Hoe vergaat het Hans

Hersenz is een intensief behandeltraject dat gemiddeld anderhalf jaar duurt. Hoe vergaat het cliënten een paar jaar later? Ruim vijf jaar na het ongeval met zijn motor, startte Hans Schoonen begin 2016 met Hersenz. "Mijn vrouw en ik hebben weer een sociaal leven."

Depressie
“Tijdens het Hersenz-traject was ik nog aan het werk bij de nationale politie in Driebergen. Weliswaar niet meer op mijn oude niveau als senior systeembeheerder en ook niet meer fulltime, maar toch nog steeds voor 32 uur per week. Ik stond ’s morgens om vijf uur op zodat ik om zeven uur op mijn werk kon zijn, om half vier reed ik weer naar huis. Een rit die mij fysiek en geestelijk over het randje aan het helpen was. Eind 2016 kreeg ik de mogelijkheid dichter bij huis te werken en natuurlijk greep ik deze mogelijkheid met beide handen aan. Maar het kwaad was al geschied. Toen in juni 2017 mijn beste vriend overleed was dat de bekende druppel. Ik kwam weer totaal opgebrand thuis te zitten, zwaar depressief. Gelukkig zag ik, met hulp van een psycholoog, op een gegeven moment weer licht aan het eind van de tunnel. Ondertussen werd door een specialistisch bureau de omvang van mijn hersenletsel in kaart gebracht en heeft het UWV mijn arbeidsgeschiktheid heroverwogen. Gedurende al die tijd heb ik niet meer gewerkt. Uiteindelijk ben ik in augustus 2018 voor 100% afgekeurd en ging ik ‘met pensioen’.”

Berusting

Voor Hans brak een periode van rust aan. Niet meer voor dag en dauw opstaan om werk te doen waar totaal geen uitdaging meer in zat, wetende dat zijn oude niveau nooit meer haalbaar zou zijn. “Door Hersenz had ik inzicht gekregen in de redenen waarom dingen niet meer lukten en ik was eindelijk in de fase van berusting gekomen. Stilzitten is echter nog steeds niets voor mij en ik startte een nieuw project: het eenhandig repareren en weer opbouwen van een motorfiets met valschade. Het focussen op deze klus bleek therapie voor mijn geest. Het leerde me ook de fysieke grens kennen die mijn verlamde rechterarm me oplegt. Bepaalde dingen krijg ik dus gewoon niet meer voor elkaar."

Stop-denken-doen

Hersenz heeft Hans ook geleerd om zijn energie beter te verdelen. "Ik besef nu wat de consequenties zijn als ik over mijn grens ga en ik weet wanneer ik moet rusten. Mijn naaste omgeving weet en accepteert dit ook en wat de rest denkt kan me gestolen worden, het is míjn leven. Met het kaartje ‘stop-denken-doen’ als geheugensteuntje, lukt het me nu ook veel beter om mijn impulsiviteit onder controle te houden. Ik ben al met al een evenwichtiger mens geworden. Mijn vrouw en ik hebben hierdoor ook weer een sociaal leven. Tijdens en vóór Hersenz slokten werken en ‘overleven’ al mijn energie op. Ik had het hele weekend nodig om mezelf fysiek en mentaal weer op te laden. Nu ondernemen we samen weer leuke dingen."

Tips

Vanuit zijn eigen positieve ervaringen heeft Hans nog wel wat tips voor lotgenoten. "Zie je leven met hersenletsel als een nieuw pad en besef dat de tijd ervoor nooit meer terugkomt. Kijk naar wat je nog wél kunt, dat is meer dan je denkt! Ga niet in een hoekje zitten maar blijf positief, het leven is te mooi om voorbij te laten gaan. Voel je niet verlegen of beschaamd dat je hersenletsel helpt. Zoek mensen die je accepteren met jouw ‘bagage’ en vraag hen om hulp als je het nodig hebt!"

En ook voor professionals heeft Hans nog enkele adviezen. "Probeer je te verplaatsen in de gedachten van mensen met hersenletsel en heb geduld, een beschadigd brein functioneert echt anders. Iemand met NAH speelt geen spelletje als hij of zij voor de zoveelste keer vraagt hoe het zit. Raak ook niet geïrriteerd als iemand meermaals hetzelfde verhaal vertelt. Zeg gewoon vriendelijk dat je het verhaal al kent."

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
Patries leeft weer

Januari 2014 was een maand die Patries Zomers nooit zal vergeten. Ze was 43 jaar en nadat er eerst een bloedvat in haar hoofd knapte kreeg ze een week later nog twee herseninfarcten. “Mijn wereld stortte in en ik heb me lange tijd afgevraagd wie ik toch was geworden, ik herkende mezelf totaal niet meer. Door Hersenz heb ik weer grip op mijn leven, voel ik me weer krachtig en kan ik weer genieten.”

Doodmoe van het vouwen van was

Overprikkeling betekent voor Astrid dat alles even hard binnenkomt. Ze kampt met overprikkelingsklachten na een heftig ongeluk. Door de behandeling van Hersenz kreeg Astrid meer begrip voor zichzelf. Ze weet nu dat haar vermoeidheid een gevolg is van overprikkeling en begrijpt waarom ze doodmoe wordt van het vouwen van de was.

Een waardevolle zoektocht

Op vrijdag 15 februari 2013 kreeg Kim Hermes twee herseninfarcten. Als gevolg hiervan heeft ze moeite met concentratie en geheugen. Ook is ze gevoelig voor prikkels en heeft ze last van vermoeidheid. "Door Hersenz heb ik kennis gemaakt met mindfulness en mediteren. Dat helpt mij om mijn hoofd leeg te maken."

"Ik vecht niet minder hard maar wel anders"

Angela van Raak-van Rumpt kreeg in 2001 een zwaar auto-ongeluk. Ze was toen achttien jaar oud. Er volgde een jarenlange strijd om overeind te blijven. Ze kampte met chronische vermoeidheid, hoofdpijn en depressies. "Eigenlijk had ik vóór Hersenz twee knoppen: aan en uit. Nu heb ik een regelaar, die van zwart naar wit kan bewegen via een grijs gebied."

'Ik wil verder met wat wél mogelijk is'

Op vierjarige leeftijd werd bij Rachel Valkenburg een hersentumor ontdekt op de kruising van de oogzenuw. Rachel is nu 26 jaar en slechtziend. Als gevolg van bestralingen en operaties heeft Rachel ook hersenletsel. Ze voelt zich sterker en minder onzeker nadat ze het jongerenprogramma van Hersenz heeft gevolgd.

Pagina's