Het verhaal van Patries

Uit angst voor de boze buitenwereld, zet Patries bijna twee jaar lang geen stap buiten de deur. Alles waar ze ooit voor leefde, lijkt door haar niet-aangeboren hersenletsel compleet weggevaagd. De omslag komt als Patries via Pluryn eind 2016 start met de behandeling van Hersenz. Ze leert beter omgaan met haar situatie, krijgt meer energie en durft weer plannen te maken.

Het is januari 2014 als Patries tijdens een autorit een hersenbloeding krijgt. Binnen 10 minuten is ze in het ziekenhuis, waar ze wordt geopereerd. In dezelfde week volgen nog twee nabloedingen. “Na vijf weken startte ik met mijn revalidatie”, vertelt Patries. “Ik was halfzijdig verlamd, moest weer goed leren praten en lopen. Toen langzamerhand het gevoel in mijn voet terugkwam, drong de ernst van mijn situatie pas echt tot me door. Ik was furieus, voelde me enorm door mijn lichaam in de steek gelaten.” 

Confronterend 
Eenmaal thuis breekt voor Patries een zwar(t)e periode aan. “Ik was altijd super actief, sportte veel, werkte keihard. Alles waar ik van hield en voor leefde, was van me afgepakt. Alleen thuis voelde ik me veilig. Ik kwam nauwelijks de deur uit, was bang voor alles en iedereen. Mijn kinderen kenden me niet meer als de moeder die ze ooit hadden, wat heel confronterend was. Ik deed altijd alles voor ze. Nu moesten ze mij vertellen dat ik aardappelen had gekookt, maar vlees en groenten was vergeten.” 

Emoties tonen 
Patries heeft zich min of meer neergelegd bij haar lot, als een WMO-consulente haar wijst op Hersenz waar ze een combinatie van beweging, groeps- en thuisbehandeling volgt. “Ik wilde niets liever dan mijn leven weer op de rails krijgen, maar zag niets in verplichte groepsbijeenkomsten. Mezelf laten zien, mijn emoties aan anderen tonen: ik moest er eerlijk gezegd niet aan denken.” 

Lotgenotencontact 
Nu, bijna een jaar later, zit Patries er naar eigen zeggen heel anders bij. De forse berg weerstand is verdwenen, mede dankzij de groepsbijeenkomsten op het NAH-centrum van Pluryn in Tiel. “Aanvankelijk was iedereen bang en kwaad, net als ik. Sommigen konden vanuit het niets zomaar ‘vlammen’. Dat was schrikken, maar vooral heel herkenbaar. Intussen voel ik me helemaal thuis in de groep. Ik mag zijn wie ik ben, leer mezelf beter kennen. Het onderlinge contact met lotgenoten ervaar ik dan ook als enorm kostbaar.” 

Ervaringsdeskundige 
Omdat ze twee keer per week sport, voelt Patries zich fitter dan de afgelopen paar jaar. Ook is haar zelfvertrouwen toegenomen, sinds thuisbehandelaar Tilly haar wekelijks bezoekt en tips geeft om het geleerde in de praktijk te brengen. “Ik heb veel baat bij Hersenz. Mijn wereld wordt groter, maar ik ben er nog niet. Liefst wil ik weer iets voor andere mensen betekenen. Bijvoorbeeld als ervaringsdeskundige. De NAH-doelgroep is me heel dierbaar. Als ik anderen kan helpen om zichzelf en daarmee het leven weer te omarmen, graag!” 

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
'Ik heb mijn leven weer opgepakt'

Raoel Abdoel reed in december 2016 in zijn auto toen hij een hartstilstand kreeg. Gelukkig kon zijn passagier het stuur overnemen en de auto parkeren. Raoel werd gereanimeerd en lag vijf dagen in coma. Hij heeft forse geheugenproblemen overgehouden aan het zuurstoftekort. “Hersenz heeft me geholpen om mijn leven weer op te pakken.”

‘Ik sta weer volop in het leven’

Hersenz is een intensief behandeltraject dat gemiddeld anderhalf jaar duurt. Hoe vergaat het cliënten een paar jaar later? Jordy Stobbe (22) staat weer volop in het leven.

Blijven praten, blijven oefenen

Afasie als gevolg van hersenletsel, het maakt mensen vaak onzeker en eenzaam. Yvonne Cleonise heeft geleerd er mee om te gaan en haar grote Surinaamse familie houdt haar goed in het oog. “Als ik iets wil zeggen steek ik mijn vinger op. Dan is iedereen stil.” Een gesprek met een goedlachse dappere vrouw die door hard te werken aan zichzelf het leven weer van de zonnige kant kan zien.

Hoe vergaat het Monica

Hersenz is een intensief behandeltraject dat gemiddeld anderhalf jaar duurt. Hoe vergaat het cliënten een paar jaar later? We vroegen het verschillende oud-cliënten. Monica speelt ukelele en geeft bijbel-les.

Van geen leven naar nieuw leven

Op het eerste gezicht zie en merk je helemaal niks aan Manfred (47 jaar). Zijn zinnen komen er vloeiend uit en hij hoeft niet na te denken voordat hij iets zegt. Toch leeft Manfred met de onzichtbare gevolgen van hersenletsel. Hij werkt hard aan zijn herstel.

Pagina's