'Ik wil verder met wat wél mogelijk is'

Op vierjarige leeftijd werd bij Rachel Valkenburg een hersentumor ontdekt op de kruising van de oogzenuw. Inmiddels is Rachel 26 jaar en is zij zeer slechtziend; met haar linkeroog ziet ze nog voor twee procent en met haar rechteroog ziet ze niets meer. Als gevolg van diverse bestralingen en operaties heeft Rachel ook hersenletsel. 

Vermoeidheid na Hersenletsel 

“Ik ben begonnen met ‘Op eigen benen’ omdat ik graag met lotgenoten in contact wilde komen. Ook wilde ik weten hoe ik een zo normaal mogelijk leven kan leiden met mijn hersenletsel. In de eerste module ‘Dit ben ik’ heb ik vooral gewerkt aan mijn zelfbeeld. Ik wilde me zelfverzekerder voelen en mezelf complimenten kunnen geven. Ik ben er heel trots op dat ik daarin veel heb bereikt. Ik voel me sterker en ben minder onzeker. Wat me vooral geholpen heeft is de herkenning bij lotgenoten. In verband met mijn vermoeidheid moet ik bijvoorbeeld slapen tussen de middag. Ik vergeleek mezelf altijd met de jongeren waarmee ik op school heb gezeten. Dan voelde ik me soms echt raar. ‘Waarom moet ik zoveel slapen, ik ben toch geen bejaarde’. Nu weet ik dat leeftijdgenoten met hersenletsel ook veel moeten rusten. Ik spiegelde mezelf eigenlijk altijd aan de verkeerde groep. Want ik ben dus echt niet de enige die met dat probleem te maken heeft! En dan is het ook fijn om met elkaar tips en oplossingen uit te wisselen.”

Naasten Betrokken

“Ook mijn moeder, broertje en zusje zijn betrokken bij ‘Op eigen benen’. Mijn moeder doet mee aan de oudermodule en mijn broertje en zusje waren erbij toen we het kwaliteitenspel hebben gespeeld. Dat is fijn, het helpt om elkaar beter te begrijpen.” 

“Ik heb nog niet echt een idee over mijn toekomst maar ik wil uitzoeken of zelfstandig wonen een optie is. Ik weet dat er veel níet mogelijk is maar ik wil uitvinden wat wél mogelijk is en daarmee verder gaan.” Deze positieve instelling geeft ze ook graag door aan lotgenoten.

Jongeren met hersenletsel

Ik wil ‘Op eigen benen’ zeker aanraden aan andere jongeren met hersenletsel. Het is fijn om lotgenoten te ontmoeten, van elkaar te leren en te weten dat je niet de enige bent die met dit soort problemen zit. Meedoen helpt je echt verder!”

 

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
'Ik heb geleerd mezelf staande te houden'

Bianca Suijs is getrouwd en moeder van een zoon (18) en een dochter (15). Na een zware rugoperatie in 2015 kreeg ze in 2016 een herseninfarct, tijdens haar werk als receptioniste bij een organisatie voor kinderopvang. Bianca was 39 jaar. Het was het begin van een compleet veranderd leven, waarin Bianca een hele tijd tegen zichzelf vocht.

“Ik zie bij vlagen weer mijn oude moeder terug”

Maurits van Lamoen is de jongste zoon van Ellen Kleipool, die in 2016 op 59-jarige leeftijd een herseninfarct kreeg. Maurits was toen 25 jaar. “Na haar herseninfarct stond het leven van mijn moeder op zijn kop. Dat had ook zijn weerslag op mij en mijn twee broers. Het beroep op ons werd groter en er ontstonden onderlinge ergernissen.

'Ik ben rustiger en stabieler geworden'

Vlak voor haar 45e verjaardag kreeg Petra van Rassel in 2017 een herseninfarct. Ze was net weer volledig aan het werk na een flinke burn-out. In een revalidatiecentrum herstelde de motoriek in haar rechter lichaamshelft. Petra kon weer naar huis. Maar daar bleken de onzichtbare gevolgen een flinke impact op haar leven te hebben.

Monica over overprikkeling

“Laatst hoorde ik mijn dochter zeggen: mijn moeder hield zo van muziek en trommelen, van de stad ingaan en drukte. Daar houd ik nog steeds van maar ik kan het niet meer aan.’’ Doodmoe wordt ze ervan.

“Er is weer meer balans in mijn leven”

In 2017 werd bij Nanet Post een hersentumor ontdekt. Ze was 50 jaar. “Ik dacht ‘ze halen het eruit en dan is het klaar’. Maar ik herkende mezelf niet meer. Mijn leven stond compleet op zijn kop. Door Hersenz krijg ik geleidelijk weer grip.”

Pagina's