Ik was al moe als ik opstond

Op 18 juni 2014 raakte het leven van Dik Bakker, 56 jaar, compleet overhoop. Al fietsend naar zijn werk botste hij met 30 kilometer per uur tegen een achteruitrijdende bestelbus. De klap was zo hard dat hij pas drie weken later bijkwam in het ziekenhuis. Een langdurig proces met veel therapie in het revalidatiecentrum volgde. Het bleek niet voor niets: Dik leerde opnieuw zijn evenwicht bewaren en zelfs weer fietsen. Na vijf maanden was hij uitbehandeld.

Uitbehandeld?

“Een half jaar na het ongeluk was ik uitbehandeld. Hoezo? Mijn wereld stond compleet op zijn kop! Ik kende mezelf niet meer en vertrouwde dingen lukten niet. Ik voelde me verdwaasd in de wereld staan.”

Dik raakte overprikkeld door geluid en drukte en had last van oorsuizen en dubbelzien. Hij was ontremd in praten, at mateloos zoetigheid en had problemen met zijn concentratie, geheugen en seksualiteit. “En vooral was ik steeds zo moe! Ik was al moe als ik opstond.” 

Herkenning en begrip

“Gelukkig kreeg ik een tip van mijn moeder. Zij had iets gelezen over Hersenz. Ik heb het opgezocht op internet en contact opgenomen. Na het intakegesprek was ik heel blij toen de goedkeuring van het CIZ kwam.”

Omdat er nog niet voldoende deelnemers waren voor een groep, startte Dik met de thuisbehandeling. “Dat was heel fijn. Mijn vrouw en ik en onze thuiswonende dochter raakten wegwijs in onze nieuwe wereld van niet-aangeboren hersenletsel. We gingen beter begrijpen wat er nou eigenlijk aan de hand was en wat de impact was op ons leven. Ook was er aandacht voor mijn seksuele problemen.”

Na een aantal maanden begon Dik met de module ‘Omgaan met verandering’.

“De herkenning bij elkaar en het onderlinge begrip in de groep heeft me heel erg geholpen met de acceptatie van Dik 2.0. Ik leerde mezelf beter begrijpen en ging beseffen hoe ik in elkaar stak vóór en na het ongeluk.”

Met dezelfde groep volgde Dik ook de module ‘Grip op je energie’. “Ik leerde herkennen welke signalen mijn lichaam afgaf als ik vermoeid was. Ik besefte waar ik moe van word en waar ik energie van krijg. Ook ontdekte ik het verschil tussen fysieke en mentale vermoeidheid. Het heeft heel erg geholpen om mijn dagindeling beter op poten te krijgen.” 

Focus op wat wél kan

Hersenz was voor Dik geen eindstation. “Juist niet. Door Hersenz heb ik geleerd om mijn focus te verleggen en te kijken naar wat wél kan. Ik blijf zoeken naar mogelijkheden om mijn beperkingen te verbeteren en mijn dagen zinvol in te vullen. Mijn ervaringsdeskundigheid zet ik nu als vrijwilliger ten volle in. Ik kan anderen met NAH erkenning en hoop bieden. En ik weet als geen ander hoe waardevol dat is.”

Over de auteur, Jeannette Heijting (57)

Jeannette kreeg in 2009 twee herseninfarcten en heeft als gevolg daarvan niet-aangeboren hersenletsel. Ze volgde twee modules van Hersenz en kreeg stap voor stap weer regie over haar leven. Als ervaringsdeskundige en auteur zet ze zich in om de (onzichtbare) gevolgen van hersenletsel beter bekend te maken, zodat er meer begrip ontstaat. Dit doet ze door haar eigen verhaal en de verhalen van lotgenoten naar buiten te brengen.

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
'Ik wil verder met wat wél mogelijk is'

Op vierjarige leeftijd werd bij Rachel Valkenburg een hersentumor ontdekt op de kruising van de oogzenuw. Rachel is nu 26 jaar en slechtziend. Als gevolg van bestralingen en operaties heeft Rachel ook hersenletsel. Ze voelt zich sterker en minder onzeker nadat ze het jongerenprogramma van Hersenz heeft gevolgd.

'Ik heb al veel geleerd'

Yvonne Buyssen was 21 jaar toen er bij haar een hersentumor werd ontdekt. De tumor kon operatief worden verwijderd, waarna bestralingen volgden. Ze heeft hersenletsel overgehouden en leeft met allerlei gevolgen. "Het valt niet mee om met hersenletsel je leven op te bouwen."

'Hersenz gaat over mij'

In 2011 kreeg Mickey een ongeluk met zijn motor, hij was 22 jaar. Na verblijf in het ziekenhuis probeerde hij thuis zijn leven weer op te pakken. Hij was jaren op zoek naar de juiste hulp en vond die bij het speciale jongerenprogramma van Hersenz.

‘Ik voel weer connectie met mijn gezin’

Haico Mombarg kon na zijn hersenbloeding niet verwerken dat hij niet meer voor zijn gezin kon zorgen. Hij raakte in een zware depressie. Na diverse therapieën en de hulp van Hersenz, krabbelde hij weer op. Hij deelt graag zijn verhaal, omdat “er een taboe heerst op de psychische kant van hersenletsel, terwijl de impact op je eigenwaarde enorm is.” Hij hoopt dat anderen hiervan kunnen leren en eerder de weg richting Hersenz vinden.

'Ik voel me weer een mens met mogelijkheden'

In 2014 viel Sandra Nell van de trap, waardoor er hersenletsel ontstond. Ze was 42 jaar. Als gevolg hiervan heeft Sandra problemen met haar concentratie en geheugen, raakt ze snel overprikkeld, heeft ze moeite met plannen en organiseren en worstelt ze met chronische vermoeidheid.

Pagina's