Hij zegt het met een knipoog: ‘’Ik ben de maatschappij nu minder tot last’’. Marcel geeft het leven weer een dikke voldoende. Na zijn herseninfarct in april 2011 was het slecht met hem gesteld. Hij stond letterlijk wankel op zijn benen en had grote moeite met het beheersen van zijn emoties. Marcel had een 'kort lontje'.

Ook liep hij vast in praktische zaken als organiseren, plannen, concentratie en het nemen van initiatief. Zijn ambulant begeleider stuurde hem naar Hersenz, waar hij diverse behandelmodules volgde.

Boos

Na zijn infarct zat Marcel eerst in de ziektewet en toen in de wia. Hij was voor honderd procent afgekeurd maar werkt inmiddels weer twaalf uur in de week werken. "Dat lukt me omdat ik door Hersenz fysiek en mentaal enorm ben opgeknapt. Dus ik kan veel meer aan." Marcel had na zijn hersenletsel nogal een kort lontje. Na zijn infarct werd hij heel snel boos, omdat hij moeilijk met zijn emoties om kon gaan. Om allerlei redenen raakte hij snel gefrustreerd. Zeker een paar keer per maand sloeg hij dingen stuk, soms vielen er klappen. Marcel overschatte zijn fysieke mogelijkheden en nam teveel hooi op zijn vork, waarna er weer een woede-uitbarsting volgde. Marcel woonde destijds nog bij zijn ouders, de sfeer was er regelmatig niet goed. 

Conditie

In 2012 startte Marcel met Hersenz. Door twee maal in de week fysiek te trainen verbeterde zijn conditie enorm en kon hij zijn fysieke mogelijkheden beter leren inschatten. Hierdoor nam de frustratie af en daarmee ook zijn boosheid. Hij volgde daarnaast Omgaan met veranderingen. Beter omgaan met zijn emoties noemt hij als één van zijn belangrijkste behaalde doelen. Als persoonlijk doel stelde hij: ‘’Maximaal een keer per maand mag ik uit mijn slof schieten.” Marcel begon op het cijfer vijf en eindigde op negen. “Hier heb ik geleerd om met mijn emoties om te gaan. Boosheid, verdriet, noem maar op. Nu heb ik geleerd dat het helemaal niet erg is om je emoties te tonen en dat is een grote verandering geweest in mijn leven.”
In 2015 rondde Marcel Hersenz af. Inmiddels is hij een van de ambassadeurs van Hersenz. Van een kort lontje heeft hij nauwelijks last meer. Ruim anderhalf na de behandeling scoort hij op zijn persoonlijk doel nog steeds het cijfer acht. 

Zelfstandig

Vóór zijn infarct woonde Marcel nog bij zijn ouders in huis. Het was zijn grote wens om zelfstandig te wonen maar Marcel maakte er op het gebied van administratie en huishouden nogal een potje van. Brieven bleven liggen en zelfstandig een huishouden runnen, was vanwege de gevolgen van zijn hersenletsel niet haalbaar. Aanvankelijk werd ingezet op een woonvoorziening voor Beschermd Wonen. "Maar mede door de behandeling van Hersenz heb ik geleerd écht zelfstandig te wonen. Ik heb een eigen appartementje en regel bijna alles zelf. Ik heb het onder de knie gekregen. Er komt nog één keer in de week ambulante begeleiding, dat is genoeg."

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
"Ik had een eigen zaak en leidde een actief leven"

Gea Schepers was nog maar 48 jaar toen ze in 2012 getroffen werd door een herseninfarct. Als gevolg van haar blijvende hersenletsel hield ze er onder meer hevige vermoeidheid, verminderde kracht en verminderd zicht aan over. Ook is ze emotioneler dan voorheen en moest ze haar zelfvertrouwen terugwinnen.

Ik leer de triggers herkennen

Pieter (37) heeft niet-aangeboren hersenletsel als gevolg van een ongeluk met de fiets. Hierdoor kampt hij met ontremmingen. “Ik zal er nooit helemaal vanaf komen, maar ik leer ermee omgaan door de triggers te herkennen. Bij Hersenz heb ik geleerd dat rust en structuur voor mij belangrijk zijn.”

Hersenletsel na hersentumor

Leyna (31) overleefde twee hersenoperaties in verband met een hersentumor en epilepsie. Daarna werd ze erg angstig en depressief. Ze heeft erg veel moeite gehad om de juiste ondersteuning te vinden. “Ik paste nooit in een hulpgroep en vertrouwde hulp niet meer.” Passende zorg voor jonge mensen met hersenletsel is belangrijk.

Het verhaal van Patries

Uit angst voor de boze buitenwereld, zet Patries bijna twee jaar lang geen stap buiten de deur. Alles waar ze ooit voor leefde, lijkt door haar hersenletsel compleet weggevaagd. De omslag komt als Patries eind 2016 start met de behandeling van Hersenz. Ze leert beter omgaan met haar situatie, krijgt meer energie en durft weer plannen te maken.

'Het is wat het is'

Judith den Bleijker volgde verschillende onderdelen van Hersenz. Na een lange weg kan ze langzaamaan weer positief naar het leven kijken. "Ik kan nu zeggen dat ik zover ben dat ik mijn situatie aanvaard zoals deze is. Het is wat het is.”

Pagina's