Van geen leven naar nieuw leven

Op het eerste gezicht zie en merk je helemaal niks aan Manfred (47 jaar). Zijn zinnen komen er vloeiend uit en hij hoeft niet na te denken voordat hij iets zegt. Toch leeft Manfred met de onzichtbare gevolgen van hersenletsel en werkt hij bij Boogh Behandeling, een van de dertien Hersenz-organisaties, aan het laatste stukje herstel. Na enkele minuten laat hij het litteken boven zijn linkeroor zien. Het gevolg van een operatie die hem een nieuw leven gaf. 

Zorgverleners en naasten herkennen meestal de lichamelijke gevolgen van hersenletsel direct, maar de onzichtbare en/of cognitieve gevolgen komen vaak veel later aan het licht. Om die reden gaat Manfred soms extra naar de kapper. Dan is zijn litteken weer zichtbaar hetgeen zijn omgeving bewuster maakt van de gevolgen van zijn letsel.

Epileptische aanvallen

Vanaf zijn 16e heeft Manfred al last van epileptische aanvallen. Hij vermoedde zelf dat de oorzaak hiervan een harde trap tegen zijn hoofd was tijdens het voetballen. Het toeval wil dat hij werd getroffen door zijn eerste epilepsieaanval toen hij op het voetbalveld stond. Kort na die harde trap.
“Ik was zestien jaar en rende tijdens een wedstrijd achter een bal aan. Althans, dat dacht ik. In werkelijkheid rolde de bal weg en rende ik het publiek in. Nadat hij bij de huisarts was geweest werden er in het ziekenhuis een aantal neurologische onderzoeken gedaan. Er kwam niets uit.
“Artsen hadden het vermoeden dat ik een niet-aantoonbare epilepsieaanval had gehad en schreven medicatie voor.”
Met medicijnen ging het lange tijd goed. Manfred leidde een normaal leven waarin hij sportte, uitging en werkte. “Af en toe had ik wel een aanval. Mensen om mij heen, mijn vrienden en collega’s wisten dat het kon gebeuren. Iedereen hield mij in de gaten.”

HERSENTUMOR 

“Vanaf een jaar of vier geleden echter werden de aanvallen steeds heviger. Ik had soms wel acht keer per dag een aanval.” Manfred slikte inmiddels 24 pillen per dag om de aanvallen zoveel mogelijk in bedwang te houden. In die tijd kwam hij nog amper buiten, bang dat er iets zou gebeuren. “Ik ging alleen nog maar te voet naar de supermarkt of een ommetje maken met de honden. Zo werd zijn wereld steeds kleiner. Totdat het eigenlijk geen leven meer was.
Na veel aandringen werd hij uiteindelijk doorverwezen naar SEIN (Expertisecentrum voor Epilepsie en Slaapgeneeskunde). Daar werd hij een week lang gemonitord, met als doel het op camera vastleggen van epileptische aanvallen. Alleen bleven de aanvallen uit, tot op de laatste dag.
Door die éne aanval werd na al die jaren dan toch de diagnose epilepsie gesteld. En niet alleen dat. Op de MRI scan die aan het begin van de opname was gemaakt bleek dat hij een hersentumor had. Na een week doorgelicht en onderzocht te zijn bij SEIN bleek dat juist die tumor zijn epileptische aanvallen veroorzaakte.

Hersenletsel en nu?

