Marcel leerde omgaan met zijn boosheid

Hij zegt het met een knipoog: ‘’Ik ben de maatschappij nu minder tot last’’. Marcel geeft het leven weer een dikke voldoende. Na zijn herseninfarct in april 2011 was het slecht met hem gesteld. Hij stond letterlijk wankel op zijn benen en had grote moeite met het beheersen van zijn emoties. Marcel had een 'kort lontje'.

Ook liep hij vast in praktische zaken als organiseren, plannen, concentratie en het nemen van initiatief. Zijn ambulant begeleider stuurde hem naar Hersenz, waar hij diverse behandelmodules volgde.

Boos

Na zijn infarct zat Marcel eerst in de ziektewet en toen in de wia. Hij was voor honderd procent afgekeurd maar werkt inmiddels weer twaalf uur in de week werken. "Dat lukt me omdat ik door Hersenz fysiek en mentaal enorm ben opgeknapt. Dus ik kan veel meer aan." Marcel had na zijn hersenletsel nogal een kort lontje. Na zijn infarct werd hij heel snel boos, omdat hij moeilijk met zijn emoties om kon gaan. Om allerlei redenen raakte hij snel gefrustreerd. Zeker een paar keer per maand sloeg hij dingen stuk, soms vielen er klappen. Marcel overschatte zijn fysieke mogelijkheden en nam teveel hooi op zijn vork, waarna er weer een woede-uitbarsting volgde. Marcel woonde destijds nog bij zijn ouders, de sfeer was er regelmatig niet goed. 

Conditie

In 2012 startte Marcel met Hersenz. Door twee maal in de week fysiek te trainen verbeterde zijn conditie enorm en kon hij zijn fysieke mogelijkheden beter leren inschatten. Hierdoor nam de frustratie af en daarmee ook zijn boosheid. Hij volgde daarnaast Omgaan met veranderingen. Beter omgaan met zijn emoties noemt hij als één van zijn belangrijkste behaalde doelen. Als persoonlijk doel stelde hij: ‘’Maximaal een keer per maand mag ik uit mijn slof schieten.” Marcel begon op het cijfer vijf en eindigde op negen. “Hier heb ik geleerd om met mijn emoties om te gaan. Boosheid, verdriet, noem maar op. Nu heb ik geleerd dat het helemaal niet erg is om je emoties te tonen en dat is een grote verandering geweest in mijn leven.”
In 2015 rondde Marcel Hersenz af. Inmiddels is hij een van de ambassadeurs van Hersenz. Van een kort lontje heeft hij nauwelijks last meer. Ruim anderhalf na de behandeling scoort hij op zijn persoonlijk doel nog steeds het cijfer acht. 

Zelfstandig

Vóór zijn infarct woonde Marcel nog bij zijn ouders in huis. Het was zijn grote wens om zelfstandig te wonen maar Marcel maakte er op het gebied van administratie en huishouden nogal een potje van. Brieven bleven liggen en zelfstandig een huishouden runnen, was vanwege de gevolgen van zijn hersenletsel niet haalbaar. Aanvankelijk werd ingezet op een woonvoorziening voor Beschermd Wonen. "Maar mede door de behandeling van Hersenz heb ik geleerd écht zelfstandig te wonen. Ik heb een eigen appartementje en regel bijna alles zelf. Ik heb het onder de knie gekregen. Er komt nog één keer in de week ambulante begeleiding, dat is genoeg."

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
'Ik leef weer'

Januari 2014 was een maand die Patries Zomers nooit zal vergeten. Ze was 43 jaar en nadat er eerst een bloedvat in haar hoofd knapte kreeg ze een week later nog twee herseninfarcten. “Mijn wereld stortte in en ik heb me lange tijd afgevraagd wie ik toch was geworden, ik herkende mezelf totaal niet meer. Door Hersenz heb ik weer grip op mijn leven, voel ik me weer krachtig en kan ik weer genieten.”

Doodmoe van het vouwen van was

Overprikkeling betekent voor Astrid dat alles even hard binnenkomt. Ze kampt met overprikkelingsklachten na een heftig ongeluk. Door de behandeling van Hersenz kreeg Astrid meer begrip voor zichzelf. Ze weet nu dat haar vermoeidheid een gevolg is van overprikkeling en begrijpt waarom ze doodmoe wordt van het vouwen van de was.

Hoe vergaat het Hans

Hersenz is een intensief behandeltraject dat gemiddeld anderhalf jaar duurt. Hoe vergaat het cliënten een paar jaar later? Ruim vijf jaar na het ongeval met zijn motor, startte Hans Schoonen begin 2016 met Hersenz. "Mijn vrouw en ik hebben weer een sociaal leven."

Een waardevolle zoektocht

Op vrijdag 15 februari 2013 kreeg Kim Hermes twee herseninfarcten. Als gevolg hiervan heeft ze moeite met concentratie en geheugen. Ook is ze gevoelig voor prikkels en heeft ze last van vermoeidheid. "Door Hersenz heb ik kennis gemaakt met mindfulness en mediteren. Dat helpt mij om mijn hoofd leeg te maken."

"Ik vecht niet minder hard maar wel anders"

Angela van Raak-van Rumpt kreeg in 2001 een zwaar auto-ongeluk. Ze was toen achttien jaar oud. Er volgde een jarenlange strijd om overeind te blijven. Ze kampte met chronische vermoeidheid, hoofdpijn en depressies. "Eigenlijk had ik vóór Hersenz twee knoppen: aan en uit. Nu heb ik een regelaar, die van zwart naar wit kan bewegen via een grijs gebied."

Pagina's