeidheid een gevolg is van overprikkeling en begrijpt waarom ze doodmoe wordt van het vouwen van de was.

Hoe vergaat het Hans

Hersenz is een intensief behandeltraject dat gemiddeld anderhalf jaar duurt. Hoe vergaat het cliënten een paar jaar later? Ruim vijf jaar na het ongeval met zijn motor, startte Hans Schoonen begin 2016 met Hersenz. "Mijn vrouw en ik hebben weer een sociaal leven."

Een waardevolle zoektocht

Op vrijdag 15 februari 2013 kreeg Kim Hermes twee herseninfarcten. Als gevolg hiervan heeft ze moeite met concentratie en geheugen. Ook is ze gevoelig voor prikkels en heeft ze last van vermoeidheid. "Door Hersenz heb ik kennis gemaakt met mindfulness en mediteren. Dat helpt mij om mijn hoofd leeg te maken."

"Ik vecht niet minder hard maar wel anders"

Angela van Raak-van Rumpt kreeg in 2001 een zwaar auto-ongeluk. Ze was toen achttien jaar oud. Er volgde een jarenlange strijd om overeind te blijven. Ze kampte met chronische vermoeidheid, hoofdpijn en depressies. "Eigenlijk had ik vóór Hersenz twee knoppen: aan en uit. Nu heb ik een regelaar, die van zwart naar wit kan bewegen via een grijs gebied."

'Ik wil verder met wat wél mogelijk is'

Op vierjarige leeftijd werd bij Rachel Valkenburg een hersentumor ontdekt op de kruising van de oogzenuw. Rachel is nu 26 jaar en slechtziend. Als gevolg van bestralingen en operaties heeft Rachel ook hersenletsel. Ze voelt zich sterker en minder onzeker nadat ze het jongerenprogramma van Hersenz heeft gevolgd.

Pagina's