Hij zegt het met een knipoog: ‘’Ik ben de maatschappij nu minder tot last’’. Marcel geeft het leven weer een dikke voldoende. Na zijn herseninfarct in april 2011 was het slecht met hem gesteld. Hij stond letterlijk wankel op zijn benen en had grote moeite met het beheersen van zijn emoties. Marcel had een 'kort lontje'.

Ook liep hij vast in praktische zaken als organiseren, plannen, concentratie en het nemen van initiatief. Zijn ambulant begeleider stuurde hem naar Hersenz, waar hij diverse behandelmodules volgde.

Boos

Na zijn infarct zat Marcel eerst in de ziektewet en toen in de wia. Hij was voor honderd procent afgekeurd maar werkt inmiddels weer twaalf uur in de week werken. "Dat lukt me omdat ik door Hersenz fysiek en mentaal enorm ben opgeknapt. Dus ik kan veel meer aan." Marcel had na zijn hersenletsel nogal een kort lontje. Na zijn infarct werd hij heel snel boos, omdat hij moeilijk met zijn emoties om kon gaan. Om allerlei redenen raakte hij snel gefrustreerd. Zeker een paar keer per maand sloeg hij dingen stuk, soms vielen er klappen. Marcel overschatte zijn fysieke mogelijkheden en nam teveel hooi op zijn vork, waarna er weer een woede-uitbarsting volgde. Marcel woonde destijds nog bij zijn ouders, de sfeer was er regelmatig niet goed. 

Conditie

In 2012 startte Marcel met Hersenz. Door twee maal in de week fysiek te trainen verbeterde zijn conditie enorm en kon hij zijn fysieke mogelijkheden beter leren inschatten. Hierdoor nam de frustratie af en daarmee ook zijn boosheid. Hij volgde daarnaast Omgaan met veranderingen. Beter omgaan met zijn emoties noemt hij als één van zijn belangrijkste behaalde doelen. Als persoonlijk doel stelde hij: ‘’Maximaal een keer per maand mag ik uit mijn slof schieten.” Marcel begon op het cijfer vijf en eindigde op negen. “Hier heb ik geleerd om met mijn emoties om te gaan. Boosheid, verdriet, noem maar op. Nu heb ik geleerd dat het helemaal niet erg is om je emoties te tonen en dat is een grote verandering geweest in mijn leven.”
In 2015 rondde Marcel Hersenz af. Inmiddels is hij een van de ambassadeurs van Hersenz. Van een kort lontje heeft hij nauwelijks last meer. Ruim anderhalf na de behandeling scoort hij op zijn persoonlijk doel nog steeds het cijfer acht. 

Zelfstandig

Vóór zijn infarct woonde Marcel nog bij zijn ouders in huis. Het was zijn grote wens om zelfstandig te wonen maar Marcel maakte er op het gebied van administratie en huishouden nogal een potje van. Brieven bleven liggen en zelfstandig een huishouden runnen, was vanwege de gevolgen van zijn hersenletsel niet haalbaar. Aanvankelijk werd ingezet op een woonvoorziening voor Beschermd Wonen. "Maar mede door de behandeling van Hersenz heb ik geleerd écht zelfstandig te wonen. Ik heb een eigen appartementje en regel bijna alles zelf. Ik heb het onder de knie gekregen. Er komt nog één keer in de week ambulante begeleiding, dat is genoeg."

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
Marion laat de rolstoel staan

De rolstoel laat ze tegenwoordig staan, de thuiszorg hoeft nog maar één keer in de week te komen in plaats van drie keer. Bovendien gaat ze een dag minder naar de dagbesteding. ‘’Hersenz is echt mijn redding geweest’’, vertelt Marion Koeleman.

Marcella let op in het verkeer

De auto van Marcella werd negen jaar geleden frontaal geramd omdat iemand haar in een verkeerssluis geen voorrang gaf. De gevolgen van het hersenletsel dat ze daarbij opliep gingen naar de achtergrond toen bleek dat ze kanker had. Daarvan herstelde ze gelukkig helemaal. Maar vervolgens liep ze in haar leven behoorlijk vast.

De sfeer in huis is veel beter nu

Het jaar 2013 was voor Arnold Steensma ’het verschrikkelijkste jaar’ van zijn leven. Totaal onverwacht verloor hij zijn vrouw. Enkele maanden later werd hij zelf getroffen door een herseninfarct, waarvan hij lang moest revalideren en waardoor hij zijn werk als ambulance-broeder niet meer kon doen.

Relatie sterk verbeterd

Jeannette kreeg zes jaar geleden twee herseninfarcten. Ze revalideerde met een ergotherapeut aan huis en de fysiotherapeut in de buurt. Aan de buitenkant leek alles weer gewoon. Ze kon haar werk redelijk snel weer oppakken maar privé kreeg ze het almaar zwaarder en ging ze door een diep dal. Dat dal werd in de loop der jaren almaar donkerder. Jeannette had ook last van paniekaanvallen. ‘’Ik liep voortdurend met een bal van angst rond.’’

Topsport achter de Bonkevaart

Wie Bonkevaart en Leeuwarden zegt, zegt Elfstedentocht. Topsport dus. In een van de woningen aan deze Friese vaart wordt sinds enige tijd ook topsport bedreven. Want Monica Hadikoesoemo zet daar alles op alles om haar leven te herpakken nadat ze getroffen werd door een hersenbloeding in april 2013.

Pagina's