"Luister goed naar jezelf, naar je lichaam"

Wendy kreeg in 2010 een ongeluk met haar paard op weg naar het strand. Met de ambulance werd ze afgevoerd naar het ziekenhuis. Na een nachtje blijven en een paar testen mocht ze naar huis. ‘Rustig aan doen, dan moet het wel weer goed komen’ zeiden de artsen. 

“Eenmaal thuis ging alles langs me heen. Ik was niet echt ziek, maar merkte dat ik niet meer kon fietsen, koken, snel uit balans was en een traag reactievermogen had. Mijn lichaam werkte niet mee, ik had vreselijke hoofdpijn, kon niet tegen drukte en had een warrig hoofd”. 

De bedrijfsarts zei dat het beleid 6 weken niet werken was. “Nou dat is lang” dacht Wendy nog. Niet wetende dat ze de komende 9 jaar in een nachtmerrie terecht zou komen van een voortslepend gevecht met haar werkgever, talloze verkeerde diagnoses, bedrijfsartsen die vonden dat ze er wel een tandje bovenop kon doen en een huisarts die maar niet op het idee kwam om Wendy te verwijzen naar een neuroloog.

overleven

In al die tijd was Wendy puur aan het overleven. “Ik zie je nooit meer lachen” zei mijn man. Ik was continue duizelig, mijn reuk en smaak waren weg, ik had zoveel lichamelijke klachten. Het ging steeds slechter met Wendy. 

Traumatisch hersenletsel

Toen ze eindelijk de verwijzing had gekregen en de resultaten van de neuroloog binnen waren luidde de uitkomst: restverschijnselen van traumatisch hersenletsel. Mijn hogere cognitieve functies zijn in orde waardoor ik prima een gesprek kan voeren, kan schrijven, enz. Maar de lagere cognitieve functies zijn verstoord, ik heb diffuus hersenletsel waardoor heb ik veel moeite heb met concentreren en reageren bijvoorbeeld. 

altijd in het rood

Wendy las een stukje in de krant over Hersenz en startte 1,5 jaar geleden met de module ‘Grip op je energie’. "Een heel intensief en confronterend traject waarin ik mijn activiteiten moest indelen op: rood is geen energie, groen is energie. Ik zat altijd in het rood". Ze bleek in die tijd ook nog een hernia te hebben. "Ik heb periodes gehad dat ik dacht: voor mij hoeft het niet meer, hoe moet ik hier ooit uitkomen?”

Wendy volgde uiteindelijk alle modules van Hersenz: Omgaan met verandering, Aandacht en geheugen en Plannen en organiseren. “Ik heb geleerd dat je nog best een leuk leven kan hebben. Ze laten je ook keihard tegen je eigen grenzen aanlopen. 'Goh had je dat niet kunnen voorkomen', dacht ik? Maar je moet het uiteindelijk toch zelf ervaren wil het goed beklijven”. 

grenzen herkennen

Hersenz heeft me geleerd om te gaan met mijn beperkingen op een manier die voor mij werkbaar is. Zelfinzicht en heel goed je eigen grenzen aangeven. Op den duur ga je eerder herkennen wanneer je te druk bent, waardoor je eerder op de rem trapt en het niet zo misloopt als de keren daarvoor. Dat zorgt voor meer zelfvertrouwen. Nu lukken dingen steeds vaker en dan denk ik “dat heb ik toch maar mooi gedaan”.

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
Omgaan met veranderingen

Werk is niet meer haalbaar. Vakantie is hard werken en voetballen met zijn zoontje lukt niet meer. Omgaan met deze veranderingen is voor Gert-Jan een flinke opgave. Samen met zijn behandelaar Niels Christiaans vertelt hij hoe hij dit leert.

'Ik ben trots op mijn nieuwe ik'

Op 19 januari 2018 kreeg Ciska Jansen een herseninfarct. Tijdens haar revalidatie kreeg ze de diagnose Multiple Sclerose (MS) erbij. Ciska moet nu dealen met een evenwichtsstoornis, krachtverlies in haar benen, vertraagde informatieverwerking, een spraakstoornis (dysartrie) en chronische vermoeidheid.

'Ik heb mijn leven weer opgepakt'

Raoel Abdoel reed in december 2016 in zijn auto toen hij een hartstilstand kreeg. Gelukkig kon zijn passagier het stuur overnemen en de auto parkeren. Raoel werd gereanimeerd en lag vijf dagen in coma. Hij heeft forse geheugenproblemen overgehouden aan het zuurstoftekort. “Hersenz heeft me geholpen om mijn leven weer op te pakken.”

‘Ik sta weer volop in het leven’

Hersenz is een intensief behandeltraject dat gemiddeld anderhalf jaar duurt. Hoe vergaat het cliënten een paar jaar later? Jordy Stobbe (22) staat weer volop in het leven.

Blijven praten, blijven oefenen

Afasie als gevolg van hersenletsel, het maakt mensen vaak onzeker en eenzaam. Yvonne Cleonise heeft geleerd er mee om te gaan en haar grote Surinaamse familie houdt haar goed in het oog. “Als ik iets wil zeggen steek ik mijn vinger op. Dan is iedereen stil.” Een gesprek met een goedlachse dappere vrouw die door hard te werken aan zichzelf het leven weer van de zonnige kant kan zien.

Pagina's