'Ik wil verder met wat wél mogelijk is'

Op vierjarige leeftijd werd bij Rachel Valkenburg een hersentumor ontdekt op de kruising van de oogzenuw. Inmiddels is Rachel 26 jaar en is zij zeer slechtziend; met haar linkeroog ziet ze nog voor twee procent en met haar rechteroog ziet ze niets meer. Als gevolg van diverse bestralingen en operaties heeft Rachel ook hersenletsel. 

Vermoeidheid na Hersenletsel 

“Ik ben begonnen met ‘Op eigen benen’ omdat ik graag met lotgenoten in contact wilde komen. Ook wilde ik weten hoe ik een zo normaal mogelijk leven kan leiden met mijn hersenletsel. In de eerste module ‘Dit ben ik’ heb ik vooral gewerkt aan mijn zelfbeeld. Ik wilde me zelfverzekerder voelen en mezelf complimenten kunnen geven. Ik ben er heel trots op dat ik daarin veel heb bereikt. Ik voel me sterker en ben minder onzeker. Wat me vooral geholpen heeft is de herkenning bij lotgenoten. In verband met mijn vermoeidheid moet ik bijvoorbeeld slapen tussen de middag. Ik vergeleek mezelf altijd met de jongeren waarmee ik op school heb gezeten. Dan voelde ik me soms echt raar. ‘Waarom moet ik zoveel slapen, ik ben toch geen bejaarde’. Nu weet ik dat leeftijdgenoten met hersenletsel ook veel moeten rusten. Ik spiegelde mezelf eigenlijk altijd aan de verkeerde groep. Want ik ben dus echt niet de enige die met dat probleem te maken heeft! En dan is het ook fijn om met elkaar tips en oplossingen uit te wisselen.”

Naasten Betrokken

“Ook mijn moeder, broertje en zusje zijn betrokken bij ‘Op eigen benen’. Mijn moeder doet mee aan de oudermodule en mijn broertje en zusje waren erbij toen we het kwaliteitenspel hebben gespeeld. Dat is fijn, het helpt om elkaar beter te begrijpen.” 

“Ik heb nog niet echt een idee over mijn toekomst maar ik wil uitzoeken of zelfstandig wonen een optie is. Ik weet dat er veel níet mogelijk is maar ik wil uitvinden wat wél mogelijk is en daarmee verder gaan.” Deze positieve instelling geeft ze ook graag door aan lotgenoten.

Jongeren met hersenletsel

Ik wil ‘Op eigen benen’ zeker aanraden aan andere jongeren met hersenletsel. Het is fijn om lotgenoten te ontmoeten, van elkaar te leren en te weten dat je niet de enige bent die met dit soort problemen zit. Meedoen helpt je echt verder!”

 

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
“Als partner kan ik nu meer betekenen”

John Nell is de partner van Sandra, zij liep hersenletsel op na een val van de trap. Hij vertelt over de veranderingen waar hij ongewild mee te maken kreeg en wat deelname aan de partnermodule van Hersenz voor hem heeft betekend.

"Luister goed naar jezelf, naar je lichaam"

Wendy kreeg in 2010 een ongeluk met haar paard op weg naar het strand. Met de ambulance werd ze afgevoerd naar het ziekenhuis. Na een nachtje blijven en een paar testen mocht ze naar huis. ‘Rustig aan doen, dan moet het wel weer goed komen’ zeiden de artsen.

“Ik kan er weer zijn voor mijn vrouw en zoons”

Joris is 42 jaar, getrouwd en vader van twee zoons van 8 en 10. Eind 2012 was hij van zijn werk op weg naar huis. “Op de snelweg reed het verkeer erg langzaam en iemand reed met veel te grote snelheid op mij in.” Joris was toen 34 jaar, zijn jongste kind nog maar 3 maanden.

“Ik heb een andere Beppie teruggevonden”

Beppie Wemmenhove is 54 jaar en woont samen met haar vriend. Ze is moeder van twee kinderen en oma van twee kleinkinderen. Sinds juli 2014 heeft zij NAH als gevolg van een herseninfarct. Na zes maanden revalidatie dacht Beppie ‘nu is alles weer bij het oude en kan ik weer verder’. Maar het pakte anders uit…

"Ik accepteer mezelf zoals ik nu ben"

Pauline van Es is 51 jaar en alleenstaande moeder van een zoon (23) en dochter (21). Ze heeft NAH als gevolg van een herseninfarct op 46-jarige leeftijd. “De echte oorzaak is nooit gevonden".

Pagina's