‘Maar dan ben je thuis en begint het pas’

“Dat is nu hersenletsel”, zegt Paul van Voorden even na binnenkomst. Drie kopjes koffie voor het bezoek worden er vier en de melk is suiker geworden. Op de vraag hoe lang hij in dit appartement woont, zegt hij: “Toch zeker een jaar.” Het blijken er zes te zijn.

Drie maal kreeg Van Voorden (59) een hartinfarct. “Bij de laatste kreeg ik zuurstoftekort en ging het mis. Ik werd op een brancard de revalidatie ingereden en kon er een half jaar later fietsend uit”, vertelt hij. “Tijdens de revalidatie ging alles geweldig, eenmaal thuis word je in een diep dal gegooid en moet je het zelf uitzoeken.”

Topfunctie

Van Voorden had een topfunctie bij ABN AMRO. “Ik was directeur van het mobiliteitscentrum van de bank. Na de fusie van de banken hadden we tienduizend man over. Die mochten we niet ontslaan. Nou, zie maar dat je het oplost. Dat deden wij dus.”  Werken was na zijn hersenletsel geen optie. Terug naar huis bleek ook moeilijk. De oud-bankdirecteur is getrouwd en heeft twee zonen. “Na de revalidatie besloot ik huisman te worden maar dat lukte helemaal niet. Afwassen, boodschappen, koken. Ik vloog tegen het plafond.”

Of er hulp of behandeling thuis was destijds? “Wij zijn na de revalidatie niet begeleid. Je bent blij dat je het overleefd hebt, je herstelt en je komt thuis. Er was niemand die signaleerde dat er problemen waren. Mijn vrouw is uiteindelijk zelf op zoek gegaan. Zij ging er diep aan onderdoor. ‘Jij moet weg, dat geeft mij de rust om onze zonen te helpen opgroeien’, zei ze.” Ze leven nu gescheiden. “Er is geen ruzie maar we staan ver van elkaar. Zij ziet mij als een vreemde man maar ik voel dat niet zo. Volgens mij ben ik nog gewoon Paul van Voorden.”

Pijnlijk

Hij pleit voor betere behandeling van mensen met hersenletsel na revalidatie. Zij kregen geen voorlichting over de gevolgen, leerden niet omgaan met de veranderingen. ”Niets van dat alles.” Het contact met zijn zonen is nu beter maar destijds was het pijnlijk. “Ik was voor hen een andere vader. Ze korfballen allebei. Vroeger had ik nooit tijd te gaan kijken, nu wel. Weer thuis floepten ze eruit: ‘We willen dat je niet meer komt’. Ik had drie keer aan dezelfde man gevraagd hoe het met hem was.”

 

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
Hoe vergaat het Hans

Hersenz is een intensief behandeltraject dat gemiddeld anderhalf jaar duurt. Hoe vergaat het cliënten een paar jaar later? Ruim vijf jaar na het ongeval met zijn motor, startte Hans Schoonen begin 2016 met Hersenz. "Mijn vrouw en ik hebben weer een sociaal leven."

Een waardevolle zoektocht

Op vrijdag 15 februari 2013 kreeg Kim Hermes twee herseninfarcten. Als gevolg hiervan heeft ze moeite met concentratie en geheugen. Ook is ze gevoelig voor prikkels en heeft ze last van vermoeidheid. "Door Hersenz heb ik kennis gemaakt met mindfulness en mediteren. Dat helpt mij om mijn hoofd leeg te maken."

"Ik vecht niet minder hard maar wel anders"

Angela van Raak-van Rumpt kreeg in 2001 een zwaar auto-ongeluk. Ze was toen achttien jaar oud. Er volgde een jarenlange strijd om overeind te blijven. Ze kampte met chronische vermoeidheid, hoofdpijn en depressies. "Eigenlijk had ik vóór Hersenz twee knoppen: aan en uit. Nu heb ik een regelaar, die van zwart naar wit kan bewegen via een grijs gebied."

'Ik wil verder met wat wél mogelijk is'

Op vierjarige leeftijd werd bij Rachel Valkenburg een hersentumor ontdekt op de kruising van de oogzenuw. Rachel is nu 26 jaar en slechtziend. Als gevolg van bestralingen en operaties heeft Rachel ook hersenletsel. Ze voelt zich sterker en minder onzeker nadat ze het jongerenprogramma van Hersenz heeft gevolgd.

'Ik heb al veel geleerd'

Yvonne Buyssen was 21 jaar toen er bij haar een hersentumor werd ontdekt. De tumor kon operatief worden verwijderd, waarna bestralingen volgden. Ze heeft hersenletsel overgehouden en leeft met allerlei gevolgen. "Het valt niet mee om met hersenletsel je leven op te bouwen."

Pagina's