“Ik zie bij vlagen weer mijn oude moeder terug”

Maurits van Lamoen is de jongste zoon van Ellen Kleipool, die in 2016 op 59-jarige leeftijd een herseninfarct kreeg. Maurits was toen 25 jaar. “Na haar herseninfarct stond het leven van mijn moeder op zijn kop. Dat had ook zijn weerslag op mij en mijn twee broers. Het beroep op ons werd groter en er ontstonden onderlinge ergernissen. De goede begeleiding bij Hersenz heeft er samen met mijn moeder voor gezorgd dat ze haar weg weer heeft gevonden. Dat maakt het gemakkelijker voor ons allemaal.”

'je probeert het niet eens'

“Wat na haar herseninfarct heel erg opviel was dat de karaktertrekken van mijn moeder versterkt raakten en dat ze weinig belastbaar was. Voor mijn gevoel gooide ze bij het minste of geringste de handdoek in de ring. Ik kreeg vaak te horen dat ze dingen niet begreep of niet kon. Dat leidde bij mij tot veel irritaties. Ik dacht regelmatig ‘je probeert het niet eens’. In haar communicatie was ze chaotisch en daardoor voor mij onduidelijk. Haar verhalen waren niet te volgen, ze kon blijven doorratelen zonder inhoudelijk iets te zeggen. En dan raakte ze verward en in paniek. 

Rollen omgedraaid

De rollen werden plots omgedraaid. Mijn moeder was nog geen zestig jaar en moest al een groot beroep doen op haar zoons. Andersom wilde ik mijn moeder daarom ook niet teveel zorgen bezorgen. Als ik het bijvoorbeeld vergelijk met mijn vriendin: zij klopt nog vaak met grote levensvragen bij haar ouders aan. Ik doe dat veel minder. Deels komt dat door mijn karakter maar de hele situatie heeft er zeker aan bijgedragen. 

Irritaties

De irritaties die ontstonden hebben volgens mij ook voor een groot deel met deze rolverandering te maken gehad. Bij mijn moeder speelde natuurlijk ook een groot stuk onmacht. Zij kon niet meer bieden wat ze voorheen kon, maar wilde wel graag in haar oude rol blijven en nog adviezen geven. Dat ligt ook in lijn met haar karakter, mijn moeder is een vrouw die altijd bezig is met anderen. Maar wij dachten juist ‘als je het dan zo moeilijk hebt, focus je energie dan alleen op jezelf!’ 

Ik zat op dat moment ook nog midden in mijn studentenleven. Ik ging dus al niet zo graag naar huis en mijn zin werd er door alles wat gebeurde niet groter op. Daar schaamde ik me wel eens voor. Mijn broers konden mijn moeder vaker helpen, omdat de ene ook in haar woonplaats woonde en de andere er werkte. Dat vond ik erg vervelend, het gaf me een schuldgevoel.

Troost en hoop

Toen mijn moeder in aanraking kwam met Hersenz, was ik er een voorstander van dat ze hiermee zou starten. Ze bevond zich in een soort van vrije val, dus ik vond alles wat houvast kon bieden de moeite waard om te proberen. Mijn moeder was al snel erg enthousiast over Hersenz. Ze voelde zich gehoord en kwam in contact met mensen die in dezelfde situatie zaten. Dat bood troost en hoop. Wij werden er als zoons op een gegeven moment ook bij betrokken. Zowel de behandelaren als mijn moeder gaven uitleg over haar ziektebeeld. Hierdoor kregen wij als zoons meer begrip voor haar situatie en we leerden ons beter in onze moeder te verplaatsen. We zijn een open gezin en konden zodoende gelukkig ook veel bespreken, hoe eerlijk of hard soms ook.

Meer balans

Hersenz heeft ervoor gezorgd dat mijn moeder meer in balans is geraakt, zelfstandiger is gaan leven en beter haar grenzen kent en ook probeert te bewaken. Dat laatste lukt niet altijd, maar dat zit niet in de aard van het beestje. Ze krijgt hierbij nog wekelijks hulp van de organisatie Professionals in NAH. Wij als zoons merken heel goed de positieve gevolgen. Natuurlijk heeft onze moeder soms nog hulp nodig, maar veel minder. Ze raakt ook niet meer zo snel in paniek als dingen haar niet lukken. We weten als kinderen de benodigde hulp nu beter te verdelen. Dat voelt ook goed. Bij vlagen zie ik nu mijn oude moeder weer terug, in een ander jasje. Daar ben ik heel erg blij om, voor haar, maar ook voor mijn broers en mezelf. Laatst was mijn moeder een dag bij ons op bezoek en dan hebben we gewoon echt weer een leuke dag!

