Ik leer de triggers herkennen

Pieter (37) heeft niet-aangeboren hersenletsel als gevolg van een ongeluk met de fiets. Hierdoor kampt hij met ontremmingen. “Ik zal er nooit helemaal vanaf komen, maar ik leer ermee omgaan door de triggers te herkennen. Bij Hersenz heb ik geleerd dat rust en structuur voor mij belangrijk zijn.”

Toen Pieter in zijn examenjaar VMBO zat, werd hij op de fiets aangereden door een auto. Met een ernstige hersenkneuzing belandde hij op de Intensive Care waar ze hem vijf dagen in een kunstmatige coma hielden. Na een operatie verliet hij na drie weken het ziekenhuis. Na zes weken leek hij weer de oude en ging weer naar school. Hersenletsel? Daar dacht Pieter niet aan. Hij voelde zich goed dus ging weer gewoon verder met zijn leven.

Vallen en opstaan

Een leven van vallen en opstaan volgde. Opleidingen, stages, vervolgopleidingen, werk… maar ook ontremd drank- en drugsgebruik, agressie, problematisch eetgedrag. Tussen zijn 17de en zijn 36ste levensjaar heeft hij zeker 60 baantjes gehad. Een keer werkte hij drie jaar bij een administratiekantoor, maar de overige keren ging het steeds na een paar maanden mis. Hij verloor het overzicht, maakte fouten als gevolg van vermoeidheid en teveel prikkels. Dit veroorzaakte woede-uitbarstingen. Hij kreeg stress en ging steeds meer blowen. Veel geld ging op aan wiet, waardoor hij zijn financiën niet rond kreeg. Pieter zat in een vicieuze cirkel en kreeg zijn leven niet op de rit. Vaak piekerde hij hierover. “Waarom lukt het mij toch steeds niet? Wat doe ik fout in mijn leven? Heb ik ADHD? Ben ik autistisch?”

Hersenletsel

Het was zijn buurvrouw die Pieter wees op een mogelijk verband met hersenletsel. Nadat een vriend hem een folder liet lezen over niet-aangeboren hersenletsel, wist hij het zeker. Het leek of die folder over hemzelf ging. Na een neuropsychologische onderzoek in het revalidatiecentrum viel voor het eerst de diagnose ‘niet-aangeboren hersenletsel’. De opluchting bij Pieter was enorm. “Alle puzzelstukjes vielen op zijn plek. Ineens begreep ik waarom het me niet lukte. Mijn hersenletsel was de oorzaak.” Na een revalidatietraject en begeleiding door Op Pad van Zozijn in Doetichem, ziet het leven vanPieter er heel anders uit. Hij woont begeleid zelfstandig en probeert zijn leven in het gareel te krijgen.

Hersenz

Door het behandelprogramma van Hersenz heeft hij zichzelf leren kennen. Hij heeft zijn doelen nog niet helemaal gehaald. “Mijn ontremmingen zijn nog niet weg, maar ik weet inmiddels wat triggers zijn voor het gedrag. Ik heb mezelf leren kennen. Ik word snel onrustig en dat is een trigger voor blowen. Rust en structuur zijn belangrijke pijlers in mijn leven. Ik leer mijn dagen te plannen en beter met mijn energie om te gaan, waardoor ik niet meer oververmoeid raak. Ik leer mijn grenzen aan te geven en nee te zeggen. Maar omdat ik nou eenmaal geen natuurlijke rem heb, blijft dit mijn hele leven een punt van aandacht. Zo heb ik gisteren besloten dat iemand anders mijn financiën gaat regelen. Want als ik geld heb, dan brandt het in mijn hand, dan moet ik het uitgeven. En dan kan ik zomaar mijn rekeningen niet betalen.”

Nb: De naam Pieter is gefingeerd.

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
'Ik houd van mezelf zoals ik ben'

Pas een jaar nadat ze is getroffen door een lichte beroerte meldt Kitty zich schoorvoetend aan voor de behandeling van Hersenz in Tiel. Voor haar gevoel boekt ze tijdens het traject weinig progressie. Het tegendeel blijkt waar als ze niet lang daarna een werkervaringsplaats vindt en de geleerde lessen wel in de praktijk moet brengen.

'Ik wilde de paniek niet meer voelen'

Op 48-jarige leeftijd kreeg Jeannette Heijting binnen een maand twee herseninfarcten. Na intensieve revalidatie probeerde ze haar oude leventje weer op te pakken. Totdat ze vijf jaar later op de bodem van een diepe put belandde. ‘Als ik er nu gewoon eens een eind aan maak, dan ben ik overal van af.’

Ik verdeel mijn energie steeds beter

Marijke Dekker Bosveld, echtgenote, moeder van twee dochters en oma van een kleindochter, was 58 jaar toen zij een herseninfarct kreeg. “Ik weet het nog precies, het gebeurde in 2014, in de nacht van 25 op 26 juli.

Ik kan leuker zijn voor mijn kinderen

Het jaar 2015 was nog geen week oud toen bij Cynthe Milou een dissectie (scheur) aan haar linker halsslagader ontstond. Ze was 29 jaar en moeder van twee zoons van vier en twee. Cynthe kreeg een herseninfarct en haar leven veranderde compleet.

Mijn kleine overwinningen zijn groots!

Bij Femke Ansems de Vries, nu 39 jaar, werd een kwaadaardige hersentumor ontdekt. De tumor werd bijna helemaal operatief verwijderd, maar omdat tumorweefsel nu eenmaal niet symmetrisch is, zijn er flinters achtergebleven. Hiervoor heb ik nog drieëndertig bestralingen en vier chemokuren van elk zes weken gehad. Dat zo’n intensief traject nare gevolgen kent, spreekt voor zich.

Pagina's