'Het is een rouwproces'

Voor veel mensen is het bespreken van seksuele problemen na hersenletsel ongemakkelijk. Niet voor Rob (59). “Ik heb geen moeite om erover te praten”, zegt hij.

Rob werd in de zomer van 2014 aangereden op zijn fiets. Met een schedelbasisfractuur, een hoop schaafwonden en blauwe plekken belandde hij in het ziekenhuis. Drie weken lag hij in coma. Zijn familie was al voorbereid dat hij het niet zou overleven. Maar hij ontwaakte en herstelde snel.

In het revalidatiecentrum leerde Rob in vijf maanden tijd opnieuw lopen en fietsen. Ook werden de andere gevolgen van zijn hersenletsel duidelijk. Rob is snel moe en overprikkeld, heeft last van oorsuizen en ziet dubbel omdat zijn oogzenuwen beschadigd zijn. Aan een kant van zijn lichaam heeft hij vaak een tintelend gevoel. Bovendien heeft Rob seksuele problemen: “Ik krijg wel een erectie maar kan niet klaarkomen omdat het centrum dat het orgasme regelt in mijn brein beschadigd is. Het signaal van ejaculeren wordt niet afgegeven.” 

Medicatie als Viagra heeft geen effect op Rob omdat die helpen met het krijgen van een erectie. “Maar dat is niet het probleem. Het probleem is dat ik nauwelijks een orgasme meer krijg. Soms kan het uren duren voordat ik klaarkom. Ik moet enorm gefocust zijn en kan al afgeleid worden door het geluid van een fluitend vogeltje. Dan moet ik weer opnieuw beginnen.”

Rob is na zijn revalidatietraject thuis actief op zoek gegaan naar meer ondersteuning. Zo kwam hij terecht bij Hersenz. Hier volgde Rob de programma’s Omgaan met veranderingen en Grip op je energie. Hij heeft gemerkt dat voor veel mensen het bespreken van seksuele problemen in de groep moeilijk is, terwijl voor Rob erover praten juist helpt bij het leren accepteren. “Seks is een belangrijk onderdeel van het leven. Er zijn mannen die door hun leeftijd minder viriel worden maar daar heb ik geen last van. Ik  kan niet klaarkomen en mis daardoor het genot wat juist zo bij seks hoort.”

Rob sprak hierover met de Hersenz-behandelaar die regelmatig bij hem thuis kwam. Tijdens die gesprekken kon hij praten over alle emoties en frustraties die speelden rond seksualiteit.  Ook bezocht Rob een seksuoloog die gespecialiseerd is in hersenletsel.  “Ik heb gemerkt dat ik ook kan genieten als de ander geniet. En dat ik mag stoppen als ik merk dat het niet gaat lukken. Maar ik blijf het zwaar en moeilijk vinden en ik ben er nog vaak door gefrustreerd. Het valt niet mee om hiermee te leren omgaan. Het is een rouwproces.”

In verband met de privacy is de naam van Rob gefingeerd

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
'Ik houd van mezelf zoals ik ben'

Pas een jaar nadat ze is getroffen door een lichte beroerte meldt Kitty zich schoorvoetend aan voor de behandeling van Hersenz in Tiel. Voor haar gevoel boekt ze tijdens het traject weinig progressie. Het tegendeel blijkt waar als ze niet lang daarna een werkervaringsplaats vindt en de geleerde lessen wel in de praktijk moet brengen.

'Ik wilde de paniek niet meer voelen'

Op 48-jarige leeftijd kreeg Jeannette Heijting binnen een maand twee herseninfarcten. Na intensieve revalidatie probeerde ze haar oude leventje weer op te pakken. Totdat ze vijf jaar later op de bodem van een diepe put belandde. ‘Als ik er nu gewoon eens een eind aan maak, dan ben ik overal van af.’

Ik verdeel mijn energie steeds beter

Marijke Dekker Bosveld, echtgenote, moeder van twee dochters en oma van een kleindochter, was 58 jaar toen zij een herseninfarct kreeg. “Ik weet het nog precies, het gebeurde in 2014, in de nacht van 25 op 26 juli.

Ik kan leuker zijn voor mijn kinderen

Het jaar 2015 was nog geen week oud toen bij Cynthe Milou een dissectie (scheur) aan haar linker halsslagader ontstond. Ze was 29 jaar en moeder van twee zoons van vier en twee. Cynthe kreeg een herseninfarct en haar leven veranderde compleet.

Mijn kleine overwinningen zijn groots!

Bij Femke Ansems de Vries, nu 39 jaar, werd een kwaadaardige hersentumor ontdekt. De tumor werd bijna helemaal operatief verwijderd, maar omdat tumorweefsel nu eenmaal niet symmetrisch is, zijn er flinters achtergebleven. Hiervoor heb ik nog drieëndertig bestralingen en vier chemokuren van elk zes weken gehad. Dat zo’n intensief traject nare gevolgen kent, spreekt voor zich.

Pagina's