Op 48-jarige leeftijd kreeg Jeannette Heijting binnen een maand twee herseninfarcten. Na intensieve revalidatie herstelde haar linkszijdige verlamming. Jeannette dacht “ik ben er weer” en ze probeerde uit alle macht haar oude leventje weer op te pakken. Totdat ze vijf jaar later op de bodem van een diepe put belandde.

“Ik ben altijd wel een perfectionistje geweest en streng voor mezelf. Na mijn herseninfarcten legde ik in alles de lat nog net zo hoog. Er was toch niks meer aan me te zien? Mijn omgeving zei ook ‘wat ben je er toch goed uitgekomen’. Ik wilde dat maar al te graag bewijzen!”

Vermoeidheid

Maar hoe Jeannette ook haar best deed, steeds meer dingen lukten niet meer, thuis en op het werk. Ze vocht tegen zichzelf, haar lontje werd steeds korter en de vermoeidheid nam alleen maar toe. “In die periode had ik een chronische bal van angst in mijn buik. Als ik ’s ochtends onder de douche stond voelde ik me zó bang. Waarvoor wist ik eigenlijk niet eens. Achteraf denk ik dat ik bang was voor de vermoeidheid en alle moeilijke keuzes.

Ik zie mezelf nog op onze oprit in mijn auto zitten. Ik moest gaan werken maar vocht tegen mijn tranen en wilde de auto eigenlijk niet starten. Ik was zo moe, zo ontzettend moe…Maar dan zei ik tegen mezelf ‘Wat heb ik nou eigenlijk gedaan? Opstaan, douchen, aankleden en ontbijten. De dag moet nog beginnen. Ik moet gewoon nóg wat flinker zijn. Ik moet dankbaar zijn hoe het nu is, het had allemaal veel erger kunnen zijn. Vooruit, het gaat straks vast wel beter.’

Overal van af

Maar al rijdend werd het gevoel ‘ik kan dit niet meer volhouden’ steeds sterker. De taken die op me lagen te wachten werden grote beren op de weg. Bij voorbaat had ik al het gevoel dat het me niet zou lukken. Ook dacht ik aan de dingen die thuis steeds mis gingen, terwijl ik zo mijn best deed. Halverwege de autorit zat het paniekduiveltje alweer op mijn schouder. ‘Je kunt het niet meer, je bent niet goed genoeg.’ Tranen, het zweet in mijn handen en over mijn rug. En dan kwam het…die gedachte… ‘Als ik er nu gewoon eens een eind aan maak, dan ben ik overal van af.’

Op het moment dat ik het dacht wist ik eigenlijk al dat ik het niet zou doen. Ik wilde helemaal niet dood! Het was een gedachte vanuit pure paniek en de grip kwijt zijn. Ik wilde me gewoon niet meer zo voelen!”

Lotgenoten

Via een vriendin hoorde Jeannette over Hersenz en ze meldde zich aan.  “Bij Hersenz voelde het contact met lotgenoten als een warm bad. Uit alle verhalen leerde ik de gevolgen van mijn hersenletsel pas goed herkennen. Ik durfde steeds meer te laten zien hoe het echt met me ging. Door de erkenning die ik voelde en alle tips, kreeg ik langzaamaan weer grip op mezelf. En het belangrijkste: ik leerde weer van mezelf houden.

De gedachte om mezelf iets aan te doen heb ik nu niet meer. Ik zeg niet dat ik die nooit meer krijg, want ik weet niet wat er nog allemaal op mijn pad komt. Ik weet wél zeker dat die gedachte niet meer ontstaat vanuit de gevoelens van toen. Mijn houding ten opzichte van mijn hersenletsel is veranderd. Ik bén niet meer mijn hersenletsel, ik héb hersenletsel. Het is een stukje van mezelf, maar daarnaast heb ik nog voldoende talenten over. Mijn focus ligt nu op wat ik wél kan!”

 

 

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
Ik verdeel mijn energie steeds beter

Marijke Dekker Bosveld, echtgenote, moeder van twee dochters en oma van een kleindochter, was 58 jaar toen zij een herseninfarct kreeg. “Ik weet het nog precies, het gebeurde in 2014, in de nacht van 25 op 26 juli.

Ik kan leuker zijn voor mijn kinderen

Het jaar 2015 was nog geen week oud toen bij Cynthe Milou een dissectie (scheur) aan haar linker halsslagader ontstond. Ze was 29 jaar en moeder van twee zoons van vier en twee. Cynthe kreeg een herseninfarct en haar leven veranderde compleet.

Mijn kleine overwinningen zijn groots!

Bij Femke Ansems de Vries, nu 39 jaar, werd een kwaadaardige hersentumor ontdekt. De tumor werd bijna helemaal operatief verwijderd, maar omdat tumorweefsel nu eenmaal niet symmetrisch is, zijn er flinters achtergebleven. Hiervoor heb ik nog drieëndertig bestralingen en vier chemokuren van elk zes weken gehad. Dat zo’n intensief traject nare gevolgen kent, spreekt voor zich.

Ik heb jarenlang met mezelf geworsteld.

Peter Graafmans was een harde werker en had nooit tijd om stil te zitten. In 2009 maakte een herseninfarct een abrupt einde aan zijn drukke leven. Peter was 46 jaar, raakte verlamd aan zijn linker lichaamshelft en kreeg afasie.

Na 31 jaar kreeg ik eindelijk erkenning

Soms moet je een frustrerende weg afleggen, voordat klachten in verband worden gebracht met eerder opgelopen hersenletsel. Olga Seppenwoolde, 50 jaar, kan erover meepraten. Ze was 16 jaar toen ze, fietsend naar school, werd aangereden door een brommer.

Pagina's