Paul werkte als begeleider in de zorg maar door zijn hersenletsel kon hij zijn werk en de onregelmatige diensten niet meer aan. Paul en zijn vrouw belandden in de schulden én in een depressie. Daar krabbelen ze aardig uit op. 

Voor de deur van hun woning staat een brommobiel. Eigenlijk moet het echtpaar deze verkopen om een belastingschuld af te betalen. Maar dat gaan ze niet doen. Het is de enige manier waarop ze naar hun geliefde camping kunnen, vijftien kilometer verderop. En de camping is de plek waar Paul zich écht happy voelt.

Paul en Diana hadden het fijn samen. Paul had zich in de gezondheidszorg opgewerkt van kok tot begeleider. Hij werkte met de moeilijkste groep: verslaafden. Omdat hij veel onregelmatige diensten draaide, hadden ze het ook financieel prima.

Hersenbloeding

In februari 2013 veranderde alles. Paul kreeg een hersenbloeding en in de ambulance kreeg hij er een herseninfarct overheen. Hij raakte deels verlamd en bovendien was zijn spraakvermogen weg (afasie).

Bijna drie jaar later zitten zijn vrouw en hij samen aan tafel. De impact die het hersenletsel op hun leven heeft is enorm. Beiden raakten in een depressie. Paul verloor zijn baan. En door zijn afasie begreep hij niet waar de post die hij in de brievenbus kreeg over ging en besloot hij de brieven dus maar niet meer te openen.

Schulden

Diana: “Ons inkomen kelderde met negenhonderd euro per maand omdat de uitkering gebaseerd is op Pauls basisloon. Daar zitten de onregelmatigheidstoeslagen niet bij. Paul deed alle administratie thuis maar dat lukte hem niet meer na zijn infarct. En ik wist niet wat er speelde.” Gevolg: huurschulden, belastingschulden en in het krijt bij de zorgverzekeraar.

In een huis-aan-huis blad las Diana over Hersenz. Haar man kon snel beginnen: “Voor Paul ging de hemel open.” Ook Diana is blij met Hersenz. “Ik wist niet hoe ik thuis met hem moest omgaan. Paul is altijd een sociale man geweest. Hij stond voor iedereen klaar: vrijwilliger bij de voetbalclub, helpen met behangen bij vrienden. Hij deed het allemaal. En opeens zat hij alleen maar op de bank en kon niet uit zijn woorden komen.”  

Afasie

Bij Hersenz leerde Paul voor zichzelf opkomen, vertelt hij. Wat hij zo moeilijk aan afasie vindt? Dat mensen afhaken. “Dan kijken ze opeens de andere kant op. Gaan ze met iemand anders praten of gaan ze voor jou praten. Nu zeg ik: ‘Hallo, ík ben aan het woord nu’.”

De thuisbehandelaar van Hersenz zag dat ook Diana er slecht aan toe was. Ze voerde ook gesprekken met haar. Verder schakelde ze Humanitas in die een schuldhulpverleningstraject in gang zette. Dat traject is bijna achter de rug, dáchten ze. Maar de belastingdienst kwam alsnog met een naheffing. En dus moet hun invalide-wagentje eigenlijk verkocht worden. Bitter: “Paul heeft recht op taxivergoeding van de gemeente als hij ergens heen gaat. Dat kost de staat veel meer dan dat ze onze laatste belastingschuld kwijtschelden. Maar zo zit het systeem niet in elkaar.”

 Paul wil niet bij de pakken neerzitten.  “Ik zet de bloemetjes nog buiten. Niet die waar je mee achter het raam zit.” Op het woord geraniums kan hij even niet komen… Andere mensen met hersenletsel wil hij een hart onder de riem steken: “Blijf doorgaan met de dingen die je wilt doen. Ik denk dat ik nog meer kan bereiken. Er is ook nog meer. Ik ga ook voor meer.”

Diana: “Zo’n zin kon hij vorig jaar niet zeggen hoor.”

 

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
Mijn kleine overwinningen zijn groots!

Bij Femke Ansems de Vries, nu 39 jaar, werd een kwaadaardige hersentumor ontdekt. De tumor werd bijna helemaal operatief verwijderd, maar omdat tumorweefsel nu eenmaal niet symmetrisch is, zijn er flinters achtergebleven. Hiervoor heb ik nog drieëndertig bestralingen en vier chemokuren van elk zes weken gehad. Dat zo’n intensief traject nare gevolgen kent, spreekt voor zich.

Ik heb jarenlang met mezelf geworsteld.

Peter Graafmans was een harde werker en had nooit tijd om stil te zitten. In 2009 maakte een herseninfarct een abrupt einde aan zijn drukke leven. Peter was 46 jaar, raakte verlamd aan zijn linker lichaamshelft en kreeg afasie.

Na 31 jaar kreeg ik eindelijk erkenning

Soms moet je een frustrerende weg afleggen, voordat klachten in verband worden gebracht met eerder opgelopen hersenletsel. Olga Seppenwoolde, 50 jaar, kan erover meepraten. Ze was 16 jaar toen ze, fietsend naar school, werd aangereden door een brommer.

Ik was al moe als ik opstond

Op 18 juni 2014 raakte het leven van Dik Bakker, 56 jaar, compleet overhoop. Al fietsend naar zijn werk botste hij met 30 kilometer per uur tegen een achteruitrijdende bestelbus. De klap was zo hard dat hij pas drie weken later bijkwam in het ziekenhuis.

“Ik kon multitasken als de beste”

Loes van ´t Sant werd op 49-jarige leeftijd overvallen door een herseninfarct. Met algehele uitval rechts werd ze een week opgenomen in het ziekenhuis. Na nog een week interne revalidatie mocht ze naar huis. Loes had er nooit bij stil gestaan, maar cognitieve gevolgen werden steeds meer merkbaar.

Pagina's