'Ik wil vooruit'

Dat heel normale, vaak ook kleine dingen, niet meer vanzelfsprekend zijn en dat je afhankelijk bent van anderen. Dat vindt Ans Meyboom het meest confronterend. ”Anderen zeggen al gauw: ‘het komt wel goed’ of ‘het valt wel mee’ maar voor mij voelt het alsof ik de controle verlies. Met de behandeling van Hersenz geef ik de dingen een plekje en krijg ik nieuwe inzichten. En dat helpt.”

Hersenbloeding 

Ans heeft twee jaar geleden een hersenbloeding gehad. “Het was een spannende wedstrijd. Als leidster van ‘mijn’ damesvoetbalteam was ik de dames aan het aanmoedigen. Ineens kreeg ik het erg warm en meteen daarna kreeg ik hevige hoofdpijn. Ik dacht nog: krijg ik een migraineaanval? Ik ben naar de kantine gelopen en kreeg tintelingen in mijn been en arm. Daarna ben ik blijkbaar even weggevallen. Ik herinner me dat een man de hele tijd vragen aan me bleef stellen. Ik dacht alleen maar: Laat me met rust. Toen iemand zei dat ik een morfinespuit kreeg, besefte ik: dit is geen migraine.”

Aneurysma

“Ik ben overgebracht naar het ziekenhuis in Maastricht en geopereerd aan een aneurysma. Daarna kreeg ik een hersenvliesontsteking en is er een drain geplaatst, omdat het vocht niet uit mijn hersenen kon. Zes weken heb ik in het ziekenhuis gelegen, waarna ik tien maanden heb gerevalideerd bij Adelante. Tijdens de revalidatie heb ik vaak gedacht dat ik niet in mijn eigen lichaam zat. Dit ben ik niet. Je kunt je niet voorstellen dat dit met jou gebeurt. Zelfs toen de maatschappelijk werker vroeg of het iets voor me zou zijn om naar de dagbesteding te gaan bij SGL, vond ik dat dit niets voor mij was. Voor mijn gevoel zou ik gewoon weer de oude worden. Ik zag mezelf weer aan het werk gaan en deze lastige, zware periode achter me laten.” Je wilt het naast je neerleggen
“Meerdere malen ben ik zo eigenlijk tegen een muur aangelopen. Ik dacht steeds: als ik deze oefeningen doe, dan kan ik straks weer gewoon lopen. Maar als de revalidatiearts zegt dat je het maximale hebt bereikt, en als de fysiotherapeut dat dan later ook nog eens zegt, dan val je in een gat. Je wilt het eigenlijk niet horen en naast je neer leggen, maar het is de realiteit. Voor mijn gevoel was ik dan ook niet meer die persoon die volledig zelfstandig functioneerde en midden in het leven stond. Ik was iemand geworden die afhankelijk is van anderen, niet meer kon werken en beperkingen overhield aan de hersenbloeding.”

Hersenz 

“Door de hersenbloeding is mijn geheugen slechter geworden, kan ik niet meer tegen drukte en is het lastig om twee dingen tegelijkertijd te doen. Daarnaast zit ik in een rolstoel, omdat ik met lopen mijn evenwicht niet kan houden. Maar, ik merk ook dat er een angst is: als het maar niet nog een keer gebeurt. Eigenlijk ben je ook continue op zoek naar het leven dat je voor de hersenbloeding had. Maar dat krijg je niet meer terug. Het is belangrijk om dat te verwerken en vooruit te kijken. Daarom neem ik nu deel aan de behandelingen van Hersenz.”

Balans 

“Via Hersenz volg ik groepssessies, fysiotherapie en krijg ik individuele behandeling thuis. Het fijne van de groepssessies is dat ik leer van de ervaringen van anderen en dat ik handvatten krijg. Ik kan bijvoorbeeld afspreken met mijn man dat ik in het huishouden de dingen doe die ik zelf kan. Daar hoeft hij mij niet bij te helpen en hij hoeft het ook niet over te nemen. Als ik hulp nodig heb, vraag ik het wel. Dat is toch een stuk zelfstandigheid terugnemen. Bij de individuele behandeling werk ik bijvoorbeeld aan de acceptatie. Ik was een echte organisator, een regelaar. Nu ben ik toch vaker afhankelijk van anderen. Voor mijn gezin is dat ook niet gemakkelijk. Als moeder wil ik voor mijn gezin en mijn kinderen zorgen, niet andersom. Daar de balans in vinden samen is belangrijk. Daarom is het ook zo fijn dat mijn man wordt betrokken bij de individuele behandeling. Zo kunnen we samen bespreken waar we tegenaan lopen, want we zeggen wel eens dat je een sterk huwelijk moet hebben wil je dit samen doorstaan.”

'Ik wil vooruit'

“Ik ben eerlijk als ik zeg dat ik in eerste instantie wat sceptisch stond tegenover alweer een behandeling. Maar na enkele gesprekken was ik overtuigd en vond ik dat ik die kans moest pakken. De behandeling van Hersenz helpt me om te werken aan mijn mogelijkheden en mijn toekomst. Samen met lotgenoten, samen met mijn gezin. Want ik wil vooruit!”

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
Hoe vergaat het Hans

Hersenz is een intensief behandeltraject dat gemiddeld anderhalf jaar duurt. Hoe vergaat het cliënten een paar jaar later? Ruim vijf jaar na het ongeval met zijn motor, startte Hans Schoonen begin 2016 met Hersenz. "Mijn vrouw en ik hebben weer een sociaal leven."

Een waardevolle zoektocht

Op vrijdag 15 februari 2013 kreeg Kim Hermes twee herseninfarcten. Als gevolg hiervan heeft ze moeite met concentratie en geheugen. Ook is ze gevoelig voor prikkels en heeft ze last van vermoeidheid. "Door Hersenz heb ik kennis gemaakt met mindfulness en mediteren. Dat helpt mij om mijn hoofd leeg te maken."

"Ik vecht niet minder hard maar wel anders"

Angela van Raak-van Rumpt kreeg in 2001 een zwaar auto-ongeluk. Ze was toen achttien jaar oud. Er volgde een jarenlange strijd om overeind te blijven. Ze kampte met chronische vermoeidheid, hoofdpijn en depressies. "Eigenlijk had ik vóór Hersenz twee knoppen: aan en uit. Nu heb ik een regelaar, die van zwart naar wit kan bewegen via een grijs gebied."

'Ik wil verder met wat wél mogelijk is'

Op vierjarige leeftijd werd bij Rachel Valkenburg een hersentumor ontdekt op de kruising van de oogzenuw. Rachel is nu 26 jaar en slechtziend. Als gevolg van bestralingen en operaties heeft Rachel ook hersenletsel. Ze voelt zich sterker en minder onzeker nadat ze het jongerenprogramma van Hersenz heeft gevolgd.

'Ik heb al veel geleerd'

Yvonne Buyssen was 21 jaar toen er bij haar een hersentumor werd ontdekt. De tumor kon operatief worden verwijderd, waarna bestralingen volgden. Ze heeft hersenletsel overgehouden en leeft met allerlei gevolgen. "Het valt niet mee om met hersenletsel je leven op te bouwen."

Pagina's