'Ik wil verder met wat wél mogelijk is'

Op vierjarige leeftijd werd bij Rachel Valkenburg een hersentumor ontdekt op de kruising van de oogzenuw. Inmiddels is Rachel 26 jaar en is zij zeer slechtziend; met haar linkeroog ziet ze nog voor twee procent en met haar rechteroog ziet ze niets meer. Als gevolg van diverse bestralingen en operaties heeft Rachel ook hersenletsel. 

Vermoeidheid na Hersenletsel 

“Ik ben begonnen met ‘Op eigen benen’ omdat ik graag met lotgenoten in contact wilde komen. Ook wilde ik weten hoe ik een zo normaal mogelijk leven kan leiden met mijn hersenletsel. In de eerste module ‘Dit ben ik’ heb ik vooral gewerkt aan mijn zelfbeeld. Ik wilde me zelfverzekerder voelen en mezelf complimenten kunnen geven. Ik ben er heel trots op dat ik daarin veel heb bereikt. Ik voel me sterker en ben minder onzeker. Wat me vooral geholpen heeft is de herkenning bij lotgenoten. In verband met mijn vermoeidheid moet ik bijvoorbeeld slapen tussen de middag. Ik vergeleek mezelf altijd met de jongeren waarmee ik op school heb gezeten. Dan voelde ik me soms echt raar. ‘Waarom moet ik zoveel slapen, ik ben toch geen bejaarde’. Nu weet ik dat leeftijdgenoten met hersenletsel ook veel moeten rusten. Ik spiegelde mezelf eigenlijk altijd aan de verkeerde groep. Want ik ben dus echt niet de enige die met dat probleem te maken heeft! En dan is het ook fijn om met elkaar tips en oplossingen uit te wisselen.”

Naasten Betrokken

“Ook mijn moeder, broertje en zusje zijn betrokken bij ‘Op eigen benen’. Mijn moeder doet mee aan de oudermodule en mijn broertje en zusje waren erbij toen we het kwaliteitenspel hebben gespeeld. Dat is fijn, het helpt om elkaar beter te begrijpen.” 

“Ik heb nog niet echt een idee over mijn toekomst maar ik wil uitzoeken of zelfstandig wonen een optie is. Ik weet dat er veel níet mogelijk is maar ik wil uitvinden wat wél mogelijk is en daarmee verder gaan.” Deze positieve instelling geeft ze ook graag door aan lotgenoten.

Jongeren met hersenletsel

Ik wil ‘Op eigen benen’ zeker aanraden aan andere jongeren met hersenletsel. Het is fijn om lotgenoten te ontmoeten, van elkaar te leren en te weten dat je niet de enige bent die met dit soort problemen zit. Meedoen helpt je echt verder!”

 

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
Ik verdeel mijn energie steeds beter

Marijke Dekker Bosveld, echtgenote, moeder van twee dochters en oma van een kleindochter, was 58 jaar toen zij een herseninfarct kreeg. “Ik weet het nog precies, het gebeurde in 2014, in de nacht van 25 op 26 juli.

Ik kan leuker zijn voor mijn kinderen

Het jaar 2015 was nog geen week oud toen bij Cynthe Milou een dissectie (scheur) aan haar linker halsslagader ontstond. Ze was 29 jaar en moeder van twee zoons van vier en twee. Cynthe kreeg een herseninfarct en haar leven veranderde compleet.

Mijn kleine overwinningen zijn groots!

Bij Femke Ansems de Vries, nu 39 jaar, werd een kwaadaardige hersentumor ontdekt. De tumor werd bijna helemaal operatief verwijderd, maar omdat tumorweefsel nu eenmaal niet symmetrisch is, zijn er flinters achtergebleven. Hiervoor heb ik nog drieëndertig bestralingen en vier chemokuren van elk zes weken gehad. Dat zo’n intensief traject nare gevolgen kent, spreekt voor zich.

Ik heb jarenlang met mezelf geworsteld.

Peter Graafmans was een harde werker en had nooit tijd om stil te zitten. In 2009 maakte een herseninfarct een abrupt einde aan zijn drukke leven. Peter was 46 jaar, raakte verlamd aan zijn linker lichaamshelft en kreeg afasie.

Na 31 jaar kreeg ik eindelijk erkenning

Soms moet je een frustrerende weg afleggen, voordat klachten in verband worden gebracht met eerder opgelopen hersenletsel. Olga Seppenwoolde, 50 jaar, kan erover meepraten. Ze was 16 jaar toen ze, fietsend naar school, werd aangereden door een brommer.

Pagina's