Op 16 augustus 2016 werd Manfred geopereerd en werd de tumor succesvol verwijderd in het UMC Utrecht. “Een operatie was mijn enige kans op een normaler leven. Want zo kon het echt niet langer. Niet alleen voor mij, ook voor mijn partner en kinderen.” Tijdens de operatie is de tumor verwijderd inclusief het deel van de hersenen waar epilepsie in zat.
Wat Manfred opvalt is dat er zo weinig bekend is over een mogelijke nabehandeling bij hersenletsel. “Voor revalidatie word je al snel doorverwezen, maar de ondersteuning daarna vind ik net zo belangrijk. Dan begint het pas echt en moet je zelf weer je eigen leven oppakken. Iets wat niet zomaar vanzelf gaat. Dit wordt echt onderschat.”
Nadat Manfred hersteld was van zijn operatie, startte hij als cliënt bij Boogh begeleiding. Om langzaam weer aan zijn energie te werken, maar vooral weer onder de mensen te zijn. Hij kwam twee dagdelen in de week, en hielp daarnaast mee als vrijwilliger. Al snel werd duidelijk dat ook de specifieke behandeling van Boogh nog veel voor Manfred kon betekenen.

Vermoeidheid

Inmiddels heeft hij Hersenz doorlopen en hierdoor flinke stappen gezet. “Ik heb geleerd wat mijn sterke en zwakke punten zijn en hoe ik hiermee het beste om kan gaan.” Daarbij merkt hij dat hij steeds meer energie krijgt dankzij het bewegen, onderdeel van het programma. “Daarnaast heb ik ook geleerd hoe ik meer structuur krijg in mijn dag en weken. Juiste keuzes maken en het herkennen van energievreters horen daar ook bij.”
De modules van het Hersenz programma, zijn niet alleen gericht op de individuele persoon, maar ook op het groepsproces. “Herkenning bij anderen geeft veel inzicht in eigen beperkingen”, zegt Manfred en daarom vindt hij de behandeling zo waardevol. “Het samenzijn met lotgenoten, de confrontatie met dingen die je (nog) niet kan én het inzicht in wat wel nog allemaal mogelijk is, stimuleert mij enorm. Ik heb geleerd om mijn situatie te accepteren en zie het nu als een soort van levenservaring en kennis die ik kan gebruiken om anderen te helpen.” Zelf hoopt hij dat hij na het behandelprogramma een leuke vrijwilligersfunctie vindt en weer volledig mee kan doen in de maatschappij.

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
Dankzij Hersenz heb ik weer zin in mijn leven!

Diana Boosten (52), alleenstaande moeder met twee thuiswonende zonen van 23 en 21 jaar, kreeg in 2015 een herseninfarct in haar slaap. “Er ontstond een nieuwe, onbegrepen ‘ik’. Ik kon niet meer leven op de oude manier."

'Ik heb geleerd mezelf staande te houden'

Bianca Suijs is getrouwd en moeder van een zoon (18) en een dochter (15). Na een zware rugoperatie in 2015 kreeg ze in 2016 een herseninfarct, tijdens haar werk als receptioniste bij een organisatie voor kinderopvang. Bianca was 39 jaar. Het was het begin van een compleet veranderd leven, waarin Bianca een hele tijd tegen zichzelf vocht.

“Ik zie bij vlagen weer mijn oude moeder terug”

Maurits van Lamoen is de jongste zoon van Ellen Kleipool, die in 2016 op 59-jarige leeftijd een herseninfarct kreeg. Maurits was toen 25 jaar. “Na haar herseninfarct stond het leven van mijn moeder op zijn kop. Dat had ook zijn weerslag op mij en mijn twee broers. Het beroep op ons werd groter en er ontstonden onderlinge ergernissen.

'Ik ben rustiger en stabieler geworden'

Vlak voor haar 45e verjaardag kreeg Petra van Rassel in 2017 een herseninfarct. Ze was net weer volledig aan het werk na een flinke burn-out. In een revalidatiecentrum herstelde de motoriek in haar rechter lichaamshelft. Petra kon weer naar huis. Maar daar bleken de onzichtbare gevolgen een flinke impact op haar leven te hebben.

Monica over overprikkeling

“Laatst hoorde ik mijn dochter zeggen: mijn moeder hield zo van muziek en trommelen, van de stad ingaan en drukte. Daar houd ik nog steeds van maar ik kan het niet meer aan.’’ Doodmoe wordt ze ervan.

Pagina's