Hoe vergaat het Hans

Hersenz is een intensief behandeltraject dat gemiddeld anderhalf jaar duurt. Hoe vergaat het cliënten een paar jaar later? Ruim vijf jaar na het ongeval met zijn motor, startte Hans Schoonen begin 2016 met Hersenz. "Mijn vrouw en ik hebben weer een sociaal leven."

Depressie
“Tijdens het Hersenz-traject was ik nog aan het werk bij de nationale politie in Driebergen. Weliswaar niet meer op mijn oude niveau als senior systeembeheerder en ook niet meer fulltime, maar toch nog steeds voor 32 uur per week. Ik stond ’s morgens om vijf uur op zodat ik om zeven uur op mijn werk kon zijn, om half vier reed ik weer naar huis. Een rit die mij fysiek en geestelijk over het randje aan het helpen was. Eind 2016 kreeg ik de mogelijkheid dichter bij huis te werken en natuurlijk greep ik deze mogelijkheid met beide handen aan. Maar het kwaad was al geschied. Toen in juni 2017 mijn beste vriend overleed was dat de bekende druppel. Ik kwam weer totaal opgebrand thuis te zitten, zwaar depressief. Gelukkig zag ik, met hulp van een psycholoog, op een gegeven moment weer licht aan het eind van de tunnel. Ondertussen werd door een specialistisch bureau de omvang van mijn hersenletsel in kaart gebracht en heeft het UWV mijn arbeidsgeschiktheid heroverwogen. Gedurende al die tijd heb ik niet meer gewerkt. Uiteindelijk ben ik in augustus 2018 voor 100% afgekeurd en ging ik ‘met pensioen’.”

Berusting

Voor Hans brak een periode van rust aan. Niet meer voor dag en dauw opstaan om werk te doen waar totaal geen uitdaging meer in zat, wetende dat zijn oude niveau nooit meer haalbaar zou zijn. “Door Hersenz had ik inzicht gekregen in de redenen waarom dingen niet meer lukten en ik was eindelijk in de fase van berusting gekomen. Stilzitten is echter nog steeds niets voor mij en ik startte een nieuw project: het eenhandig repareren en weer opbouwen van een motorfiets met valschade. Het focussen op deze klus bleek therapie voor mijn geest. Het leerde me ook de fysieke grens kennen die mijn verlamde rechterarm me oplegt. Bepaalde dingen krijg ik dus gewoon niet meer voor elkaar."

Stop-denken-doen

Hersenz heeft Hans ook geleerd om zijn energie beter te verdelen. "Ik besef nu wat de consequenties zijn als ik over mijn grens ga en ik weet wanneer ik moet rusten. Mijn naaste omgeving weet en accepteert dit ook en wat de rest denkt kan me gestolen worden, het is míjn leven. Met het kaartje ‘stop-denken-doen’ als geheugensteuntje, lukt het me nu ook veel beter om mijn impulsiviteit onder controle te houden. Ik ben al met al een evenwichtiger mens geworden. Mijn vrouw en ik hebben hierdoor ook weer een sociaal leven. Tijdens en vóór Hersenz slokten werken en ‘overleven’ al mijn energie op. Ik had het hele weekend nodig om mezelf fysiek en mentaal weer op te laden. Nu ondernemen we samen weer leuke dingen."

Tips

Vanuit zijn eigen positieve ervaringen heeft Hans nog wel wat tips voor lotgenoten. "Zie je leven met hersenletsel als een nieuw pad en besef dat de tijd ervoor nooit meer terugkomt. Kijk naar wat je nog wél kunt, dat is meer dan je denkt! Ga niet in een hoekje zitten maar blijf positief, het leven is te mooi om voorbij te laten gaan. Voel je niet verlegen of beschaamd dat je hersenletsel helpt. Zoek mensen die je accepteren met jouw ‘bagage’ en vraag hen om hulp als je het nodig hebt!"

En ook voor professionals heeft Hans nog enkele adviezen. "Probeer je te verplaatsen in de gedachten van mensen met hersenletsel en heb geduld, een beschadigd brein functioneert echt anders. Iemand met NAH speelt geen spelletje als hij of zij voor de zoveelste keer vraagt hoe het zit. Raak ook niet geïrriteerd als iemand meermaals hetzelfde verhaal vertelt. Zeg gewoon vriendelijk dat je het verhaal al kent."

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
"Ik kijk met trots op mezelf terug"

Anne was 26 toen ze in 2015 naar de huisarts ging voor een hardnekkige griep. Ze bleek een longontsteking te hebben. De antibiotica die ze kreeg hielpen niet en het ging alsmaar slechter. Toen ze geen gevoel meer had aan de rechterkant van haar lichaam, werd ze in het ziekenhuis opgenomen.

”Nu ik mezelf begrijp kan ik weer meer aan”

José Hagenaars is 62 jaar, alleenstaand, moeder van 3 dochters en oma van 6 kleinkinderen. In december 2019 kreeg ze een herseninfarct en dat herhaalde zich in maart en juni 2020. Achteraf bleek uit onderzoek dat de voorgeschreven bloedverdunner niet goed werkte bij José.

“Liever zijn voor mezelf brengt verbetering”

Marion Katoele, 41 jaar, woont samen met haar vriend André en is moeder van Merel (7 jaar). Vanaf haar 11e heeft Marion hersenletsel als gevolg van een herseninfarct.

“Ik heb mijn lieve, gezellige pap weer terug”

Op 6 juli 2014 kreeg Haij op 60-jarige leeftijd een herseninfarct in zijn woonkamer. Bij de huisartsenpost dachten ze aan een hernia of ischias. Haij liep nog 14 dagen rond na zijn herseninfarct.

“De sfeer in huis is rustiger”

Ine Megens is 55 jaar, getrouwd met John en moeder van een dochter (16) en een zoon (14). Sinds 2019 heeft Ine hersenletsel als gevolg van een aneurysma (uitpuiling van de wand van een hersenslagader waardoor een bloeding kan ontstaan).

Pagina's