“Ik zie de toekomst weer rooskleurig in”

Op 29 juli 2017 kreeg Astrid van Dongen een hersenbloeding, ze was 51 jaar. Vijf maanden later werd haar revalidatie in het ziekenhuis afgesloten, maar Astrid ondervond nog allerlei problemen. Hersenz gaf haar weer vertrouwen in de toekomst.

“Mijn linkerbeen is nog steeds gevoelloos en ik zie slechter. Hierdoor loop ik instabieler en draag ik nu een bril. Verder heb ik veel last van cognitieve problemen, zoals een slechter geheugen en moeite met concentratie en plannen. Ook vermoeidheid speelt een grote rol.”

Astrid vond het erg moeilijk om met haar beperkingen het dagelijkse leven weer op te pakken.

leeg en zinloos

“Vóór mijn hersenletsel had ik een heel druk leven. Nu had ik niets, er was geen structuur meer en ik kon mijn dag niet plannen. Mijn leven voelde als leeg en zinloos. Ik was ook vreselijk moe en ontzettend overprikkeld. Tegelijkertijd had ik het gevoel dat ik het eind van mijn kunnen nog niet had bereikt en dat er nog meer herstel mogelijk was. Daarom begon ik met Hersenz.”

Astrid volgde drie modules, ‘Omgaan met veranderingen’, ‘Grip op je energie’ en 'Plannen en organiseren'.

“Deze modules hebben me veel gebracht. Vooral de behandeling thuis, 1 op 1, vond ik geweldig. We hebben heel veel gepraat over alle veranderingen en de problemen waar ik tegenaan liep. Ik kon mijn verhaal kwijt en voelde me echt begrepen. 

Weekplanbord

Ik heb geleerd hoe ik beter met mijn beperkingen kan omgaan. Hierdoor kan ik ook beter accepteren wat ik niet meer kan. Ik heb zoveel tips gekregen die mijn leven makkelijker maken! Zo gebruik ik nu een weekplanbord, ik schrijf per dag op wat ik ga doen. Dit helpt me om mijn bezigheden beter te verdelen over de week. Mijn man en kinderen schrijven hier bijvoorbeeld ook op of ze thuis eten of dat ze weg zijn. Dat geeft me rust. 

Drukke plekken vermijd ik omdat het me teveel prikkels geeft en ik heb geleerd om mezelf te beschermen tegen mensen die ontzettend veel energie van me nemen. Als ik op visite wil rust ik voordat ik ga en desnoods kom ik gewoon wat later. Met mijn man heb ik een teken afgesproken dat aangeeft dat ik naar huis wil. Ik weet nu veel beter wat belangrijk is voor mij en waar mijn grenzen liggen. 

Fysiek vooruit gegaan

Door Hersenz ben ik fysiek heel erg vooruitgegaan en mijn zelfvertrouwen is toegenomen. Mijn planning van de dag is sterk verbeterd. Ik neem nu op tijd mijn rust en ik heb geleerd hoe ik me kan ontspannen, dat lukte me voorheen niet. Nu knutsel ik graag en veel en ik maak heel leuke dingen. Ook wandel ik vaak met de hond. En ik schrijf elke dag in een dagboekje hoe ik me die dag voel en wat er wel en niet goed is gegaan. Daar leer ik van.

Ik weet dat ik in bepaalde mate altijd beperkt blijf, maar met hulp van familie en vrienden zie ik de toekomst weer rooskleurig tegemoet. Ik weet ook dat ik er zonder mijn gezin niet doorheen was gekomen, ik heb een geweldige man en twee kinderen die me in alles bijstaan!”

behandelplan op maat

“Het grote voordeel van Hersenz vind ik dat er een behandelplan wordt gemaakt dat specifiek op jóuw problemen is gericht. Ik adviseer lotgenoten dan ook om zich zeker te verdiepen in Hersenz en er zo mogelijk aan deel te nemen. Bij mij hebben de behandelaren ontzettend goed werk geleverd!”

Over de auteur, Jeannette Heijting (59): Jeannette kreeg in 2009 twee herseninfarcten en heeft als gevolg daarvan niet-aangeboren hersenletsel. Ze volgde twee modules van Hersenz en kreeg stap voor stap weer regie over haar leven. Als ervaringsdeskundige en auteur zet ze zich in om de (onzichtbare) gevolgen van hersenletsel beter bekend te maken, zodat er meer begrip ontstaat. Dit doet ze door haar eigen verhaal en de verhalen van lotgenoten en naasten naar buiten te brengen.

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
Blijven praten, blijven oefenen

Afasie als gevolg van hersenletsel, het maakt mensen vaak onzeker en eenzaam. Yvonne Cleonise heeft geleerd er mee om te gaan en haar grote Surinaamse familie houdt haar goed in het oog. “Als ik iets wil zeggen steek ik mijn vinger op. Dan is iedereen stil.” Een gesprek met een goedlachse dappere vrouw die door hard te werken aan zichzelf het leven weer van de zonnige kant kan zien.

Hoe vergaat het Monica

Hersenz is een intensief behandeltraject dat gemiddeld anderhalf jaar duurt. Hoe vergaat het cliënten een paar jaar later? We vroegen het verschillende oud-cliënten. Monica speelt ukelele en geeft bijbel-les.

Van geen leven naar nieuw leven

Op het eerste gezicht zie en merk je helemaal niks aan Manfred (47 jaar). Zijn zinnen komen er vloeiend uit en hij hoeft niet na te denken voordat hij iets zegt. Toch leeft Manfred met de onzichtbare gevolgen van hersenletsel. Hij werkt hard aan zijn herstel.

Ik kon ontploffen door kleine dingen

Overprikkeling na hersenletsel? Ineke Wiedijk (41) uit Heerhugowaard weet wat het is. Op haar 36ste kreeg ze een hersenstaminfarct. Als gevolg daarvan zijn haar hersenen blijvend beschadigd. Prikkels zoals licht, geluid maar ook drukke menigten worden niet meer goed verwerkt.

Ik mis het begrip van de buitenwereld

Ellen Kleipool is een alleenstaande moeder en oma. Na een zeer hectische tijd in haar persoonlijke leven, kreeg ze in 2016 een herseninfarct, op 59-jarige leeftijd. Afgezien van een zwakkere linkerarm ontstond er geen fysieke uitval. Een revalidatietraject was dan ook niet aan de orde. Het leven van Ellen veranderde echter totaal.

Pagina's