Op 48-jarige leeftijd kreeg Jeannette Heijting binnen een maand twee herseninfarcten. Na intensieve revalidatie herstelde haar linkszijdige verlamming. Jeannette dacht “ik ben er weer” en ze probeerde uit alle macht haar oude leventje weer op te pakken. Totdat ze vijf jaar later op de bodem van een diepe put belandde.

“Ik ben altijd wel een perfectionistje geweest en streng voor mezelf. Na mijn herseninfarcten legde ik in alles de lat nog net zo hoog. Er was toch niks meer aan me te zien? Mijn omgeving zei ook ‘wat ben je er toch goed uitgekomen’. Ik wilde dat maar al te graag bewijzen!”

Vermoeidheid

Maar hoe Jeannette ook haar best deed, steeds meer dingen lukten niet meer, thuis en op het werk. Ze vocht tegen zichzelf, haar lontje werd steeds korter en de vermoeidheid nam alleen maar toe. “In die periode had ik een chronische bal van angst in mijn buik. Als ik ’s ochtends onder de douche stond voelde ik me zó bang. Waarvoor wist ik eigenlijk niet eens. Achteraf denk ik dat ik bang was voor de vermoeidheid en alle moeilijke keuzes.

Ik zie mezelf nog op onze oprit in mijn auto zitten. Ik moest gaan werken maar vocht tegen mijn tranen en wilde de auto eigenlijk niet starten. Ik was zo moe, zo ontzettend moe…Maar dan zei ik tegen mezelf ‘Wat heb ik nou eigenlijk gedaan? Opstaan, douchen, aankleden en ontbijten. De dag moet nog beginnen. Ik moet gewoon nóg wat flinker zijn. Ik moet dankbaar zijn hoe het nu is, het had allemaal veel erger kunnen zijn. Vooruit, het gaat straks vast wel beter.’

Overal van af

Maar al rijdend werd het gevoel ‘ik kan dit niet meer volhouden’ steeds sterker. De taken die op me lagen te wachten werden grote beren op de weg. Bij voorbaat had ik al het gevoel dat het me niet zou lukken. Ook dacht ik aan de dingen die thuis steeds mis gingen, terwijl ik zo mijn best deed. Halverwege de autorit zat het paniekduiveltje alweer op mijn schouder. ‘Je kunt het niet meer, je bent niet goed genoeg.’ Tranen, het zweet in mijn handen en over mijn rug. En dan kwam het…die gedachte… ‘Als ik er nu gewoon eens een eind aan maak, dan ben ik overal van af.’

Op het moment dat ik het dacht wist ik eigenlijk al dat ik het niet zou doen. Ik wilde helemaal niet dood! Het was een gedachte vanuit pure paniek en de grip kwijt zijn. Ik wilde me gewoon niet meer zo voelen!”

Lotgenoten

Via een vriendin hoorde Jeannette over Hersenz en ze meldde zich aan.  “Bij Hersenz voelde het contact met lotgenoten als een warm bad. Uit alle verhalen leerde ik de gevolgen van mijn hersenletsel pas goed herkennen. Ik durfde steeds meer te laten zien hoe het echt met me ging. Door de erkenning die ik voelde en alle tips, kreeg ik langzaamaan weer grip op mezelf. En het belangrijkste: ik leerde weer van mezelf houden.

De gedachte om mezelf iets aan te doen heb ik nu niet meer. Ik zeg niet dat ik die nooit meer krijg, want ik weet niet wat er nog allemaal op mijn pad komt. Ik weet wél zeker dat die gedachte niet meer ontstaat vanuit de gevoelens van toen. Mijn houding ten opzichte van mijn hersenletsel is veranderd. Ik bén niet meer mijn hersenletsel, ik héb hersenletsel. Het is een stukje van mezelf, maar daarnaast heb ik nog voldoende talenten over. Mijn focus ligt nu op wat ik wél kan!”

 

 

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
Van geen leven naar nieuw leven

Op het eerste gezicht zie en merk je helemaal niks aan Manfred (47 jaar). Zijn zinnen komen er vloeiend uit en hij hoeft niet na te denken voordat hij iets zegt. Toch leeft Manfred met de onzichtbare gevolgen van hersenletsel. Hij werkt hard aan zijn herstel.

Ik kon ontploffen door kleine dingen

Overprikkeling na hersenletsel? Ineke Wiedijk (41) uit Heerhugowaard weet wat het is. Op haar 36ste kreeg ze een hersenstaminfarct. Als gevolg daarvan zijn haar hersenen blijvend beschadigd. Prikkels zoals licht, geluid maar ook drukke menigten worden niet meer goed verwerkt.

Ik mis het begrip van de buitenwereld

Ellen Kleipool is een alleenstaande moeder en oma. Na een zeer hectische tijd in haar persoonlijke leven, kreeg ze in 2016 een herseninfarct, op 59-jarige leeftijd. Afgezien van een zwakkere linkerarm ontstond er geen fysieke uitval. Een revalidatietraject was dan ook niet aan de orde. Het leven van Ellen veranderde echter totaal.

Een herseninfarct krijg je niet alleen

Annemieke Voets werd op 63-jarige leeftijd getroffen door een herseninfarct. “Ik ben met gillende sirene naar het ziekenhuis gebracht. Daar kreeg ik een trombectomie. Achteraf hoorde ik dat ik door het oog van de naald ben gekropen.”

'Ons huwelijk is gered'

Klaas Pieters (58) kreeg in 2010 een hersenbloeding (CVA). Vanaf begin 2016 volgen hij en zijn vrouw Cisca een behandeltraject van Hersenz. “Dat heeft ons huwelijk gered”, zegt zij.

Pagina's