Sweedy moedert weer

‘’Zonder Hersenz was ik gescheiden en was ik in een verzorgingstehuis beland.’’ Zo ver is het gelukkig niet gekomen, vertelt Sweedy. Op oudejaarsdag 2007 kreeg ze een hartstilstand die gepaard ging met zuurstoftekort. Daardoor raakte ze in een coma. Haar revalidatie duurde vele maanden, ze moest alles opnieuw leren, van praten tot lopen. Bovendien is ze door het hersenletsel nagenoeg blind. 

Weer thuis begonnen de problemen. Sweedy is getrouwd en heeft drie dochters die destijds in de puberteit zaten. ‘’Dat is sowieso moeilijk. Pubers kunnen het bloed onder je nagels vandaan halen, en ik had geen vat op mijn emoties.’’ Dus ging het vaak mis. “Ik stond op het punt om ergens anders te gaan wonen. Ik dacht ‘ik ga weg, ik trek het niet meer, ik laat mijn gezin achter’.’’

Zoektocht

De zoektocht naar de juiste hulp duurde lang. Zo werd er via de huisarts een psycholoog ingeschakeld maar die had geen ervaring met hersenletsel, dus dat werkte niet. Via MEE werd ze uiteindelijk verwezen naar Hersenz.

“Dat is echt mijn redding geweest. Ik voel me zekerder, steviger in mijn schoenen staan.” Dat geldt voor Sweedy letterlijk en figuurlijk. ‘’Mijn lopen is wat instabiel. Er zijn drie trappen bij mij in huis. Ik wilde veiliger de trap op kunnen. Mijn thuisbegeleider heeft letterlijk geoefend de trappen op te gaan.’’

Inzicht

Ook geestelijk is ze veel sterker geworden. ‘’Ik begrijp waar mijn gedachten, gevoelens en beperkingen vandaan komen. In de eerste fase leggen ze niet uit hoe je verder moet leven met hersenletsel. Dan zijn ze alleen maar bezig je naar huis te krijgen.’’ ‘’Door Hersenz heb ik meer inzicht in hoe ik reageer en ben ik niet meer explosief. Dat is voor mijn man en kinderen veel rustiger. Door met de woedethermometer te werken, heb ik inzicht in mijn schietlont gekregen. Nu kan ik tijdig signaleren dat er iets niet goed is en dan wat doen.’’

Winst:

Geen echtscheiding
Geen (tijdelijke) verzorgingsinstelling
Direct doorverwijzen naar Hersenz bespaart onnodige kosten
Minder kans op vallen

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
Hoe vergaat het Hans

Hersenz is een intensief behandeltraject dat gemiddeld anderhalf jaar duurt. Hoe vergaat het cliënten een paar jaar later? Ruim vijf jaar na het ongeval met zijn motor, startte Hans Schoonen begin 2016 met Hersenz. "Mijn vrouw en ik hebben weer een sociaal leven."

Een waardevolle zoektocht

Op vrijdag 15 februari 2013 kreeg Kim Hermes twee herseninfarcten. Als gevolg hiervan heeft ze moeite met concentratie en geheugen. Ook is ze gevoelig voor prikkels en heeft ze last van vermoeidheid. "Door Hersenz heb ik kennis gemaakt met mindfulness en mediteren. Dat helpt mij om mijn hoofd leeg te maken."

"Ik vecht niet minder hard maar wel anders"

Angela van Raak-van Rumpt kreeg in 2001 een zwaar auto-ongeluk. Ze was toen achttien jaar oud. Er volgde een jarenlange strijd om overeind te blijven. Ze kampte met chronische vermoeidheid, hoofdpijn en depressies. "Eigenlijk had ik vóór Hersenz twee knoppen: aan en uit. Nu heb ik een regelaar, die van zwart naar wit kan bewegen via een grijs gebied."

'Ik wil verder met wat wél mogelijk is'

Op vierjarige leeftijd werd bij Rachel Valkenburg een hersentumor ontdekt op de kruising van de oogzenuw. Rachel is nu 26 jaar en slechtziend. Als gevolg van bestralingen en operaties heeft Rachel ook hersenletsel. Ze voelt zich sterker en minder onzeker nadat ze het jongerenprogramma van Hersenz heeft gevolgd.

'Ik heb al veel geleerd'

Yvonne Buyssen was 21 jaar toen er bij haar een hersentumor werd ontdekt. De tumor kon operatief worden verwijderd, waarna bestralingen volgden. Ze heeft hersenletsel overgehouden en leeft met allerlei gevolgen. "Het valt niet mee om met hersenletsel je leven op te bouwen."

Pagina's