Het verhaal van Patries

Uit angst voor de boze buitenwereld, zet Patries bijna twee jaar lang geen stap buiten de deur. Alles waar ze ooit voor leefde, lijkt door haar niet-aangeboren hersenletsel compleet weggevaagd. De omslag komt als Patries via Pluryn eind 2016 start met de behandeling van Hersenz. Ze leert beter omgaan met haar situatie, krijgt meer energie en durft weer plannen te maken.

Het is januari 2014 als Patries tijdens een autorit een hersenbloeding krijgt. Binnen 10 minuten is ze in het ziekenhuis, waar ze wordt geopereerd. In dezelfde week volgen nog twee nabloedingen. “Na vijf weken startte ik met mijn revalidatie”, vertelt Patries. “Ik was halfzijdig verlamd, moest weer goed leren praten en lopen. Toen langzamerhand het gevoel in mijn voet terugkwam, drong de ernst van mijn situatie pas echt tot me door. Ik was furieus, voelde me enorm door mijn lichaam in de steek gelaten.” 

Confronterend 
Eenmaal thuis breekt voor Patries een zwar(t)e periode aan. “Ik was altijd super actief, sportte veel, werkte keihard. Alles waar ik van hield en voor leefde, was van me afgepakt. Alleen thuis voelde ik me veilig. Ik kwam nauwelijks de deur uit, was bang voor alles en iedereen. Mijn kinderen kenden me niet meer als de moeder die ze ooit hadden, wat heel confronterend was. Ik deed altijd alles voor ze. Nu moesten ze mij vertellen dat ik aardappelen had gekookt, maar vlees en groenten was vergeten.” 

Emoties tonen 
Patries heeft zich min of meer neergelegd bij haar lot, als een WMO-consulente haar wijst op Hersenz waar ze een combinatie van beweging, groeps- en thuisbehandeling volgt. “Ik wilde niets liever dan mijn leven weer op de rails krijgen, maar zag niets in verplichte groepsbijeenkomsten. Mezelf laten zien, mijn emoties aan anderen tonen: ik moest er eerlijk gezegd niet aan denken.” 

Lotgenotencontact 
Nu, bijna een jaar later, zit Patries er naar eigen zeggen heel anders bij. De forse berg weerstand is verdwenen, mede dankzij de groepsbijeenkomsten op het NAH-centrum van Pluryn in Tiel. “Aanvankelijk was iedereen bang en kwaad, net als ik. Sommigen konden vanuit het niets zomaar ‘vlammen’. Dat was schrikken, maar vooral heel herkenbaar. Intussen voel ik me helemaal thuis in de groep. Ik mag zijn wie ik ben, leer mezelf beter kennen. Het onderlinge contact met lotgenoten ervaar ik dan ook als enorm kostbaar.” 

Ervaringsdeskundige 
Omdat ze twee keer per week sport, voelt Patries zich fitter dan de afgelopen paar jaar. Ook is haar zelfvertrouwen toegenomen, sinds thuisbehandelaar Tilly haar wekelijks bezoekt en tips geeft om het geleerde in de praktijk te brengen. “Ik heb veel baat bij Hersenz. Mijn wereld wordt groter, maar ik ben er nog niet. Liefst wil ik weer iets voor andere mensen betekenen. Bijvoorbeeld als ervaringsdeskundige. De NAH-doelgroep is me heel dierbaar. Als ik anderen kan helpen om zichzelf en daarmee het leven weer te omarmen, graag!” 

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
'Ik ben gegroeid'

Hoe ervaren deelnemers het programma Hersenz? We bezoeken hiervoor een groep in Terborg, die bestaat uit de deelnemers Magda te Kamp, Theo Aaldering, Astrid Salemink en Maureen Lapré. De trainers zijn Krista Richter en Marieke van der Zouwen. We bezoeken de twaalfde bijeenkomst van de groep.

'Het is een rouwproces'

Voor veel mensen is het bespreken van seksuele problemen na hersenletsel ongemakkelijk. Niet voor Rob (59). “Ik heb geen moeite om erover te praten”, zegt hij. Rob krijgt wel een erectie maar kan niet klaarkomen omdat het centrum dat het orgasme regelt in zijn brein beschadigd is.

'Grip op mijn leven'

Het gebeurde op Valentijnsdag 2012. Rien Groenewegen zal die datum nooit vergeten. “Op die dag kreeg ik een cadeautje in de vorm van een herseninfarct. Na mijn revalidatie was ik alles kwijt. Ik was vooral boos.” Zijn begeleider wees Rien op Hersenz, een behandelprogramma voor volwassenen met niet-aangeboren hersenletsel (NAH). ''Ik heb nu weer grip op mijn leven.''

'Ik wil vooruit'

Dat heel normale dingen niet meer vanzelfsprekend zijn en dat je afhankelijk bent van anderen. Dat vindt Ans Meyboom het meest confronterend. ”Anderen zeggen al gauw: ‘het komt wel goed’ of ‘het valt wel mee’ maar voor mij voelt het alsof ik de controle verlies. Met de behandeling van Hersenz geef ik de dingen een plekje en krijg ik nieuwe inzichten. En dat helpt.”

Sweedy moedert weer

‘’Zonder Hersenz was ik gescheiden en was ik in een verzorgingstehuis beland.’’ Zo ver is het gelukkig niet gekomen, vertelt Sweedy. Op oudejaarsdag 2007 kreeg ze een hartstilstand die gepaard ging met zuurstoftekort. Daardoor raakte ze in een coma. Haar revalidatie duurde vele maanden.

Pagina's