Onbestorven weduwe

Hersenletsel krijg je niet alleen. De impact op partners is enorm. “Het is heel zwaar om iedere dag weer voor een man te zorgen die hersenletsel heeft”, vertelt Pia Hoogendam. Daarom heeft de thuisbehandelaar van Hersenz extra oog voor de partner. “Ze houdt me bij de les.” En op verschillende plaatsen is er nu een aparte module voor partners.

Humor in huize Hoogendam: “Zeg, zit niet zo slachtofferig te kijken, Ed.” Ed schaterlacht. Pia zegt: “We hebben dit soort humor altijd gehad samen. Het helpt ons nu ook. Mensen vinden het soms wat gek. Zegt Ed bijvoorbeeld: ‘Wat een leuk hondje’. Antwoord ik: ‘Ik moet jou al genoeg uitlaten’.”

Weer die schaterlach van Ed. Maar gehuild wordt er ook in huize Hoogendam. Driekwart jaar geleden zat Pia er compleet doorheen. Doodop was ze. Ze had veel pijn in haar schouder, veroorzaakt doordat ze regelmatig de rolstoel van Ed in de auto moest tillen. Ook geestelijk zat ze aan haar taks. “Het is zo eindeloos. Zo elke dag weer hetzelfde. Het is heel zwaar om iedere dag weer voor een man te zorgen die hersenletsel heeft. Dan kan soms als een onoverkomelijke berg voor me liggen. Ik had er gewoon geen zin meer in.”

Burnout

Het was Natascha, de thuisbehandelaar van Hersenz, die haarscherp signaleerde dat Pia tegen een burn-out aan zat. In de gesprekken thuis ontstond ruimte om over haar gevoelens te praten. “Natascha is hier iedere twee weken. Ze houdt me bij de les.” Ook praktisch werden snel zaken geregeld. “Nu gaat Ed vier weekenden per jaar naar de logeeropvang. Dat vindt hij niet fijn, maar hij doet het voor mij. Zo kon ik eindelijk weer eens naar mijn zoon in Barcelona.”

 Pia (65) en Ed (62) hadden een fijn, actief en gezond leven. Eindeloze fietstochten samen in de omgeving, mooie motortochten, de natuur in om te fotograferen. Gezond leven is belangrijk, vinden ze. Hart- en vaatziekten zitten bij Ed in de familie, dan wéét je waar je op moet letten. En als sportleraar op een grote scholengemeenschap zit bewegen in je dagelijkse systeem.

Herseninfarct

Dat Ed in 2012 toch een hartinfarct kreeg, was schrikken. Maar met zijn sportersmentaliteit en uitstekende conditie was hij in vier maanden tijd klaar met revalideren en kon hun leven weer gewoon verder. Met nóg meer aandacht voor een gezonde levensstijl. Stom verbaasd was Ed dan ook toen hij in 2014 uit het niets getroffen werd door een herseninfarct. “Mijn huisarts zei dat ik de laatste uit zijn praktijk was van wie hij dit verwachtte. Maar het is gewoon pech. Ik heb slechte aderen.”

Toch was nu ook weer Eds insteek: mouwen opstropen, revalideren en gewoon verder. Niet dus. Met zijn linkerarm en -hand kan hij niets meer. Die functies kwamen niet terug, ondanks intensieve revalidatie. Met een stok kan hij hooguit een paar stappen zetten. Ed is afhankelijk van zijn scootmobiel en rolstoel. Zijn concentratievermogens is weg, zijn korte termijngeheugen aangetast, hij signaleert vermoeidheid niet dus kan zomaar in de stoel in slaap vallen.

Pia: “Ed is een andere man geworden. In zijn eigen waarneming is er niet veel veranderd maar dat is ook gelijk de beschadiging. Ed was een extroverte man. Nu is hij stiller, naar binnen gericht. Hij kan weinig aan. Als hij overdag iets heeft, is het niet handig ’s avonds ook iets te plannen. Voor mij is hij heel erg veranderd. Het lastige is dat hij het niet zo beleeft.”

Empathie

Ed: “Het eerste jaar na het herseninfarct verwacht je dat er verbetering komt. Je hoort verhalen, je ziet anderen vooruitgaan. In zo’n modus sta je. Maar langzaam en zeker kom je erachter dat dit het is. Dat is moeilijk soms. Hersenz helpt me wel om dat beter te accepteren.”

Pia: “Wat ik zelf het meeste mis is gelijkwaardigheid in onze relatie. Je bent niet meer in de eerste plaats partner maar je bent verzorger. Dat vind ik het meest lastige van alles. Ed kan nog wel spreken en denken. Ik ken ook mensen die veel erger beschadigd zijn. Maar hij mist empathie. Het lastige is dat hij ook daar niets aan kan doen. Soms maakt dat me boos of verdrietig. ‘Sla eens een arm om me heen, bedenk eens een uitje’ denk ik dan! Die worsteling komt van tijd tot tijd weer naar boven. Je bent toch een onbestorven weduwe.”

 

 

 

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
'Ik leef weer'

Januari 2014 was een maand die Patries Zomers nooit zal vergeten. Ze was 43 jaar en nadat er eerst een bloedvat in haar hoofd knapte kreeg ze een week later nog twee herseninfarcten. “Mijn wereld stortte in en ik heb me lange tijd afgevraagd wie ik toch was geworden, ik herkende mezelf totaal niet meer. Door Hersenz heb ik weer grip op mijn leven, voel ik me weer krachtig en kan ik weer genieten.”

Doodmoe van het vouwen van was

Overprikkeling betekent voor Astrid dat alles even hard binnenkomt. Ze kampt met overprikkelingsklachten na een heftig ongeluk. Door de behandeling van Hersenz kreeg Astrid meer begrip voor zichzelf. Ze weet nu dat haar vermoeidheid een gevolg is van overprikkeling en begrijpt waarom ze doodmoe wordt van het vouwen van de was.

Hoe vergaat het Hans

Hersenz is een intensief behandeltraject dat gemiddeld anderhalf jaar duurt. Hoe vergaat het cliënten een paar jaar later? Ruim vijf jaar na het ongeval met zijn motor, startte Hans Schoonen begin 2016 met Hersenz. "Mijn vrouw en ik hebben weer een sociaal leven."

Een waardevolle zoektocht

Op vrijdag 15 februari 2013 kreeg Kim Hermes twee herseninfarcten. Als gevolg hiervan heeft ze moeite met concentratie en geheugen. Ook is ze gevoelig voor prikkels en heeft ze last van vermoeidheid. "Door Hersenz heb ik kennis gemaakt met mindfulness en mediteren. Dat helpt mij om mijn hoofd leeg te maken."

"Ik vecht niet minder hard maar wel anders"

Angela van Raak-van Rumpt kreeg in 2001 een zwaar auto-ongeluk. Ze was toen achttien jaar oud. Er volgde een jarenlange strijd om overeind te blijven. Ze kampte met chronische vermoeidheid, hoofdpijn en depressies. "Eigenlijk had ik vóór Hersenz twee knoppen: aan en uit. Nu heb ik een regelaar, die van zwart naar wit kan bewegen via een grijs gebied."

Pagina's