Onbestorven weduwe

Hersenletsel krijg je niet alleen. De impact op partners is enorm. “Het is heel zwaar om iedere dag weer voor een man te zorgen die hersenletsel heeft”, vertelt Pia Hoogendam. Daarom heeft de thuisbehandelaar van Hersenz extra oog voor de partner. “Ze houdt me bij de les.” En op verschillende plaatsen is er nu een aparte module voor partners.

Humor in huize Hoogendam: “Zeg, zit niet zo slachtofferig te kijken, Ed.” Ed schaterlacht. Pia zegt: “We hebben dit soort humor altijd gehad samen. Het helpt ons nu ook. Mensen vinden het soms wat gek. Zegt Ed bijvoorbeeld: ‘Wat een leuk hondje’. Antwoord ik: ‘Ik moet jou al genoeg uitlaten’.”

Weer die schaterlach van Ed. Maar gehuild wordt er ook in huize Hoogendam. Driekwart jaar geleden zat Pia er compleet doorheen. Doodop was ze. Ze had veel pijn in haar schouder, veroorzaakt doordat ze regelmatig de rolstoel van Ed in de auto moest tillen. Ook geestelijk zat ze aan haar taks. “Het is zo eindeloos. Zo elke dag weer hetzelfde. Het is heel zwaar om iedere dag weer voor een man te zorgen die hersenletsel heeft. Dan kan soms als een onoverkomelijke berg voor me liggen. Ik had er gewoon geen zin meer in.”

Burnout

Het was Natascha, de thuisbehandelaar van Hersenz, die haarscherp signaleerde dat Pia tegen een burn-out aan zat. In de gesprekken thuis ontstond ruimte om over haar gevoelens te praten. “Natascha is hier iedere twee weken. Ze houdt me bij de les.” Ook praktisch werden snel zaken geregeld. “Nu gaat Ed vier weekenden per jaar naar de logeeropvang. Dat vindt hij niet fijn, maar hij doet het voor mij. Zo kon ik eindelijk weer eens naar mijn zoon in Barcelona.”

 Pia (65) en Ed (62) hadden een fijn, actief en gezond leven. Eindeloze fietstochten samen in de omgeving, mooie motortochten, de natuur in om te fotograferen. Gezond leven is belangrijk, vinden ze. Hart- en vaatziekten zitten bij Ed in de familie, dan wéét je waar je op moet letten. En als sportleraar op een grote scholengemeenschap zit bewegen in je dagelijkse systeem.

Herseninfarct

Dat Ed in 2012 toch een hartinfarct kreeg, was schrikken. Maar met zijn sportersmentaliteit en uitstekende conditie was hij in vier maanden tijd klaar met revalideren en kon hun leven weer gewoon verder. Met nóg meer aandacht voor een gezonde levensstijl. Stom verbaasd was Ed dan ook toen hij in 2014 uit het niets getroffen werd door een herseninfarct. “Mijn huisarts zei dat ik de laatste uit zijn praktijk was van wie hij dit verwachtte. Maar het is gewoon pech. Ik heb slechte aderen.”

Toch was nu ook weer Eds insteek: mouwen opstropen, revalideren en gewoon verder. Niet dus. Met zijn linkerarm en -hand kan hij niets meer. Die functies kwamen niet terug, ondanks intensieve revalidatie. Met een stok kan hij hooguit een paar stappen zetten. Ed is afhankelijk van zijn scootmobiel en rolstoel. Zijn concentratievermogens is weg, zijn korte termijngeheugen aangetast, hij signaleert vermoeidheid niet dus kan zomaar in de stoel in slaap vallen.

Pia: “Ed is een andere man geworden. In zijn eigen waarneming is er niet veel veranderd maar dat is ook gelijk de beschadiging. Ed was een extroverte man. Nu is hij stiller, naar binnen gericht. Hij kan weinig aan. Als hij overdag iets heeft, is het niet handig ’s avonds ook iets te plannen. Voor mij is hij heel erg veranderd. Het lastige is dat hij het niet zo beleeft.”

Empathie

Ed: “Het eerste jaar na het herseninfarct verwacht je dat er verbetering komt. Je hoort verhalen, je ziet anderen vooruitgaan. In zo’n modus sta je. Maar langzaam en zeker kom je erachter dat dit het is. Dat is moeilijk soms. Hersenz helpt me wel om dat beter te accepteren.”

Pia: “Wat ik zelf het meeste mis is gelijkwaardigheid in onze relatie. Je bent niet meer in de eerste plaats partner maar je bent verzorger. Dat vind ik het meest lastige van alles. Ed kan nog wel spreken en denken. Ik ken ook mensen die veel erger beschadigd zijn. Maar hij mist empathie. Het lastige is dat hij ook daar niets aan kan doen. Soms maakt dat me boos of verdrietig. ‘Sla eens een arm om me heen, bedenk eens een uitje’ denk ik dan! Die worsteling komt van tijd tot tijd weer naar boven. Je bent toch een onbestorven weduwe.”

 

 

 

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
'Ik voel me weer een mens met mogelijkheden'

In 2014 viel Sandra Nell van de trap, waardoor er hersenletsel ontstond. Ze was 42 jaar. Als gevolg hiervan heeft Sandra problemen met haar concentratie en geheugen, raakt ze snel overprikkeld, heeft ze moeite met plannen en organiseren en worstelt ze met chronische vermoeidheid.

‘Er begint een nieuw leven’

Hersenz is een intensief behandeltraject dat gemiddeld anderhalf jaar duurt. Hoe vergaat het cliënten een paar jaar later? Sweedy wilde haar moederrol weer terug na haar hersenletsel en vertelt over de goede band die ze nu met haar dochters heeft.

‘Ik heb mijn korte lontje beter onder controle’

Fietsend naar haar werk werd Tessa Heetman geschept door een busje met aanhanger. Een schedel- en hersenoperatie volgde, waarna ze drie weken in coma werd gehouden. Zeven jaar later startte ze met Hersenz en leerde ze emoties beter onder controle te houden en om te gaan met haar vermoeidheid.

‘Ik ga anders om met mijn beperkte energie’

Michiel Koeman is de trotse vader van baby Silvan. “Het trekt een zware wissel op mijn energie, maar een kind is het ultieme bewijs van vertrouwen in de toekomst”. Michiel heeft hersenletsel als gevolg van een hersentumor. Hij leerde anders om te gaan met zijn beperkte energie.

Omgaan met veranderingen

Werk is niet meer haalbaar. Vakantie is hard werken en voetballen met zijn zoontje lukt niet meer. Omgaan met deze veranderingen is voor Gert-Jan een flinke opgave. Samen met zijn behandelaar Niels Christiaans vertelt hij hoe hij dit leert.

Pagina's