Het was januari 2013. Gauke Halbersma (nu 59 jaar), een drukbezette man met een baan als helpende in de zorg. Getrouwd met Gerry en vader van twee zoons. Stond middenin het leven en joeg volop zijn dromen en ambities na. Naast zijn baan volgde hij twee opleidingen en was altijd in contact met mensen. Tot het moment dat hij onderweg in de auto ineens onwel werd en wist: ‘dit klopt niet’.

"Ik had al dagenlang hele erge hoofdpijn", vertelt Gauke. "De week ervoor was ik bij de huisarts geweest en die constateerde dat mijn bloeddruk veel te hoog was." Tijdens een autorit merkte Gauke dat het niet goed ging. "Ineens werd ik wakker met het stuur van de auto nog in mijn hand, maar met het besef dat ik 'weg' was geweest."

CVA

"Juist omdat ik zelf jaren in de zorg heb gewerkt en weet wat de symptomen zijn, wist ik: een CVA – oftewel herseninfarct. Na veel onderzoeken in het ziekenhuis was dit inderdaad de constatering en mocht ik met een tas vol medicijnen naar huis."

Van de één op andere dag moest Gauke de doelen die hij zichzelf in het leven gesteld had bijstellen, zowel voor zijn privé- als werkleven. Ook moest hij leren accepteren dat hij veranderd is. Zijn vrouw Gerry zegt hierover: "Gauke is ineens veel onrustiger en directer. Hij heeft soms weinig geduld meer, veel last van concentratieproblemen en is sneller vermoeid, gevoeliger en emotioneler dan voorheen." Ook fysiek merkt Gauke veel van zijn hersenletsel. "Ik kan niet meer werken, auto rijden en zware lichamelijke werkzaamheden doen, zoals stenen tillen."

Impact herseninfarct op gezin

Zijn herseninfarct heeft grote impact op het gezinsleven van Gauke en Gerry. ‘Het was met name voor mijn oudste zoon confronterend, maar ook onbegrijpelijk dat zijn pa ineens vanzelfsprekende dingen niet meer kon. Dat botste regelmatig.’ Maar juist Gauke zelf voelde zich vaak onbegrepen. ‘Mensen begrijpen vaak niet écht wat een herseninfarct inhoudt, wat je daarna niet meer kunt en hoe je veranderd bent. Regelmatig kreeg ik uit onze vrienden- en kennissenkring te horen: 'Je bent er nog goed vanaf gekomen', terwijl dit voor mij helemaal niet zo voelde. Ik was mezelf kwijt en moest mijn nieuwe ik ontdekken."

Hersenz bood hulp

Na een periode van revalideren in een revalidatiecentrum, sloeg Gauke op zaterdagmorgen de krant open en las een paginagrote advertentie van zorgorganisatie  De Noorderbrug, over de behandeling Hersenz, speciaal voor mensen met niet-aangeboren hersenletsel. Meteen wist hij: ‘dit is mijn oplossing en de hulp die ik zo hard nodig heb.’

Tijdens het volgen van de modules van Hersenz leerde Gauke onder andere hoe hij rust bij zichzelf kan creëren en deze ook echt kan pakken. Verder heeft hij handvatten gekregen hoe hij overzicht en structuur in zijn leven aan kan brengen, anderen (en zichzelf) feedback kan geven en zichzelf kan accepteren zoals hij is. Gerry en de kinderen zijn ook bij de behandeling betrokken geweest en hebben hierdoor veel geleerd. Gerry: "Pas tijdens een familieavond waarop Gauke samen met zijn Hersenz thuisbehandelaar ons uitleg gaf over hersenletsel kwam bij ons pas echt het besef wat Gauke heeft meegemaakt. Het was voor ons allemaal belangrijk om in te zien en te (h)erkennen dat Gauke leeft met hersenletsel en hoe wij daar als gezin het beste mee om kunnen gaan. Het hielp ons allemaal te accepteren wie Gauke nu is."

Weer plezier in het leven

Nu, 1,5 jaar na het volgen van de volledige behandeling van Hersenz, heeft Gauke weer plezier in zijn leven! "Ik geniet weer van het contact met mensen en doe regelmatig vrijwilligerswerk. Wel miste ik mijn lotgenoten en de behandeling van Hersenz. Zij hebben mij ontzettend veel energie gegeven. We hebben afgesproken om elkaar op te blijven zoeken en te praten over wat we meemaken. Daar leer ik nog steeds van. Ik ben blij dat ik nog steeds mee kan en mag doen in onze maatschappij. Zonder de goede en deskundige behandeling van Hersenz / De Noorderbrug en het geduld van mijn gezin was ik niet gekomen waar ik nu ben."

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
'Ik wilde de paniek niet meer voelen'

Op 48-jarige leeftijd kreeg Jeannette Heijting binnen een maand twee herseninfarcten. Na intensieve revalidatie probeerde ze haar oude leventje weer op te pakken. Totdat ze vijf jaar later op de bodem van een diepe put belandde. ‘Als ik er nu gewoon eens een eind aan maak, dan ben ik overal van af.’

Ik verdeel mijn energie steeds beter

Marijke Dekker Bosveld, echtgenote, moeder van twee dochters en oma van een kleindochter, was 58 jaar toen zij een herseninfarct kreeg. “Ik weet het nog precies, het gebeurde in 2014, in de nacht van 25 op 26 juli.

Ik kan leuker zijn voor mijn kinderen

Het jaar 2015 was nog geen week oud toen bij Cynthe Milou een dissectie (scheur) aan haar linker halsslagader ontstond. Ze was 29 jaar en moeder van twee zoons van vier en twee. Cynthe kreeg een herseninfarct en haar leven veranderde compleet.

Mijn kleine overwinningen zijn groots!

Bij Femke Ansems de Vries, nu 39 jaar, werd een kwaadaardige hersentumor ontdekt. De tumor werd bijna helemaal operatief verwijderd, maar omdat tumorweefsel nu eenmaal niet symmetrisch is, zijn er flinters achtergebleven. Hiervoor heb ik nog drieëndertig bestralingen en vier chemokuren van elk zes weken gehad. Dat zo’n intensief traject nare gevolgen kent, spreekt voor zich.

Ik heb jarenlang met mezelf geworsteld.

Peter Graafmans was een harde werker en had nooit tijd om stil te zitten. In 2009 maakte een herseninfarct een abrupt einde aan zijn drukke leven. Peter was 46 jaar, raakte verlamd aan zijn linker lichaamshelft en kreeg afasie.

Pagina's