"Ik vecht niet minder hard maar wel anders"

Angelo van Raak-van Rumpt kreeg op donderdag 24 mei 2001 een zwaar auto-ongeluk. Ze was toen achttien jaar oud. Er volgde een jarenlange strijd om overeind te blijven. Ze kampte met chronische vermoeidheid, hoofdpijn en depressies. "Eigenlijk had ik vóór Hersenz twee knoppen, aan en uit. Nu heb ik een regelaar, die van zwart naar wit kan bewegen via een grijs gebied."

Het ongeluk gebeurde toen Angela net haar VWO-examens gemaakt, behalve van wiskunde. Die stond op maandag gepland. Maar Angela lag zes weken in het ziekenhuis. Alleen de laatste drie dagen hiervan kan ze zich herinneren. 

Vermoeidheid en overprikkeling

"Ik kreeg de boodschap mee dat er twee tot vijf jaar revalidatietijd nodig zou zijn, maar de neuroloog had ook gezegd dat alles goed zou komen. De neuropsycholoog had verteld wat juist niet meer zou lukken en daar was ik zó boos over. Ik geloofde haar niet, ik was jong en wilde zoveel. Ik ben gaan vechten tegen de slechte vooruitzichten en daar ben ik eigenlijk nooit mee gestopt. 'Als ik genoeg mijn best doe dan lukt het wel'. Met veel moeite heb ik alsnog mijn examen gehaald. Toen begon de zoektocht…Mijn intelligentie is gelijk gebleven maar mijn uithoudingsvermogen en concentratie zijn sterk verminderd. Ik heb last van chronische hoofdpijn en door de vermoeidheid ontstaan klachten als duizeligheid, dubbelzien en veel last hebben van prikkels."

Er volgt een jarenlange strijd om overeind te blijven, met opleidingen die niet of met veel moeite lukken en banen die zeker leuk maar eigenlijk ook te zwaar zijn. Onderwijzeres, accountmanager en educatief adviseur. Ondertussen trouwt Angela en krijgt ze een dochter en zoon, inmiddels negen en vijf jaar oud.

Depressie

“Ik ging op in mijn werk en in mijn rollen als moeder, partner en dochter van een jong dementerende moeder. Vaak was ik uitgeput. Maar ik bleef opstaan, doorgaan en mezelf verder oprekken. Ik had geen rem. Steeds waren er periodes waarin ik gebukt ging onder een zware en zwarte deken. Keer op keer maakte het me intens verdrietig. Ik begreep gewoon niet waar het vandaan kwam. Twee fantastisch lieve kinderen, een geweldige man, een leuke baan, veel geluk en plezier in mijn leven, maar altijd dat gevoel. Wat heb ik? Eigenlijk kan ik niet meer, hoe kan dat nou?”

HERSENLETSEL

Op internet zocht Angela naar informatie over depressies en ze vond Hersenz. “Ik herkende zoveel van wat ik las, dat ik tegen mijn man zei ‘Ik zal toch geen hersenletsel hebben? Dat hebben ze nooit tegen mij gezegd.’ Er was al snel een voorlichtingsbijeenkomst en we gingen er samen naar toe. Ik heb daar gehuild als een klein kind. Ik kon niet stoppen en ik wilde weg en nooit meer terugkomen. Maar uiteindelijk heb ik me toch aangemeld, dankzij de neuropsycholoog van Hersenz. Al mijn smoezen waren op en ik kon niets meer bedenken waarom het niet zou kunnen. Ergens was ik benieuwd maar ik voelde ook veel weerstand. Als ik echt hersenletsel heb, had ik het toch al lang geweten?"

Grip op vermoeidheid

Hersenz heeft Angela en haar gezin veel gebracht. "We zijn ons veel beter bewust van de gevolgen van mijn hersenletsel. En dan vooral constructief, hoe gaan we hier goed mee om? Hoe krijg ik grip op de chronische hoofdpijn en de vermoeidheid? Ze waren zo onderdeel van me geworden dat ik het nauwelijks meer voelde. Maar ik werd er wel elke keer verdrietig van en het maakte me ontzettend onzeker. Nu begrijp ik wat er gebeurt en welke keuzes ik kan maken om het anders te laten zijn. Keuzes die passen bij wat ik kan en wat ik wil. Ik vecht niet minder hard maar wel anders. Eigenlijk had ik vóór Hersenz twee knoppen, aan en uit. Nu heb ik een regelaar, die van zwart naar wit kan bewegen via een grijs gebied. Daar goed mee kunnen omgaan gaat langzaam, maar ik heb geleerd om mezelf de tijd te gunnen hiervoor. Dat alleen al is een enorme stap.

Voor mijn gezin zijn de consequenties van mijn hersenletsel nu meer aanwezig dan voorheen, omdat ik het altijd negeerde. Toen de kinderen klein waren maakte het ook niet zoveel uit dat ik om half acht tegelijk met hen, huilend van de pijn, naar bed ging. Nu ze ouder worden is dat lastiger. Het is belangrijk dat ik nu keuzes durf te maken die nodig zijn. Uiteindelijk maakt dat mij een leukere moeder. Hoe moeilijk ik het ook vind dat ik een dagje Efteling niet kan volhouden. Of na het eten op de bank moet liggen om bij te komen terwijl de kinderen nog buiten spelen."

"Ik heb weer vertrouwen in de toekomst. Voor het ongeluk leefde ik als Angela 1.0, na het ongeluk zie ik mezelf als Angela 2.0 en dankzij Hersenz is Angela 3.0 geboren. Op naar een steeds betere versie van mezelf!"

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
“Ik voel me weer heel in plaats van geknakt”

Ina de Ritter is 72 jaar, getrouwd, moeder van vier kinderen en oma van zes kleinkinderen. In 1988 kreeg zij als gevolg van een gebroken pink een ernstige vorm van Post Traumatische Dystrofie. Hierdoor is haar linkerarm onder de elleboog geamputeerd en is Ina sinds 1998 ook rolstoelafhankelijk. Samen met haar man en hulphond woont zij in een Fokuswoning.

“Als partner kan ik nu meer betekenen”

John Nell is de partner van Sandra, zij liep hersenletsel op na een val van de trap. Hij vertelt over de veranderingen waar hij ongewild mee te maken kreeg en wat deelname aan de partnermodule van Hersenz voor hem heeft betekend.

"Luister goed naar jezelf, naar je lichaam"

Wendy kreeg in 2010 een ongeluk met haar paard op weg naar het strand. Met de ambulance werd ze afgevoerd naar het ziekenhuis. Na een nachtje blijven en een paar testen mocht ze naar huis. ‘Rustig aan doen, dan moet het wel weer goed komen’ zeiden de artsen.

“Ik kan er weer zijn voor mijn vrouw en zoons”

Joris is 42 jaar, getrouwd en vader van twee zoons van 8 en 10. Eind 2012 was hij van zijn werk op weg naar huis. “Op de snelweg reed het verkeer erg langzaam en iemand reed met veel te grote snelheid op mij in.” Joris was toen 34 jaar, zijn jongste kind nog maar 3 maanden.

“Ik heb een andere Beppie teruggevonden”

Beppie Wemmenhove is 54 jaar en woont samen met haar vriend. Ze is moeder van twee kinderen en oma van twee kleinkinderen. Sinds juli 2014 heeft zij NAH als gevolg van een herseninfarct. Na zes maanden revalidatie dacht Beppie ‘nu is alles weer bij het oude en kan ik weer verder’. Maar het pakte anders uit…

Pagina's