Topsport achter de Bonkevaart

Wie Bonkevaart en Leeuwarden zegt, zegt Elfstedentocht. Topsport dus. In een van de woningen aan deze Friese vaart wordt sinds enige tijd ook topsport bedreven. Want Monica Hadikoesoemo zet daar alles op alles om haar leven te herpakken nadat ze getroffen werd door een hersenbloeding in april 2013.

Ze was ’een druk vrouwtje’, werkte parttime bij een callcentrum en in de thuiszorg. Ook het sociale leven van Monica en haar Javaanse man Nurdhian (59) was rijkelijk gevuld. Beiden waren actief in hun geloof als Jehovah’s Getuigen, samen gingen ze naar muziekfestivals en Nurdhian houdt van eten en koken, het liefst voor een huiskamer vol vrienden en familie. “Laatst hoorde ik mijn dochter zeggen: mijn moeder hield zo van muziek en trommelen, van de stad ingaan en drukte. Daar houd ik nog steeds van maar ik kan het niet meer aan.’’ Doodmoe wordt ze ervan. “Ik slaap nog steeds veel.”

De woonkamer ruikt naar verf, de muren zijn net geschilderd in een zacht witte kleur. Oranje waren ze, maar door de hersenbloeding komen kleuren te veel binnen. “Ik zie alles anders nu: blokken, tegels, alles komt op me af. Mijn filter is weg: trillingen van de bus, drukte in winkels, alles dreunt door.” Als het haar teveel wordt, doet ze oordopjes in. “Ik stofzuig met bouw-gehoorbescherming op om energie te sparen. Anders voel ik de levensenergie uit mijn benen wegvloeien.”

Gevoelsbeleving

 “Mijn gevoelsbeleving klopt niet meer. Ik voel mijn voet bijvoorbeeld niet. Als ik mijn schoen verlies, loop ik gewoon door.” Ook heeft Monica last van zenuwpijnen waardoor ze het gevoel heeft in brand te staan of door glas te lopen. Gelukkig slaat de medicatie die ze daarvoor krijgt aan.

 “En als mensen huilen ging ik lachen. Op de revalidatieafdeling was een vrouw met een hoge schoen, toen ging ik heel hard lachen. Dat wilde ik niet maar dat gebeurt gewoon. Zelf huilen lukte niet meer.” Nog een vervelend gevolg van haar hersenletsel: “Ik kan mijn impulsen moeilijk beheersen. Dan sta ik in een winkel en koop ik alle kleren die beige zijn, mijn lievelingskleur. Of ik boek zomaar weekendjes weg.”

Bij Hersenz leerde ze de signalen te herkennen die voorafgaan aan oververmoeidheid, verwardheid of impulsiviteit. Bij Monica begint dat meestal met diep zuchten, praten met een dikke tong en daarna trillende en schokkende ledematen, gevolgd door verwardheid of verkeerde handelingen. Monica heeft dan het gevoel ze overgenomen wordt door een robot waarop ze geen invloed heeft. Nu ze die signalen herkent, kan ze eerder ingrijpen. “Dan ga ik ontspanningsoefeningen doen of even rusten. Ik leer mijn grenzen aangeven. Ik zou liegen als ik zeg dat alles nu goed gaat. Ik moet nog oefenen. Soms stop ik op tijd, soms nog niet.Door Hersenz heb ik echt geleerd beter met mijn beperkingen om te gaan. Ze gaan niet weg maar je leert er beter mee omgaan. Je wilt zelf grote stappen maken maar je leert daar juist kleine stappen doen en daar schiet je uiteindelijk meer mee op. “ 

Het gaat beter

Monica's man Nurdhian zag het niet zitten dat zijn vrouw naar Hersenz zou gaan. “Ik had er weinig vertrouwen in. Alleen sport en spel vind ik top, maar dat geklets. Wat schiet je daar nu mee op, dacht ik. Monica liep in het begin van het behandeltraject thuis rond als een robot, helemaal in zichzelf gekeerd. Halverwege begon ik verandering te zien. Ze leert haar impulsen beter te beheersen, het huishouden gaat beter.”

 

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
Mirjam en André kunnen samen verder

Mirjam Hofstede kreeg in november 2017 een zware, complexe hersenbloeding. Als gevolg van dit hersenletsel doet de 'dirigent' in haar hoofd zijn werk niet meer goed. "Ik ben altijd knetterdruk in mijn hoofd." Mirjam en haar man André vertellen openhartig hoe ze dankzij Hersenz én hun sterke liefde samen verder kunnen.

'Ik kan beter overweg met mijn beperkingen'

Voor Martien van Dorrestein-Pameijer was 2018 een heftig jaar. Na een open hartoperatie volgde meer tegenslag want er werd een hersentumor ontdekt. Na een tweede operatie moest Martien afscheid nemen van de persoon die ze was. "Ik ben niet meer de oude Martien. Dat vind ik moeilijk. Gelukkig helpt Hersenz mij om de nieuwe Martien te begrijpen en beter om te gaan met mijn beperkingen."

'Ik ga weer erop uit'

In april 2012 kreeg Jacqueline Aarts een herseninfarct op haar werk, ze was 39 jaar. "Na negen maanden revalidatie heb ik jaren op mijn tenen gelopen en aan mezelf getwijfeld. Zoekend naar antwoorden vond ik Hersenz op internet. Ik begrijp nu veel beter hoe ik mijn dagelijks leven het beste kan plannen en ik maak bewuste keuzes."

Patries leeft weer

Januari 2014 was een maand die Patries Zomers nooit zal vergeten. Ze was 43 jaar en nadat er eerst een bloedvat in haar hoofd knapte kreeg ze een week later nog twee herseninfarcten. “Mijn wereld stortte in en ik heb me lange tijd afgevraagd wie ik toch was geworden, ik herkende mezelf totaal niet meer. Door Hersenz heb ik weer grip op mijn leven, voel ik me weer krachtig en kan ik weer genieten.”

Doodmoe van het vouwen van was

Overprikkeling betekent voor Astrid dat alles even hard binnenkomt. Ze kampt met overprikkelingsklachten na een heftig ongeluk. Door de behandeling van Hersenz kreeg Astrid meer begrip voor zichzelf. Ze weet nu dat haar vermoeidheid een gevolg is van overprikkeling en begrijpt waarom ze doodmoe wordt van het vouwen van de was.

Pagina's