‘Ik sta weer volop in het leven’

Hersenz is een intensief behandeltraject dat gemiddeld anderhalf jaar duurt. Hoe vergaat het cliënten een paar jaar later? Jordy Stobbe (22) staat weer volop in het leven.

 Hoe gaat het met je?

“In november 2018 heb ik Hersenz afgerond. Ik sta weer volop in het leven. Toen ik bij Hersenz kwam, volgde ik de opleiding onderwijsassistent, maar door mijn hersenletsel moest ik stoppen. Na twee jaar ben ik naar het volwassenonderwijs gegaan. Voor Nederlands, Engels en Geschiedenis heb ik een havo- certificaat behaald. Afgelopen jaar ben ik Economie en Management & Organisatie gaan volgen. Ik wou het proberen. Het is niet gelukt maar ik heb er vrede mee. Alles wat ik heb geleerd, neem ik mee naar de toekomst. En die ziet er mooi uit want ik heb sinds kort een baan bij een autobedrijf.”

Je was destijds vaak somber. Speelt dat nog?

“Mijn somberheid kwam voornamelijk doordat ik in alles iets slechts of negatiefs zag, een vermoeiende denkwijze. Bij Hersenz heb ik geleerd die denkwijze te veranderen, bijvoorbeeld: ‘Ik schrijf positieve dingen die mij vandaag zijn overkomen op een papiertje en stop die in een pot’. Hierdoor haal je uit elke dag iets positiefs. Dat geeft voldoening.”

Hoe belangrijk is de behandeling geweest voor jou?

Hersenz had ik niet zo in de maatschappij kunnen meedraaien als nu. Ik heb weer een leuk sociaal leven. Ik was zestien toen ik een hersenbloeding kreeg. Door Hersenz heb ik geaccepteerd dat het niet meer wordt zoals vóór mijn letsel, maar er zijn veel dingen die ik nog wel kan.”

Welke lessen pas je nog steeds toe?

“Als ik vermoeid ben, raak ik snel overprikkeld en reageer ik fel. Op drukke dagen probeer ik rust te pakken. Ook probeer ik goed te plannen. Af en toe gebeurt er iets waar ik niet op voorbereid ben. Door rustig te blijven en ademhalingsoefeningen te doen, kan ik ermee om gaan.”

Waarom raad je andere jongeren met hersenletsel aan om Hersenz te volgen?

Omdat er zoiets ingrijpends in je leven plaatsvindt waar jij en je omgeving niet alle oplossingen voor kunnen bedenken. Het contact met lotgenoten zorgt voor herkenning en is leerzaam. De thuisbehandeling is nuttig bij het weer op de rit krijgen van je leven. Er is niets mis met het vragen van hulp.”

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
Ik kan leuker zijn voor mijn kinderen

Het jaar 2015 was nog geen week oud toen bij Cynthe Milou een dissectie (scheur) aan haar linker halsslagader ontstond. Ze was 29 jaar en moeder van twee zoons van vier en twee. Cynthe kreeg een herseninfarct en haar leven veranderde compleet.

Mijn kleine overwinningen zijn groots!

Bij Femke Ansems de Vries, nu 39 jaar, werd een kwaadaardige hersentumor ontdekt. De tumor werd bijna helemaal operatief verwijderd, maar omdat tumorweefsel nu eenmaal niet symmetrisch is, zijn er flinters achtergebleven. Hiervoor heb ik nog drieëndertig bestralingen en vier chemokuren van elk zes weken gehad. Dat zo’n intensief traject nare gevolgen kent, spreekt voor zich.

Ik heb jarenlang met mezelf geworsteld.

Peter Graafmans was een harde werker en had nooit tijd om stil te zitten. In 2009 maakte een herseninfarct een abrupt einde aan zijn drukke leven. Peter was 46 jaar, raakte verlamd aan zijn linker lichaamshelft en kreeg afasie.

Na 31 jaar kreeg ik eindelijk erkenning

Soms moet je een frustrerende weg afleggen, voordat klachten in verband worden gebracht met eerder opgelopen hersenletsel. Olga Seppenwoolde, 50 jaar, kan erover meepraten. Ze was 16 jaar toen ze, fietsend naar school, werd aangereden door een brommer.

Ik was al moe als ik opstond

Op 18 juni 2014 raakte het leven van Dik Bakker, 56 jaar, compleet overhoop. Al fietsend naar zijn werk botste hij met 30 kilometer per uur tegen een achteruitrijdende bestelbus. De klap was zo hard dat hij pas drie weken later bijkwam in het ziekenhuis.

Pagina's