Uit de schulden

Paul werkte als begeleider in de zorg maar door zijn hersenletsel kon hij zijn werk en de onregelmatige diensten niet meer aan. Paul en zijn vrouw belandden in de schulden én in een depressie. Daar krabbelen ze aardig uit op. 

Voor de deur van hun woning staat een brommobiel. Eigenlijk moet het echtpaar deze verkopen om een belastingschuld af te betalen. Maar dat gaan ze niet doen. Het is de enige manier waarop ze naar hun geliefde camping kunnen, vijftien kilometer verderop. En de camping is de plek waar Paul zich écht happy voelt.

Paul en Diana hadden het fijn samen. Paul had zich in de gezondheidszorg opgewerkt van kok tot begeleider. Hij werkte met de moeilijkste groep: verslaafden. Omdat hij veel onregelmatige diensten draaide, hadden ze het ook financieel prima.

Hersenbloeding

In februari 2013 veranderde alles. Paul kreeg een hersenbloeding en in de ambulance kreeg hij er een herseninfarct overheen. Hij raakte deels verlamd en bovendien was zijn spraakvermogen weg (afasie).

Bijna drie jaar later zitten zijn vrouw en hij samen aan tafel. De impact die het hersenletsel op hun leven heeft is enorm. Beiden raakten in een depressie. Paul verloor zijn baan. En door zijn afasie begreep hij niet waar de post die hij in de brievenbus kreeg over ging en besloot hij de brieven dus maar niet meer te openen.

Schulden

Diana: “Ons inkomen kelderde met negenhonderd euro per maand omdat de uitkering gebaseerd is op Pauls basisloon. Daar zitten de onregelmatigheidstoeslagen niet bij. Paul deed alle administratie thuis maar dat lukte hem niet meer na zijn infarct. En ik wist niet wat er speelde.” Gevolg: huurschulden, belastingschulden en in het krijt bij de zorgverzekeraar.

In een huis-aan-huis blad las Diana over Hersenz. Haar man kon snel beginnen: “Voor Paul ging de hemel open.” Ook Diana is blij met Hersenz. “Ik wist niet hoe ik thuis met hem moest omgaan. Paul is altijd een sociale man geweest. Hij stond voor iedereen klaar: vrijwilliger bij de voetbalclub, helpen met behangen bij vrienden. Hij deed het allemaal. En opeens zat hij alleen maar op de bank en kon niet uit zijn woorden komen.”  

Afasie

Bij Hersenz leerde Paul voor zichzelf opkomen, vertelt hij. Wat hij zo moeilijk aan afasie vindt? Dat mensen afhaken. “Dan kijken ze opeens de andere kant op. Gaan ze met iemand anders praten of gaan ze voor jou praten. Nu zeg ik: ‘Hallo, ík ben aan het woord nu’.”

De thuisbehandelaar van Hersenz zag dat ook Diana er slecht aan toe was. Ze voerde ook gesprekken met haar. Verder schakelde ze Humanitas in die een schuldhulpverleningstraject in gang zette. Dat traject is bijna achter de rug, dáchten ze. Maar de belastingdienst kwam alsnog met een naheffing. En dus moet hun invalide-wagentje eigenlijk verkocht worden. Bitter: “Paul heeft recht op taxivergoeding van de gemeente als hij ergens heen gaat. Dat kost de staat veel meer dan dat ze onze laatste belastingschuld kwijtschelden. Maar zo zit het systeem niet in elkaar.”

 Paul wil niet bij de pakken neerzitten.  “Ik zet de bloemetjes nog buiten. Niet die waar je mee achter het raam zit.” Op het woord geraniums kan hij even niet komen… Andere mensen met hersenletsel wil hij een hart onder de riem steken: “Blijf doorgaan met de dingen die je wilt doen. Ik denk dat ik nog meer kan bereiken. Er is ook nog meer. Ik ga ook voor meer.”

Diana: “Zo’n zin kon hij vorig jaar niet zeggen hoor.”

 

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
Patries leeft weer

Januari 2014 was een maand die Patries Zomers nooit zal vergeten. Ze was 43 jaar en nadat er eerst een bloedvat in haar hoofd knapte kreeg ze een week later nog twee herseninfarcten. “Mijn wereld stortte in en ik heb me lange tijd afgevraagd wie ik toch was geworden, ik herkende mezelf totaal niet meer. Door Hersenz heb ik weer grip op mijn leven, voel ik me weer krachtig en kan ik weer genieten.”

Doodmoe van het vouwen van was

Overprikkeling betekent voor Astrid dat alles even hard binnenkomt. Ze kampt met overprikkelingsklachten na een heftig ongeluk. Door de behandeling van Hersenz kreeg Astrid meer begrip voor zichzelf. Ze weet nu dat haar vermoeidheid een gevolg is van overprikkeling en begrijpt waarom ze doodmoe wordt van het vouwen van de was.

Hoe vergaat het Hans

Hersenz is een intensief behandeltraject dat gemiddeld anderhalf jaar duurt. Hoe vergaat het cliënten een paar jaar later? Ruim vijf jaar na het ongeval met zijn motor, startte Hans Schoonen begin 2016 met Hersenz. "Mijn vrouw en ik hebben weer een sociaal leven."

Een waardevolle zoektocht

Op vrijdag 15 februari 2013 kreeg Kim Hermes twee herseninfarcten. Als gevolg hiervan heeft ze moeite met concentratie en geheugen. Ook is ze gevoelig voor prikkels en heeft ze last van vermoeidheid. "Door Hersenz heb ik kennis gemaakt met mindfulness en mediteren. Dat helpt mij om mijn hoofd leeg te maken."

"Ik vecht niet minder hard maar wel anders"

Angela van Raak-van Rumpt kreeg in 2001 een zwaar auto-ongeluk. Ze was toen achttien jaar oud. Er volgde een jarenlange strijd om overeind te blijven. Ze kampte met chronische vermoeidheid, hoofdpijn en depressies. "Eigenlijk had ik vóór Hersenz twee knoppen: aan en uit. Nu heb ik een regelaar, die van zwart naar wit kan bewegen via een grijs gebied."

Pagina's