Informeren en openheid

Ik denk dat het als kind van een ouder met NAH belangrijk is om goede informatie te krijgen over alle gevolgen. Dan kun je jezelf veel beter verplaatsen in degene met hersenletsel. Daarnaast is het belangrijk om te blijven praten. Een docent leerde me ooit ‘om een goede relatie te hebben moet het soms schuren’. Ik voeg er nu zelf aan toe dat je diezelfde relatie kapot maakt als je het laat ontploffen. Dus krop irritaties niet op, maar spreek ze uit. Openheid brengt veel meer dan alles maar weg blijven slikken.

verandering hoort bij het leven

De relatie met mijn moeder zal nooit meer hetzelfde zijn als vroeger. Maar tegelijkertijd, welke relatie is dat wel? We worden allemaal ouder en veranderen voortdurend. Dat hoort ook bij het leven. Bij mijn moeder is er alleen heel plots een grote verandering gekomen. Sommigen kunnen daar moeilijk mee omgaan, zodat er helaas ook mensen uit haar netwerk wegvallen. Toch vind ik het belangrijk om daarover geen wrok te koesteren. Ieder gaat zijn eigen weg. 

trots

Ik vind dat mijn moeder het nu heel goed doet. Ze denkt heel goed na over hoe ze moet omgaan met haar verminderde energie en hoe ze die kan gebruiken om de dingen te doen die haar nog plezier geven in haar leven. Daar zet ze zich dan ook helemaal voor in. Dat vind ik enorm knap. Sowieso hoe zij het hele traject heeft opgepakt en ervoor is gegaan…daar ben ik toch wel heel erg trots op!”

Het verhaal van moeder Ellen Kleipool lees je hier.

Over de auteur, Jeannette Heijting (59)

Jeannette kreeg in 2009 twee herseninfarcten en heeft als gevolg daarvan niet-aangeboren hersenletsel. Ze volgde twee modules van Hersenz en kreeg stap voor stap weer regie over haar leven. Als ervaringsdeskundige en auteur zet ze zich in om de (onzichtbare) gevolgen van hersenletsel beter bekend te maken, zodat er meer begrip ontstaat. Dit doet ze door haar eigen verhaal en de verhalen van lotgenoten en naasten naar buiten te brengen.

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
'Ik heb geleerd mezelf staande te houden'

Bianca Suijs is getrouwd en moeder van een zoon (18) en een dochter (15). Na een zware rugoperatie in 2015 kreeg ze in 2016 een herseninfarct, tijdens haar werk als receptioniste bij een organisatie voor kinderopvang. Bianca was 39 jaar. Het was het begin van een compleet veranderd leven, waarin Bianca een hele tijd tegen zichzelf vocht.

'Ik ben rustiger en stabieler geworden'

Vlak voor haar 45e verjaardag kreeg Petra van Rassel in 2017 een herseninfarct. Ze was net weer volledig aan het werk na een flinke burn-out. In een revalidatiecentrum herstelde de motoriek in haar rechter lichaamshelft. Petra kon weer naar huis. Maar daar bleken de onzichtbare gevolgen een flinke impact op haar leven te hebben.

Monica over overprikkeling

“Laatst hoorde ik mijn dochter zeggen: mijn moeder hield zo van muziek en trommelen, van de stad ingaan en drukte. Daar houd ik nog steeds van maar ik kan het niet meer aan.’’ Doodmoe wordt ze ervan.

“Er is weer meer balans in mijn leven”

In 2017 werd bij Nanet Post een hersentumor ontdekt. Ze was 50 jaar. “Ik dacht ‘ze halen het eruit en dan is het klaar’. Maar ik herkende mezelf niet meer. Mijn leven stond compleet op zijn kop. Door Hersenz krijg ik geleidelijk weer grip.”

'Mijn toekomst is een positieve uitdaging'

Nicole Pijper, 45 jaar, is een alleenstaande moeder van een zoon van 17 jaar. Ze werd in februari 2018 overvallen door een bloeding in de hersenen. Na een spoedoperatie en langdurige revalidatieperiode, moet Nicole verder leven met allerlei restverschijnselen. Hersenz hielp haar om hiermee beter om te gaan. “Na Hersenz kon ik mijn nieuwe ík accepteren en weer mezelf zijn.”

Pagina's