'Ik wilde de paniek niet meer voelen'

Op 48-jarige leeftijd kreeg Jeannette Heijting binnen een maand twee herseninfarcten. Na intensieve revalidatie herstelde haar linkszijdige verlamming. Jeannette dacht “ik ben er weer” en ze probeerde uit alle macht haar oude leventje weer op te pakken. Totdat ze vijf jaar later op de bodem van een diepe put belandde.

“Ik ben altijd wel een perfectionistje geweest en streng voor mezelf. Na mijn herseninfarcten legde ik in alles de lat nog net zo hoog. Er was toch niks meer aan me te zien? Mijn omgeving zei ook ‘wat ben je er toch goed uitgekomen’. Ik wilde dat maar al te graag bewijzen!”

Vermoeidheid

Maar hoe Jeannette ook haar best deed, steeds meer dingen lukten niet meer, thuis en op het werk. Ze vocht tegen zichzelf, haar lontje werd steeds korter en de vermoeidheid nam alleen maar toe. “In die periode had ik een chronische bal van angst in mijn buik. Als ik ’s ochtends onder de douche stond voelde ik me zó bang. Waarvoor wist ik eigenlijk niet eens. Achteraf denk ik dat ik bang was voor de vermoeidheid en alle moeilijke keuzes.

Ik zie mezelf nog op onze oprit in mijn auto zitten. Ik moest gaan werken maar vocht tegen mijn tranen en wilde de auto eigenlijk niet starten. Ik was zo moe, zo ontzettend moe…Maar dan zei ik tegen mezelf ‘Wat heb ik nou eigenlijk gedaan? Opstaan, douchen, aankleden en ontbijten. De dag moet nog beginnen. Ik moet gewoon nóg wat flinker zijn. Ik moet dankbaar zijn hoe het nu is, het had allemaal veel erger kunnen zijn. Vooruit, het gaat straks vast wel beter.’

Overal van af

Maar al rijdend werd het gevoel ‘ik kan dit niet meer volhouden’ steeds sterker. De taken die op me lagen te wachten werden grote beren op de weg. Bij voorbaat had ik al het gevoel dat het me niet zou lukken. Ook dacht ik aan de dingen die thuis steeds mis gingen, terwijl ik zo mijn best deed. Halverwege de autorit zat het paniekduiveltje alweer op mijn schouder. ‘Je kunt het niet meer, je bent niet goed genoeg.’ Tranen, het zweet in mijn handen en over mijn rug. En dan kwam het…die gedachte… ‘Als ik er nu gewoon eens een eind aan maak, dan ben ik overal van af.’

Op het moment dat ik het dacht wist ik eigenlijk al dat ik het niet zou doen. Ik wilde helemaal niet dood! Het was een gedachte vanuit pure paniek en de grip kwijt zijn. Ik wilde me gewoon niet meer zo voelen!”

Lotgenoten

Via een vriendin hoorde Jeannette over Hersenz en ze meldde zich aan.  “Bij Hersenz voelde het contact met lotgenoten als een warm bad. Uit alle verhalen leerde ik de gevolgen van mijn hersenletsel pas goed herkennen. Ik durfde steeds meer te laten zien hoe het echt met me ging. Door de erkenning die ik voelde en alle tips, kreeg ik langzaamaan weer grip op mezelf. En het belangrijkste: ik leerde weer van mezelf houden.

De gedachte om mezelf iets aan te doen heb ik nu niet meer. Ik zeg niet dat ik die nooit meer krijg, want ik weet niet wat er nog allemaal op mijn pad komt. Ik weet wél zeker dat die gedachte niet meer ontstaat vanuit de gevoelens van toen. Mijn houding ten opzichte van mijn hersenletsel is veranderd. Ik bén niet meer mijn hersenletsel, ik héb hersenletsel. Het is een stukje van mezelf, maar daarnaast heb ik nog voldoende talenten over. Mijn focus ligt nu op wat ik wél kan!”

 

 

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
‘Ik ga anders om met mijn beperkte energie’

Michiel Koeman is de trotse vader van baby Silvan. “Het trekt een zware wissel op mijn energie, maar een kind is het ultieme bewijs van vertrouwen in de toekomst”. Michiel heeft hersenletsel als gevolg van een hersentumor. Hij leerde anders om te gaan met zijn beperkte energie.

Omgaan met veranderingen

Werk is niet meer haalbaar. Vakantie is hard werken en voetballen met zijn zoontje lukt niet meer. Omgaan met deze veranderingen is voor Gert-Jan een flinke opgave. Samen met zijn behandelaar Niels Christiaans vertelt hij hoe hij dit leert.

'Ik ben trots op mijn nieuwe ik'

Op 19 januari 2018 kreeg Ciska Jansen een herseninfarct. Tijdens haar revalidatie kreeg ze de diagnose Multiple Sclerose (MS) erbij. Ciska moet nu dealen met een evenwichtsstoornis, krachtverlies in haar benen, vertraagde informatieverwerking, een spraakstoornis (dysartrie) en chronische vermoeidheid.

'Ik heb mijn leven weer opgepakt'

Raoel Abdoel reed in december 2016 in zijn auto toen hij een hartstilstand kreeg. Gelukkig kon zijn passagier het stuur overnemen en de auto parkeren. Raoel werd gereanimeerd en lag vijf dagen in coma. Hij heeft forse geheugenproblemen overgehouden aan het zuurstoftekort. “Hersenz heeft me geholpen om mijn leven weer op te pakken.”

‘Ik sta weer volop in het leven’

Hersenz is een intensief behandeltraject dat gemiddeld anderhalf jaar duurt. Hoe vergaat het cliënten een paar jaar later? Jordy Stobbe (22) staat weer volop in het leven.

Pagina's