'Ik wil verder met wat wél mogelijk is'

Op vierjarige leeftijd werd bij Rachel Valkenburg een hersentumor ontdekt op de kruising van de oogzenuw. Inmiddels is Rachel 26 jaar en is zij zeer slechtziend; met haar linkeroog ziet ze nog voor twee procent en met haar rechteroog ziet ze niets meer. Als gevolg van diverse bestralingen en operaties heeft Rachel ook hersenletsel. 

Vermoeidheid na Hersenletsel 

“Ik ben begonnen met ‘Op eigen benen’ omdat ik graag met lotgenoten in contact wilde komen. Ook wilde ik weten hoe ik een zo normaal mogelijk leven kan leiden met mijn hersenletsel. In de eerste module ‘Dit ben ik’ heb ik vooral gewerkt aan mijn zelfbeeld. Ik wilde me zelfverzekerder voelen en mezelf complimenten kunnen geven. Ik ben er heel trots op dat ik daarin veel heb bereikt. Ik voel me sterker en ben minder onzeker. Wat me vooral geholpen heeft is de herkenning bij lotgenoten. In verband met mijn vermoeidheid moet ik bijvoorbeeld slapen tussen de middag. Ik vergeleek mezelf altijd met de jongeren waarmee ik op school heb gezeten. Dan voelde ik me soms echt raar. ‘Waarom moet ik zoveel slapen, ik ben toch geen bejaarde’. Nu weet ik dat leeftijdgenoten met hersenletsel ook veel moeten rusten. Ik spiegelde mezelf eigenlijk altijd aan de verkeerde groep. Want ik ben dus echt niet de enige die met dat probleem te maken heeft! En dan is het ook fijn om met elkaar tips en oplossingen uit te wisselen.”

Naasten Betrokken

“Ook mijn moeder, broertje en zusje zijn betrokken bij ‘Op eigen benen’. Mijn moeder doet mee aan de oudermodule en mijn broertje en zusje waren erbij toen we het kwaliteitenspel hebben gespeeld. Dat is fijn, het helpt om elkaar beter te begrijpen.” 

“Ik heb nog niet echt een idee over mijn toekomst maar ik wil uitzoeken of zelfstandig wonen een optie is. Ik weet dat er veel níet mogelijk is maar ik wil uitvinden wat wél mogelijk is en daarmee verder gaan.” Deze positieve instelling geeft ze ook graag door aan lotgenoten.

Jongeren met hersenletsel

Ik wil ‘Op eigen benen’ zeker aanraden aan andere jongeren met hersenletsel. Het is fijn om lotgenoten te ontmoeten, van elkaar te leren en te weten dat je niet de enige bent die met dit soort problemen zit. Meedoen helpt je echt verder!”

 

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
'Mijn gezondheid gaat nu voor'

Bijna twee jaar is Daniëlle Dee (33) uit het arbeidsproces, binnenkort wordt haar arbeidsvermogen beoordeeld door de keuringsarts van het UWV. Ze is er realistisch over inmiddels: “Ik wil werken zodra ik kan en in de vorm waar ik me goed bij voel, maar mijn gezondheid gaat nu voor.”

Ik ben duidelijker in wat ik kan en wil

Truus Hutink kreeg op 22 juli 2011 een hersenbloeding, ze was 60 jaar. Na een operatie en enkele weken ziekenhuis kwam ze thuis. Fysiek waren er geen uitvalsverschijnselen en de neuroloog was tevreden. “Het gaat goed met mevrouw.” Zo voelde Truus zich echter niet.

'Het heeft ons huwelijk gered'

Klaas Pieters (58) kreeg in 2010 een hersenbloeding. Hij volgde Hersenz, daarbij was ook veel aandacht voor zijn vrouw Cisca: “Dat heeft ons huwelijk gered”

'Ik houd van mezelf zoals ik ben'

Pas een jaar nadat ze is getroffen door een lichte beroerte meldt Kitty zich schoorvoetend aan voor de behandeling van Hersenz in Tiel. Voor haar gevoel boekt ze tijdens het traject weinig progressie. Het tegendeel blijkt waar als ze niet lang daarna een werkervaringsplaats vindt en de geleerde lessen wel in de praktijk moet brengen.

'Ik wilde de paniek niet meer voelen'

Op 48-jarige leeftijd kreeg Jeannette Heijting binnen een maand twee herseninfarcten. Na intensieve revalidatie probeerde ze haar oude leventje weer op te pakken. Totdat ze vijf jaar later op de bodem van een diepe put belandde. ‘Als ik er nu gewoon eens een eind aan maak, dan ben ik overal van af.’

Pagina's