'Grip op mijn leven'

Het gebeurde op Valentijnsdag 2012. Rien Groenewegen zal die datum nooit vergeten. “Op die dag kreeg ik een cadeautje in de vorm van een herseninfarct. Na mijn revalidatie was ik alles kwijt. Ik was vooral boos.” Zijn begeleider wees Rien op Hersenz, een behandelprogramma voor volwassenen met niet-aangeboren hersenletsel (NAH). Het was precies wat hij nodig had. ''Ik heb nu weer grip op mijn leven.''

Even terug naar 2012. Rien ging eerst naar de Sint Maartenskliniek om te revalideren. “Na vijf maanden daar en 2 maanden dagrevalidatie kon ik de wijde wereld weer in. En dat viel tegen. Ik ben een wilskrachtig persoon, een echte ondernemer. Maar nu ben ik deels verlamd en kon niet terug naar mijn oude leventje. Ik had geen baan meer, geen inkomen, mijn huwelijk liep stuk. Het kostte veel tijd om met deze gevolgen te leren leven.”

 Werken aan doelen

“Mijn ambulant begeleider tipte me voor het Hersenz-programma bij het NAH-centrum Nijmegen. Ik ben er ontzettend positief over. In groepsverband werk je met lotgenoten en een coach aan van tevoren gestelde doelen. Je krijgt een enorme prikkel om jezelf open te stellen. Iedereen is anders, maar allemaal heb je dezelfde emoties die zich uiten in boosheid of verdriet. Ik herkende mezelf in iemand die verschrikkelijk boos was. Van een ander zie je het wel.”

Rien schoof aan bij de Hersenz-module ‘Grip op je energie’. “Dat onderdeel gaat over hoe je energie te verdelen. Wat moet je van jezelf doen en kunnen? Als dat niet lukt, levert dat teleurstelling en frustratie op. Eén van de oplossingen voor mij was een weekplanning maken in plaats van een dagplanning. Dat geeft meer ruimte.”

 Prettiger

Hersenz-coach Patrick: “Iedere module behandelt thema’s als ‘blokkerende gedachten’, ‘dingen moeten van jezelf’, en ‘zelf je actiepunten samenstellen’.” Rien noemt zijn actiepunten: “Bij mezelf blijven en niet alles met je verstand willen verklaren. En checken of mijn kinderen en vrienden me zien veranderen. Op dat laatste punt kreeg ik mooie reacties. Zo vinden mijn kinderen mij nu rustiger en prettiger in de omgang. Mijn boosheid had veel impact en stootte mensen af. Gelukkig heb ik nu een aantal vrienden weer terug.”

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
'Ik houd van mezelf zoals ik ben'

Pas een jaar nadat ze is getroffen door een lichte beroerte meldt Kitty zich schoorvoetend aan voor de behandeling van Hersenz in Tiel. Voor haar gevoel boekt ze tijdens het traject weinig progressie. Het tegendeel blijkt waar als ze niet lang daarna een werkervaringsplaats vindt en de geleerde lessen wel in de praktijk moet brengen.

'Ik wilde de paniek niet meer voelen'

Op 48-jarige leeftijd kreeg Jeannette Heijting binnen een maand twee herseninfarcten. Na intensieve revalidatie probeerde ze haar oude leventje weer op te pakken. Totdat ze vijf jaar later op de bodem van een diepe put belandde. ‘Als ik er nu gewoon eens een eind aan maak, dan ben ik overal van af.’

Ik verdeel mijn energie steeds beter

Marijke Dekker Bosveld, echtgenote, moeder van twee dochters en oma van een kleindochter, was 58 jaar toen zij een herseninfarct kreeg. “Ik weet het nog precies, het gebeurde in 2014, in de nacht van 25 op 26 juli.

Ik kan leuker zijn voor mijn kinderen

Het jaar 2015 was nog geen week oud toen bij Cynthe Milou een dissectie (scheur) aan haar linker halsslagader ontstond. Ze was 29 jaar en moeder van twee zoons van vier en twee. Cynthe kreeg een herseninfarct en haar leven veranderde compleet.

Mijn kleine overwinningen zijn groots!

Bij Femke Ansems de Vries, nu 39 jaar, werd een kwaadaardige hersentumor ontdekt. De tumor werd bijna helemaal operatief verwijderd, maar omdat tumorweefsel nu eenmaal niet symmetrisch is, zijn er flinters achtergebleven. Hiervoor heb ik nog drieëndertig bestralingen en vier chemokuren van elk zes weken gehad. Dat zo’n intensief traject nare gevolgen kent, spreekt voor zich.

Pagina's