'Ik ga weer erop uit'

In april 2012 kreeg Jacqueline Aarts een herseninfarct op haar werk, ze was 39 jaar. "Ik werkte als leidinggevende in een restaurant. De dag dat het gebeurde was meteen mijn laatste werkdag. Na negen maanden revalidatie heb ik jaren op mijn tenen gelopen en aan mezelf getwijfeld. Zoekend naar antwoorden vond ik Hersenz op internet. Ik begrijp nu veel beter hoe ik mijn dagelijks leven het beste kan plannen en ik maak bewuste keuzes."

Vermoeidheid na hersenletsel

Als gevolg van haar herseninfarct is Jacqueline heel snel vermoeid en heeft dan moeite met informatieverwerking. Ze kan slecht tegen drukte en harde muziek en schrikt snel ergens van. Jacqueline heeft problemen met haar evenwicht en ook veel last van hoofdpijn.

“Vóór mijn herseninfarct speelde ik veertien jaar trompet in een bandje. Daar moest ik mee stoppen. Vanaf mijn zesde jaar deed ik aan paardrijden. Ik had al heel wat jaren een eigen paard, waarmee ik fanatiek trainde en wedstrijden reed. Helaas heb ik ook daarvan afscheid moeten nemen.”

Ondanks haar beperkingen maakten Jacqueline en haar vriend een bijzondere, weloverwogen keuze.

“Na goed overleg met mijn neuroloog en gynaecoloog besloten we dat we graag een kind wilden. Ik was heel snel zwanger en tijdens mijn zwangerschap voelde ik me fantastisch. Ik had geen last van mijn beperkingen en heb zelfs nog een studie gevolgd en succesvol afgerond. Toen onze prachtige gezonde zoon werd geboren was ik 41 jaar. Het heeft gelukkig nog een hele tijd geduurd voordat mijn beperkingen terug kwamen, want onze zoon heeft negen maanden dag en nacht gehuild.”

Burnout

Maar toen hun zoon ongeveer drie jaar was zat Jacqueline tegen een burn-out aan. "Ik had te lang op mijn tenen gelopen door de zorg voor mijn gezin. Het intakegesprek bij Hersenz was voor mij zeer verhelderend. Eindelijk iemand die mij begreep en zei dat alles waar ik tegenaan liep het gevolg was van mijn hersenletsel."

Omgaan met verandering

Toen haar zoontje naar school ging begon Jacqueline met de eerste module Omgaan met verandering. "Daarna heb ik ook Plannen en organiseren gedaan. Aan de eerste module heb ik het meest gehad! Het was heel zwaar en confronterend, maar door het sparren met lotgenoten ging er een wereld voor me open. Ik heb inzicht gekregen in hoe ik ben veranderd, ik accepteer nu dat dingen niet meer lukken en ik heb veel handvatten gekregen voor mijn dagelijkse leven. Ik maak nu bewuste keuzes en heb geleerd om nee te zeggen en los te laten. Het is niet erg als ik een keer niet stofzuig. Ik luister nu beter naar mijn lichaam en op basis van hoe ik me voel deel ik mijn dag in. Ik heb ook geleerd om te praten met mijn partner en hem duidelijk te maken wat bepaalde dingen met mij doen. Als de situatie erom vraagt leg ik nu ook aan anderen uit wat er aan de hand is, zodat mensen begrijpen waarom ik zo reageer. Je ziet immers niets aan mij!"

Onzichtbaar ziek

Mijn wereld is groter geworden. Door Hersenz heb ik geleerd te doseren en ga ik weer erop uit. Naar de binnenspeeltuin met onze zoon, naar een feestje of iets anders wat ik leuk vind. Ik heb geleerd dat ik ervoor en erna rust moet nemen. Ik geniet meer en doe dingen waar ik blij van word. Zo hangt mijn kast vol met kleurrijke jurkjes. Ook zet ik me in als ervaringsdeskundige voor Hersenz. Dat geeft me veel voldoening. Ik vind het belangrijk dat mensen weten van het bestaan hiervan, dat ze weten dat met hersenletsel niet alles vanzelfsprekend is en dat mensen ook ‘onzichtbaar ziek’ kunnen zijn. Soms ben ik nog wel bang dat er opnieuw iets gebeurt, maar ik kijk vooral heel positief naar de toekomst. We zitten nog vol plannen!"

Over de auteur, Jeannette Heijting (59)

Jeannette kreeg in 2009 twee herseninfarcten en heeft als gevolg daarvan niet-aangeboren hersenletsel. Ze volgde twee modules van Hersenz en kreeg stap voor stap weer regie over haar leven. Als ervaringsdeskundige en auteur zet ze zich in om de (onzichtbare) gevolgen van hersenletsel beter bekend te maken, zodat er meer begrip ontstaat. Dit doet ze door haar eigen verhaal en de verhalen van lotgenoten naar buiten te brengen

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
Een herseninfarct krijg je niet alleen

Annemieke Voets werd op 63-jarige leeftijd getroffen door een herseninfarct. “Ik ben met gillende sirene naar het ziekenhuis gebracht. Daar kreeg ik een trombectomie. Achteraf hoorde ik dat ik door het oog van de naald ben gekropen.”

'Ons huwelijk is gered'

Klaas Pieters (58) kreeg in 2010 een hersenbloeding (CVA). Vanaf begin 2016 volgen hij en zijn vrouw Cisca een behandeltraject van Hersenz. “Dat heeft ons huwelijk gered”, zegt zij.

'Mijn gezondheid gaat nu voor'

Bijna twee jaar is Daniëlle Dee (33) uit het arbeidsproces, binnenkort wordt haar arbeidsvermogen beoordeeld door de keuringsarts van het UWV. Ze is er realistisch over inmiddels: “Ik wil werken zodra ik kan en in de vorm waar ik me goed bij voel, maar mijn gezondheid gaat nu voor.”

Ik ben duidelijker in wat ik kan en wil

Truus Hutink kreeg op 22 juli 2011 een hersenbloeding, ze was 60 jaar. Na een operatie en enkele weken ziekenhuis kwam ze thuis. Fysiek waren er geen uitvalsverschijnselen en de neuroloog was tevreden. “Het gaat goed met mevrouw.” Zo voelde Truus zich echter niet.

'Het heeft ons huwelijk gered'

Klaas Pieters (58) kreeg in 2010 een hersenbloeding. Hij volgde Hersenz, daarbij was ook veel aandacht voor zijn vrouw Cisca: “Dat heeft ons huwelijk gered”

Pagina's