“Dat is nu hersenletsel”, zegt Paul van Voorden even na binnenkomst. Drie kopjes koffie voor het bezoek worden er vier en de melk is suiker geworden. Op de vraag hoe lang hij in dit appartement woont, zegt hij: “Toch zeker een jaar.” Het blijken er zes te zijn.

Drie maal kreeg Van Voorden (59) een hartinfarct. “Bij de laatste kreeg ik zuurstoftekort en ging het mis. Ik werd op een brancard de revalidatie ingereden en kon er een half jaar later fietsend uit”, vertelt hij. “Tijdens de revalidatie ging alles geweldig, eenmaal thuis word je in een diep dal gegooid en moet je het zelf uitzoeken.”

Topfunctie

Van Voorden had een topfunctie bij ABN AMRO. “Ik was directeur van het mobiliteitscentrum van de bank. Na de fusie van de banken hadden we tienduizend man over. Die mochten we niet ontslaan. Nou, zie maar dat je het oplost. Dat deden wij dus.”  Werken was na zijn hersenletsel geen optie. Terug naar huis bleek ook moeilijk. De oud-bankdirecteur is getrouwd en heeft twee zonen. “Na de revalidatie besloot ik huisman te worden maar dat lukte helemaal niet. Afwassen, boodschappen, koken. Ik vloog tegen het plafond.”

Of er hulp of behandeling thuis was destijds? “Wij zijn na de revalidatie niet begeleid. Je bent blij dat je het overleefd hebt, je herstelt en je komt thuis. Er was niemand die signaleerde dat er problemen waren. Mijn vrouw is uiteindelijk zelf op zoek gegaan. Zij ging er diep aan onderdoor. ‘Jij moet weg, dat geeft mij de rust om onze zonen te helpen opgroeien’, zei ze.” Ze leven nu gescheiden. “Er is geen ruzie maar we staan ver van elkaar. Zij ziet mij als een vreemde man maar ik voel dat niet zo. Volgens mij ben ik nog gewoon Paul van Voorden.”

Pijnlijk

Hij pleit voor betere behandeling van mensen met hersenletsel na revalidatie. Zij kregen geen voorlichting over de gevolgen, leerden niet omgaan met de veranderingen. ”Niets van dat alles.” Het contact met zijn zonen is nu beter maar destijds was het pijnlijk. “Ik was voor hen een andere vader. Ze korfballen allebei. Vroeger had ik nooit tijd te gaan kijken, nu wel. Weer thuis floepten ze eruit: ‘We willen dat je niet meer komt’. Ik had drie keer aan dezelfde man gevraagd hoe het met hem was.”

 

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
Ik kon ontploffen door kleine dingen

Overprikkeling na hersenletsel? Ineke Wiedijk (41) uit Heerhugowaard weet wat het is. Op haar 36ste kreeg ze een hersenstaminfarct. Als gevolg daarvan zijn haar hersenen blijvend beschadigd. Prikkels zoals licht, geluid maar ook drukke menigten worden niet meer goed verwerkt.

Ik mis het begrip van de buitenwereld

Ellen Kleipool is een alleenstaande moeder en oma. Na een zeer hectische tijd in haar persoonlijke leven, kreeg ze in 2016 een herseninfarct, op 59-jarige leeftijd. Afgezien van een zwakkere linkerarm ontstond er geen fysieke uitval. Een revalidatietraject was dan ook niet aan de orde. Het leven van Ellen veranderde echter totaal.

Een herseninfarct krijg je niet alleen

Annemieke Voets werd op 63-jarige leeftijd getroffen door een herseninfarct. “Ik ben met gillende sirene naar het ziekenhuis gebracht. Daar kreeg ik een trombectomie. Achteraf hoorde ik dat ik door het oog van de naald ben gekropen.”

'Ons huwelijk is gered'

Klaas Pieters (58) kreeg in 2010 een hersenbloeding (CVA). Vanaf begin 2016 volgen hij en zijn vrouw Cisca een behandeltraject van Hersenz. “Dat heeft ons huwelijk gered”, zegt zij.

'Mijn gezondheid gaat nu voor'

Bijna twee jaar is Daniëlle Dee (33) uit het arbeidsproces, binnenkort wordt haar arbeidsvermogen beoordeeld door de keuringsarts van het UWV. Ze is er realistisch over inmiddels: “Ik wil werken zodra ik kan en in de vorm waar ik me goed bij voel, maar mijn gezondheid gaat nu voor.”

Pagina's