‘Ik voel weer connectie met mijn gezin’

Haico Mombarg kon na zijn hersenbloeding niet verwerken dat hij niet meer voor zijn gezin kon zorgen. Hij raakte in een zware depressie. Na diverse therapieën en de hulp van Hersenz, krabbelde hij weer op. Hij deelt graag zijn verhaal, omdat “er een taboe heerst op de psychische kant van hersenletsel, terwijl de impact op je eigenwaarde enorm is.” Hij hoopt dat anderen hiervan kunnen leren en eerder de weg richting Hersenz vinden.

Negentien was Haico (53) toen hij op de vrachtwagen begon. Voor zijn gezin zorgen was het enige wat belangrijk was. Daar deed hij alles voor. “Ik zat veel op de weg, veel in het buitenland. Thuis hield mijn vrouw Monique het gezin draaiende. Zo hadden we het afgesproken.”

Hij had zoveel overuren dat hij een jaar betaald verlof kon nemen. In dat jaar zette hij zijn hoveniersbedrijf op. “Van mijn hobby heb ik mijn werk gemaakt. Het bedrijf liep goed, we werkten hard en ik genoot van wat ik deed.” Tot die bewuste 6 december in 2013.

“Ik was in Den Bosch aan het werk op de shovel. Ik voelde me niet goed, maar ik dacht ‘dat zakt wel’. Een collega zag dat het fout was en belde 112. Toen ik merkte dat mijn linker arm en been naast de brancard lagen en ik ze niet op de brancard kon krijgen, wist ik: dit is helemaal mis.”

Hersenbloeding

Het bleek een hersenbloeding. Hij werd overgebracht naar het Canisius Wilhelmina Ziekenhuis in Nijmegen. “Maar ik wilde maar één ding: zo snel mogelijk naar huis. Ze konden me niet tegenhouden. Dus….” Haico ging naar huis, tegen alle adviezen in.

“Thuis moet je het zelf uitzoeken. Na een paar weken hadden we een afspraak bij een neuroloog. Omdat ik me erg goed voordeed, zei de neuroloog: ‘Ga maar weer langzaam je leven oppakken’. Precies wat ik wilde horen. Daar ging ik. Volle bak aan het werk. Ik zou wel eens laten zien dat ik weer de oude Haico was. Achteraf was dit het slechtste advies dat ik kon krijgen. Het was de start van een lange zoektocht, een gevecht van vijf jaar.”

Het liep helemaal mis. Haico dacht dat hij alles kon, maar niets lukte. Geen energie en kracht, het overzicht kwijt, korte termijn geheugen weg… “Ik was zó gefrustreerd. Ik kon niet verkroppen dat ik niet meer voor mijn gezin kon zorgen. Wie was ik nog? Wat was ik nog waard? Ik voelde me meer en meer een blok aan het been van Monique en de kinderen.” Haico belandde in een zware depressie en deed een zelfmoordpoging. Pas na twee dagen mocht hij van de IC af. Hij werd een periode opgenomen en vele therapieën volgden. Zijn psychologe wees hem, tijdens de allerlaatste sessie, op het bestaan van Hersenz.

Bij Hersenz viel alles op zijn plaats. Haico klampte zich eraan vast. Hij volgde de modules Omgaan met veranderingen, Grip op je energie, Aandacht en geheugen en Plannen en organiseren. Ook deed hij het fysieke programma,  met onder andere psychomotorische therapie (PMT). Monique nam deel aan de partnergroep en ze kregen een thuisbehandelaar. “Ik moest echt door een rouwproces. Het was zo fijn om gelijkgestemden te ontmoeten. Maar ook confronterend. Bij de fysieke training fietste een man van 70 mij eruit. Het lukte me gewoon niet. En het advies iedere middag te slapen… dat wil je echt niet horen.”

“Het belangrijkste wat ik hier geleerd heb? Dat ik er mag zijn. Het besef: dit is het. Beter wordt het niet. Leer ermee leven. Acceptatie.”

Ander leven

Zijn hele leven is veranderd. “Werk heb ik losgelaten. Mijn jongste zoon werkt nu in de zaak en geeft me af en toe klusjes. Het is belangrijk dat ik mijn rust pak. Ik plan alles en stem het af met Monique. Van alle afspraken vraag ik een bevestiging, per app of mail, anders vergeet ik het. En ik kook. Ik wil gezonder gaan leven. Beeldhouwen is mijn nieuwe passie geworden. Als ik beeldhouw, dan vergeet ik alles. Ik en de steen, dat is alles wat er is. Echt een supergevoel”, vertelt hij met stralende ogen.

De vraag of hij nu weer gelukkig is, beantwoordt hij volmondig met ‘ja’. “Monique heeft me erdoorheen gesleept. Zij is mijn rots in de branding. Ik ben dankbaar voor wat we samen met onze zoons hebben. Ik voel weer connectie met mijn gezin.”

Behandeling Hersenz bij depressie

In behandeling van Hersenz komt het thema veranderde emoties, waaronder somberheid en depressie, aan de orde. Er is aandacht voor rouwverwerking, voor het verlies dat iemand ervaart door zijn hersenletsel. Cliënten hebben veel steun aan elkaar. De thuisbehandelaar heeft aandacht voor situatie thuis en betrekt de partner en het gezin erbij.

 

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
'Ik wil vooruit'

Dat heel normale dingen niet meer vanzelfsprekend zijn en dat je afhankelijk bent van anderen. Dat vindt Ans Meyboom het meest confronterend. ”Anderen zeggen al gauw: ‘het komt wel goed’ of ‘het valt wel mee’ maar voor mij voelt het alsof ik de controle verlies. Met de behandeling van Hersenz geef ik de dingen een plekje en krijg ik nieuwe inzichten. En dat helpt.”

Sweedy moedert weer

‘’Zonder Hersenz was ik gescheiden en was ik in een verzorgingstehuis beland.’’ Zo ver is het gelukkig niet gekomen, vertelt Sweedy. Op oudejaarsdag 2007 kreeg ze een hartstilstand die gepaard ging met zuurstoftekort. Daardoor raakte ze in een coma. Haar revalidatie duurde vele maanden.

Het is een stuk rustiger in ’t Goy

Hersenz biedt behandeling op maat. Dat betekent bij Sjaak van Oostrom dat de buurt, de politie en de parochie weten waarom hij soms door het lint gaat. Ze trekken intensief samen op.

Marion laat de rolstoel staan

De rolstoel laat ze tegenwoordig staan, de thuiszorg hoeft nog maar één keer in de week te komen in plaats van drie keer. Bovendien gaat ze een dag minder naar de dagbesteding. ‘’Hersenz is echt mijn redding geweest’’, vertelt Marion Koeleman.

Marcel leerde omgaan met zijn boosheid

Hij zegt het met een knipoog: ‘’Ik ben de maatschappij nu minder tot last’’. Marcel geeft het leven weer een dikke voldoende. Na zijn herseninfarct in april 2011 was het slecht met hem gesteld. Hij stond letterlijk wankel op zijn benen en had grote moeite met het beheersen van zijn emoties. Marcel had een 'kort lontje'.

Pagina's