Hersenletsel heb je samen

De impact van hersenletsel is enorm, niet alleen voor de persoon zelf maar ook voor de partner, het gezin en andere naasten.

Als naaste krijg je met heel veel nieuwe dingen te maken. Je partner is opeens heel veel thuis maar doet weinig, je bent je partner zoals je die kende kwijt, je relatie verandert, je sociale leven staat op een laag pitje, je moet van alles regelen, de omgeving begrijpt niet hoe het echt is je weet zelf ook niet goed wat je wel en niet mag verwachten. Juist nu je tijd nodig hebt om met alles te leren omgaan, is die ruimte er nauwelijks.

Uitspraken van naasten

"Van de ene op de andere dag was ik hem kwijt."
"Ons wereldje is wel erg klein nu."
"Ik moet nu alles regelen."
"Ik durf haar niet alleen te laten."
"Onze vrienden doen hun best maar begrijpen het niet echt."
"Ik ben nog steeds bang dat het weer kan gebeuren."
"Hij lijkt niet meer in mij geïnteresseerd."

Naasten geven vaak aan dat zij weinig aandacht krijgen in vergelijking met de persoon zelf. Daarom heeft Hersenz de website https://hersenletselhebjesamen.nl voor naasten gemaakt, met ervaringen van anderen, informatie en tools.

Wat speelt er voor naasten van mensen met hersenletsel?

  • Niet alleen hun partner komt in een rouwproces, ook zij worden geconfronteerd met verlies: ze zijn immers de ‘oude’ partner kwijt.
  • Naast partner zijn ze van de ene op andere dag verzorger geworden.
  • Als gevolg van bezuinigingen is er minder professionele zorg beschikbaar, zoals thuiszorg, dagbesteding en logeeropvang.
  • De kwaliteit van zorg in Nederland is goed, maar het duurt vaak lang voordat mensen met hersenletsel de juiste zorg vinden. Die lange zoektocht is belastend voor naasten.

 

Filmpje dochter Lucinda

Dertien jaar was Lucinda Tuithof toen er iets knapte in de nek van haar moeder. Ze belandde in het ziekenhuis. “We waren opgelucht omdat ze er op tijd bij waren geweest. We dachten: ‘Straks is ze opgeknapt en gaat het leven gewoon verder’.” Dat was niet het geval. Al snel kreeg moeder klachten. Ze sliep veel, was vaak duizelig en kortaf en was weinig zorgzaam. Er kwam ruzie in huis tussen haar ouders onderling, tussen haar en haar moeder, tussen haar broer en haar vader. “Als ik naar huis fietste was het altijd afwachten hoe de sfeer was. Vaak was die rot en dacht ik ‘daar gaan we weer’." In deze video vertelt Lucinda haar verhaal.