Het verhaal van Patries

Uit angst voor de boze buitenwereld, zet Patries bijna twee jaar lang geen stap buiten de deur. Alles waar ze ooit voor leefde, lijkt door haar niet-aangeboren hersenletsel compleet weggevaagd. De omslag komt als Patries via Pluryn eind 2016 start met de behandeling van Hersenz. Ze leert beter omgaan met haar situatie, krijgt meer energie en durft weer plannen te maken.

Het is januari 2014 als Patries tijdens een autorit een hersenbloeding krijgt. Binnen 10 minuten is ze in het ziekenhuis, waar ze wordt geopereerd. In dezelfde week volgen nog twee nabloedingen. “Na vijf weken startte ik met mijn revalidatie”, vertelt Patries. “Ik was halfzijdig verlamd, moest weer goed leren praten en lopen. Toen langzamerhand het gevoel in mijn voet terugkwam, drong de ernst van mijn situatie pas echt tot me door. Ik was furieus, voelde me enorm door mijn lichaam in de steek gelaten.” 

Confronterend 
Eenmaal thuis breekt voor Patries een zwar(t)e periode aan. “Ik was altijd super actief, sportte veel, werkte keihard. Alles waar ik van hield en voor leefde, was van me afgepakt. Alleen thuis voelde ik me veilig. Ik kwam nauwelijks de deur uit, was bang voor alles en iedereen. Mijn kinderen kenden me niet meer als de moeder die ze ooit hadden, wat heel confronterend was. Ik deed altijd alles voor ze. Nu moesten ze mij vertellen dat ik aardappelen had gekookt, maar vlees en groenten was vergeten.” 

Emoties tonen 
Patries heeft zich min of meer neergelegd bij haar lot, als een WMO-consulente haar wijst op Hersenz waar ze een combinatie van beweging, groeps- en thuisbehandeling volgt. “Ik wilde niets liever dan mijn leven weer op de rails krijgen, maar zag niets in verplichte groepsbijeenkomsten. Mezelf laten zien, mijn emoties aan anderen tonen: ik moest er eerlijk gezegd niet aan denken.” 

Lotgenotencontact 
Nu, bijna een jaar later, zit Patries er naar eigen zeggen heel anders bij. De forse berg weerstand is verdwenen, mede dankzij de groepsbijeenkomsten op het NAH-centrum van Pluryn in Tiel. “Aanvankelijk was iedereen bang en kwaad, net als ik. Sommigen konden vanuit het niets zomaar ‘vlammen’. Dat was schrikken, maar vooral heel herkenbaar. Intussen voel ik me helemaal thuis in de groep. Ik mag zijn wie ik ben, leer mezelf beter kennen. Het onderlinge contact met lotgenoten ervaar ik dan ook als enorm kostbaar.” 

Ervaringsdeskundige 
Omdat ze twee keer per week sport, voelt Patries zich fitter dan de afgelopen paar jaar. Ook is haar zelfvertrouwen toegenomen, sinds thuisbehandelaar Tilly haar wekelijks bezoekt en tips geeft om het geleerde in de praktijk te brengen. “Ik heb veel baat bij Hersenz. Mijn wereld wordt groter, maar ik ben er nog niet. Liefst wil ik weer iets voor andere mensen betekenen. Bijvoorbeeld als ervaringsdeskundige. De NAH-doelgroep is me heel dierbaar. Als ik anderen kan helpen om zichzelf en daarmee het leven weer te omarmen, graag!” 

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
Het is een stuk rustiger in ’t Goy

Hersenz biedt behandeling op maat. Dat betekent bij Sjaak van Oostrom dat de buurt, de politie en de parochie weten waarom hij soms door het lint gaat. Ze trekken intensief samen op.

Marion laat de rolstoel staan

De rolstoel laat ze tegenwoordig staan, de thuiszorg hoeft nog maar één keer in de week te komen in plaats van drie keer. Bovendien gaat ze een dag minder naar de dagbesteding. ‘’Hersenz is echt mijn redding geweest’’, vertelt Marion Koeleman.

Marcel leerde omgaan met zijn boosheid

Hij zegt het met een knipoog: ‘’Ik ben de maatschappij nu minder tot last’’. Marcel geeft het leven weer een dikke voldoende. Na zijn herseninfarct in april 2011 was het slecht met hem gesteld. Hij stond letterlijk wankel op zijn benen en had grote moeite met het beheersen van zijn emoties. Marcel had een 'kort lontje'.

Marcella let op in het verkeer

De auto van Marcella werd negen jaar geleden frontaal geramd omdat iemand haar in een verkeerssluis geen voorrang gaf. De gevolgen van het hersenletsel dat ze daarbij opliep gingen naar de achtergrond toen bleek dat ze kanker had. Daarvan herstelde ze gelukkig helemaal. Maar vervolgens liep ze in haar leven behoorlijk vast.

De sfeer in huis is veel beter nu

Het jaar 2013 was voor Arnold Steensma ’het verschrikkelijkste jaar’ van zijn leven. Totaal onverwacht verloor hij zijn vrouw. Enkele maanden later werd hij zelf getroffen door een herseninfarct, waarvan hij lang moest revalideren en waardoor hij zijn werk als ambulance-broeder niet meer kon doen.

Pagina's