'Ik voel me weer een mens met mogelijkheden'

In 2014 viel Sandra Nell van de trap, waardoor er hersenletsel ontstond. Ze was 42 jaar. Als gevolg hiervan heeft Sandra problemen met haar concentratie en geheugen, raakt ze snel overprikkeld, heeft ze moeite met plannen en organiseren en worstelt ze met chronische vermoeidheid.

"Wat er precies is gebeurd is niet duidelijk. Mogelijk heb ik bovenaan de trap een TIA gekregen waardoor ik ben gevallen. Er werd eerst aan een hersenschudding gedacht, maar omdat ik niet goed meer functioneerde, het steeds slechter met me ging en ik depressief raakte, werd er na vier maanden een scan gemaakt. Er was een kleine kneuzing en bloeding zichtbaar. Sinds twee jaar ben ik voor 100% afgekeurd."

Hersenletselverpleegkundige

Sandra kreeg enkele jaren steun en begeleiding van een hersenletselverpleegkundige. Het was een groot gemis voor haar toen dat stopte.

"Zij hield mij vaak een spiegel voor en hielp mij met mijn gevoelens van frustratie en onmacht. Er is niets aan mij te zien dus niet iedereen begrijpt dat ik alweer te moe ben om iets af te spreken of een gesprek te voeren. Te snel ‘ja’ zeggen is dan ook mijn valkuil. Daar komt nog bij dat ik graag ‘de vrolijke San’ ben, waarmee het altijd goed gaat. Maar ja, daardoor ga ik dus wel over mijn grenzen heen."

Gevolgen van hersenletsel

Sandra was dan ook heel blij toen ze de kans kreeg om te starten met Hersenz om te leren omgaan met de gevolgen van haar hersenletsel

"Ik vond het vooral heel waardevol dat ik in zo’n fijne groep lotgenoten kwam. Je hoeft niet uit te leggen dat je moe of overprikkeld bent. Je voelt je niet dom omdat je niet de juiste woorden kunt vinden of even je balans kwijtraakt. Je hoeft je niet te schamen. Ik kon gewoon vertellen dat vakantie heel fijn is met mijn gezin om me heen, maar dat het tegelijkertijd ook, vooral mentaal, een aanslag op mijn lichaam was. We hebben veel gepraat, gelachen en gehuild. Ik heb vooral geleerd mezelf te accepteren zoals ik nú ben. Dat dat goed is en dat de ene dag de andere niet is. Als ik ‘nee’ zeg betekent dat niet dat ik niet meer aardig of leuk ben. Ik maak een keuze die op dat moment goed is voor mij. Mensen die om mij geven begrijpen dat, de rest ben ik geen uitleg verschuldigd."

Vermoeidheid

"Het is wel een zwaar traject, drie dagdelen in de week in combinatie met een gezin. Ik heb het nodige opzij moeten zetten om het vol te kunnen houden, bijvoorbeeld mijn vrijwilligerswerk bij de kinderboerderij. Maar dat was het meer dan waard. Voor de tweede module ‘Grip op je energie’, heb ik in overleg besloten een poosje een dagdeel minder te doen. Op een later moment pak ik, in overleg met mijn thuisbehandelaar, het derde dagdeel er weer bij. Dat was een moeilijke keuze maar ik wil ook een goede partner en moeder blijven. Het voelt heel fijn dat er aandacht en begrip is voor wat persoonlijk haalbaar is. Sowieso vind ik alle behandelaren toppers. Ze voelen zo goed aan wat je bedoelt en zijn tegelijkertijd ook kritisch. Ze geven de tips en hulp die je nodig hebt."

Hersenz heeft mij echt veranderd en mijn leven is een stuk mooier geworden. Ik voel me weer een mens met mogelijkheden, in plaats van een patiënt. Ik moet minder van mezelf en ben veel rustiger. Dat heeft natuurlijk ook een positief effect op mijn gezin. Mijn zelfwaarde heb ik terug gevonden. Als iemand vraagt wat mijn beroep is, zeg ik niet meer dat ik ben afgekeurd maar vertel vol trots dat ik fulltime moeder ben. Omdat ik veel meer laat zien wie ik nu ben en duidelijkere keuzes maak, ondervind ik ook meer begrip. Het is een proces wat ik iedereen met hersenletsel gun. Het wordt nooit meer zoals vóór mijn val, maar door Hersenz haal ik wel alles er uit wat erin zit!”

Over de auteur, Jeannette Heijting (58)

Jeannette kreeg in 2009 twee herseninfarcten en heeft als gevolg daarvan niet-aangeboren hersenletsel. Ze volgde twee modules van Hersenz en kreeg stap voor stap weer regie over haar leven. Als ervaringsdeskundige en auteur zet ze zich in om de (onzichtbare) gevolgen van hersenletsel beter bekend te maken, zodat er meer begrip ontstaat. Dit doet ze door haar eigen verhaal en de verhalen van lotgenoten naar buiten te brengen.

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
Hoe vergaat het Hans

Hersenz is een intensief behandeltraject dat gemiddeld anderhalf jaar duurt. Hoe vergaat het cliënten een paar jaar later? Ruim vijf jaar na het ongeval met zijn motor, startte Hans Schoonen begin 2016 met Hersenz. "Mijn vrouw en ik hebben weer een sociaal leven."

Een waardevolle zoektocht

Op vrijdag 15 februari 2013 kreeg Kim Hermes twee herseninfarcten. Als gevolg hiervan heeft ze moeite met concentratie en geheugen. Ook is ze gevoelig voor prikkels en heeft ze last van vermoeidheid. "Door Hersenz heb ik kennis gemaakt met mindfulness en mediteren. Dat helpt mij om mijn hoofd leeg te maken."

"Ik vecht niet minder hard maar wel anders"

Angela van Raak-van Rumpt kreeg in 2001 een zwaar auto-ongeluk. Ze was toen achttien jaar oud. Er volgde een jarenlange strijd om overeind te blijven. Ze kampte met chronische vermoeidheid, hoofdpijn en depressies. "Eigenlijk had ik vóór Hersenz twee knoppen: aan en uit. Nu heb ik een regelaar, die van zwart naar wit kan bewegen via een grijs gebied."

'Ik wil verder met wat wél mogelijk is'

Op vierjarige leeftijd werd bij Rachel Valkenburg een hersentumor ontdekt op de kruising van de oogzenuw. Rachel is nu 26 jaar en slechtziend. Als gevolg van bestralingen en operaties heeft Rachel ook hersenletsel. Ze voelt zich sterker en minder onzeker nadat ze het jongerenprogramma van Hersenz heeft gevolgd.

'Ik heb al veel geleerd'

Yvonne Buyssen was 21 jaar toen er bij haar een hersentumor werd ontdekt. De tumor kon operatief worden verwijderd, waarna bestralingen volgden. Ze heeft hersenletsel overgehouden en leeft met allerlei gevolgen. "Het valt niet mee om met hersenletsel je leven op te bouwen."

Pagina's