‘Ik sta weer volop in het leven’

Hersenz is een intensief behandeltraject dat gemiddeld anderhalf jaar duurt. Hoe vergaat het cliënten een paar jaar later? Jordy Stobbe (22) staat weer volop in het leven.

 Hoe gaat het met je?

“In november 2018 heb ik Hersenz afgerond. Ik sta weer volop in het leven. Toen ik bij Hersenz kwam, volgde ik de opleiding onderwijsassistent, maar door mijn hersenletsel moest ik stoppen. Na twee jaar ben ik naar het volwassenonderwijs gegaan. Voor Nederlands, Engels en Geschiedenis heb ik een havo- certificaat behaald. Afgelopen jaar ben ik Economie en Management & Organisatie gaan volgen. Ik wou het proberen. Het is niet gelukt maar ik heb er vrede mee. Alles wat ik heb geleerd, neem ik mee naar de toekomst. En die ziet er mooi uit want ik heb sinds kort een baan bij een autobedrijf.”

Je was destijds vaak somber. Speelt dat nog?

“Mijn somberheid kwam voornamelijk doordat ik in alles iets slechts of negatiefs zag, een vermoeiende denkwijze. Bij Hersenz heb ik geleerd die denkwijze te veranderen, bijvoorbeeld: ‘Ik schrijf positieve dingen die mij vandaag zijn overkomen op een papiertje en stop die in een pot’. Hierdoor haal je uit elke dag iets positiefs. Dat geeft voldoening.”

Hoe belangrijk is de behandeling geweest voor jou?

Hersenz had ik niet zo in de maatschappij kunnen meedraaien als nu. Ik heb weer een leuk sociaal leven. Ik was zestien toen ik een hersenbloeding kreeg. Door Hersenz heb ik geaccepteerd dat het niet meer wordt zoals vóór mijn letsel, maar er zijn veel dingen die ik nog wel kan.”

Welke lessen pas je nog steeds toe?

“Als ik vermoeid ben, raak ik snel overprikkeld en reageer ik fel. Op drukke dagen probeer ik rust te pakken. Ook probeer ik goed te plannen. Af en toe gebeurt er iets waar ik niet op voorbereid ben. Door rustig te blijven en ademhalingsoefeningen te doen, kan ik ermee om gaan.”

Waarom raad je andere jongeren met hersenletsel aan om Hersenz te volgen?

Omdat er zoiets ingrijpends in je leven plaatsvindt waar jij en je omgeving niet alle oplossingen voor kunnen bedenken. Het contact met lotgenoten zorgt voor herkenning en is leerzaam. De thuisbehandeling is nuttig bij het weer op de rit krijgen van je leven. Er is niets mis met het vragen van hulp.”

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
‘Maar dan ben je thuis en begint het pas’

“Dat is nu hersenletsel”, zegt Paul van Voorden even na binnenkomst. Drie kopjes koffie voor het bezoek worden er vier en de melk is suiker geworden. Op de vraag hoe lang hij in dit appartement woont, zegt hij: “Toch zeker een jaar.” Het blijken er zes te zijn.

‘Ik ben er geweldig van opgeknapt’

Het was op een mooie voorjaarsdag in maart 2012, herinnert Yvonne van Noord-Wyckelsma zich. Met man Bob zat ze heerlijk in de tuin, beetje puzzelen, beetje kletsen. Plots voelde ze zich niet lekker worden.

Pagina's