‘Ik voel weer connectie met mijn gezin’

Haico Mombarg kon na zijn hersenbloeding niet verwerken dat hij niet meer voor zijn gezin kon zorgen. Hij raakte in een zware depressie. Na diverse therapieën en de hulp van Hersenz, krabbelde hij weer op. Hij deelt graag zijn verhaal, omdat “er een taboe heerst op de psychische kant van hersenletsel, terwijl de impact op je eigenwaarde enorm is.” Hij hoopt dat anderen hiervan kunnen leren en eerder de weg richting Hersenz vinden.

Negentien was Haico (53) toen hij op de vrachtwagen begon. Voor zijn gezin zorgen was het enige wat belangrijk was. Daar deed hij alles voor. “Ik zat veel op de weg, veel in het buitenland. Thuis hield mijn vrouw Monique het gezin draaiende. Zo hadden we het afgesproken.”

Hij had zoveel overuren dat hij een jaar betaald verlof kon nemen. In dat jaar zette hij zijn hoveniersbedrijf op. “Van mijn hobby heb ik mijn werk gemaakt. Het bedrijf liep goed, we werkten hard en ik genoot van wat ik deed.” Tot die bewuste 6 december in 2013.

“Ik was in Den Bosch aan het werk op de shovel. Ik voelde me niet goed, maar ik dacht ‘dat zakt wel’. Een collega zag dat het fout was en belde 112. Toen ik merkte dat mijn linker arm en been naast de brancard lagen en ik ze niet op de brancard kon krijgen, wist ik: dit is helemaal mis.”

Hersenbloeding

Het bleek een hersenbloeding. Hij werd overgebracht naar het Canisius Wilhelmina Ziekenhuis in Nijmegen. “Maar ik wilde maar één ding: zo snel mogelijk naar huis. Ze konden me niet tegenhouden. Dus….” Haico ging naar huis, tegen alle adviezen in.

“Thuis moet je het zelf uitzoeken. Na een paar weken hadden we een afspraak bij een neuroloog. Omdat ik me erg goed voordeed, zei de neuroloog: ‘Ga maar weer langzaam je leven oppakken’. Precies wat ik wilde horen. Daar ging ik. Volle bak aan het werk. Ik zou wel eens laten zien dat ik weer de oude Haico was. Achteraf was dit het slechtste advies dat ik kon krijgen. Het was de start van een lange zoektocht, een gevecht van vijf jaar.”

Het liep helemaal mis. Haico dacht dat hij alles kon, maar niets lukte. Geen energie en kracht, het overzicht kwijt, korte termijn geheugen weg… “Ik was zó gefrustreerd. Ik kon niet verkroppen dat ik niet meer voor mijn gezin kon zorgen. Wie was ik nog? Wat was ik nog waard? Ik voelde me meer en meer een blok aan het been van Monique en de kinderen.” Haico belandde in een zware depressie en deed een zelfmoordpoging. Pas na twee dagen mocht hij van de IC af. Hij werd een periode opgenomen en vele therapieën volgden. Zijn psychologe wees hem, tijdens de allerlaatste sessie, op het bestaan van Hersenz.

Bij Hersenz viel alles op zijn plaats. Haico klampte zich eraan vast. Hij volgde de modules Omgaan met veranderingen, Grip op je energie, Aandacht en geheugen en Plannen en organiseren. Ook deed hij het fysieke programma,  met onder andere psychomotorische therapie (PMT). Monique nam deel aan de partnergroep en ze kregen een thuisbehandelaar. “Ik moest echt door een rouwproces. Het was zo fijn om gelijkgestemden te ontmoeten. Maar ook confronterend. Bij de fysieke training fietste een man van 70 mij eruit. Het lukte me gewoon niet. En het advies iedere middag te slapen… dat wil je echt niet horen.”

“Het belangrijkste wat ik hier geleerd heb? Dat ik er mag zijn. Het besef: dit is het. Beter wordt het niet. Leer ermee leven. Acceptatie.”

Ander leven

Zijn hele leven is veranderd. “Werk heb ik losgelaten. Mijn jongste zoon werkt nu in de zaak en geeft me af en toe klusjes. Het is belangrijk dat ik mijn rust pak. Ik plan alles en stem het af met Monique. Van alle afspraken vraag ik een bevestiging, per app of mail, anders vergeet ik het. En ik kook. Ik wil gezonder gaan leven. Beeldhouwen is mijn nieuwe passie geworden. Als ik beeldhouw, dan vergeet ik alles. Ik en de steen, dat is alles wat er is. Echt een supergevoel”, vertelt hij met stralende ogen.

De vraag of hij nu weer gelukkig is, beantwoordt hij volmondig met ‘ja’. “Monique heeft me erdoorheen gesleept. Zij is mijn rots in de branding. Ik ben dankbaar voor wat we samen met onze zoons hebben. Ik voel weer connectie met mijn gezin.”

Behandeling Hersenz bij depressie

In behandeling van Hersenz komt het thema veranderde emoties, waaronder somberheid en depressie, aan de orde. Er is aandacht voor rouwverwerking, voor het verlies dat iemand ervaart door zijn hersenletsel. Cliënten hebben veel steun aan elkaar. De thuisbehandelaar heeft aandacht voor situatie thuis en betrekt de partner en het gezin erbij.

 

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
Dankzij Hersenz heb ik weer zin in mijn leven!

Diana Boosten (52), alleenstaande moeder met twee thuiswonende zonen van 23 en 21 jaar, kreeg in 2015 een herseninfarct in haar slaap. “Er ontstond een nieuwe, onbegrepen ‘ik’. Ik kon niet meer leven op de oude manier."

'Ik heb geleerd mezelf staande te houden'

Bianca Suijs is getrouwd en moeder van een zoon (18) en een dochter (15). Na een zware rugoperatie in 2015 kreeg ze in 2016 een herseninfarct, tijdens haar werk als receptioniste bij een organisatie voor kinderopvang. Bianca was 39 jaar. Het was het begin van een compleet veranderd leven, waarin Bianca een hele tijd tegen zichzelf vocht.

“Ik zie bij vlagen weer mijn oude moeder terug”

Maurits van Lamoen is de jongste zoon van Ellen Kleipool, die in 2016 op 59-jarige leeftijd een herseninfarct kreeg. Maurits was toen 25 jaar. “Na haar herseninfarct stond het leven van mijn moeder op zijn kop. Dat had ook zijn weerslag op mij en mijn twee broers. Het beroep op ons werd groter en er ontstonden onderlinge ergernissen.

'Ik ben rustiger en stabieler geworden'

Vlak voor haar 45e verjaardag kreeg Petra van Rassel in 2017 een herseninfarct. Ze was net weer volledig aan het werk na een flinke burn-out. In een revalidatiecentrum herstelde de motoriek in haar rechter lichaamshelft. Petra kon weer naar huis. Maar daar bleken de onzichtbare gevolgen een flinke impact op haar leven te hebben.

Monica over overprikkeling

“Laatst hoorde ik mijn dochter zeggen: mijn moeder hield zo van muziek en trommelen, van de stad ingaan en drukte. Daar houd ik nog steeds van maar ik kan het niet meer aan.’’ Doodmoe wordt ze ervan.

Pagina's