Patries leeft weer

Januari 2014 was een maand die Patries Zomers nooit zal vergeten. Ze was 43 jaar en nadat er eerst een bloedvat in haar hoofd knapte kreeg ze een week later nog twee herseninfarcten. “Mijn wereld stortte in en ik heb me lange tijd afgevraagd wie ik toch was geworden, ik herkende mezelf totaal niet meer. Door Hersenz heb ik weer grip op mijn leven, voel ik me weer krachtig en kan ik weer genieten.”

Als gevolg van de herseninfarcten raakte Patries linkszijdig verlamd en had ze moeite met het vinden van woorden. Gelukkig kwam het gevoel in haar arm en been langzaam terug. Na enkele weken ziekenhuis ging Patries naar een revalidatiekliniek.

“Ik was een alleenstaande moeder van drie kinderen (18, 17 en 9 jaar) en ik had een vol leven, met twee banen, sporten en veel sociale contacten. Nu was ik het allemaal kwijt en moest mijn jongste kind weer bij zijn vader gaan wonen. In de revalidatiekliniek heb ik geleerd om weer veilig thuis te kunnen functioneren. Het was een moeizaam proces en ik was dan ook trots toen ik weer terug mocht naar mijn oudste kinderen. Maar ik was ook angstig en vroeg me af hoe het verder moest.”

Overprikkeling en vermoeidheid

Patries kreeg ondersteuning van een ambulant begeleidster maar het lukte niet om de grip op haar leven terug te krijgen.  “Ik had weinig energie, raakte heel snel overprikkeld en had dan een erg kort lontje. Ik had moeite om structuur te vinden en kon taken niet volledig uitvoeren. Zo kookte ik maaltijden, zette de pan aardappels op tafel en vergat de groente en het vlees. Ik stofzuigde zonder de stekker erin te doen. De kinderen keken me dan zo raar aan…ik schaamde me en werd er heel verdrietig van. Sporten lukte ook al niet meer, door grote evenwichtsproblemen. Wie was ik toch geworden? Waar was die sterke, zelfstandige en stabiele vrouw en mama die ik altijd was? Het was enorm verdrietig, voor ons allemaal.”

Zinvolle dagbesteding

Via de gemeente kwam Patries uiteindelijk in aanraking met Hersenz. “Tijdens het intakegesprek werd me gevraagd wat ik graag zou bereiken. Dat wist ik wel. Vooral weer vrienden zijn met mezelf, mijn jongste kind weer thuis, iemand ontmoeten die van mijn nieuwe ik kan houden en een maatschappelijk zinvolle dagbesteding.

Ik vond het heel eng om met Hersenz te starten, vooral ook omdat we met een groep zouden zijn. Maar ik heb zoveel begrip en herkenning gevoeld…inmiddels heb ik alle modules van Hersenz gevolgd. Wat heb ik er veel aan gehad! Vooral het plannen met deeltaken helpt me erg, bijvoorbeeld elk onderdeel van de maaltijd apart voorbereiden, zodat het ’s avonds een geheel kan zijn. Alles achter elkaar doen lukt me nog steeds niet goed. Ook kan ik nu beter omgaan met mijn verminderde energie en prikkelgevoeligheid. Mijn lontje is langer geworden.”

Nieuwe balans

Patries heeft ook hard gewerkt aan haar andere doelen en er zijn mooie dingen op haar pad gekomen. “Ik heb nu grip op mijn leven met hersenletsel . Mijn jongste woont weer thuis en anderhalf jaar geleden heb ik mijn grote liefde gevonden. Ik haal veel voldoening uit mijn vrijwilligerswerk, het begeleiden van twee jongens met een beperking. Met de ene jongen bak ik allerlei lekkers op zijn werkplek in een lunchroom en met de andere doe ik spelletjes. Het is zo fijn om nodig en nuttig te zijn! Ook ben ik ondertussen de trotse oma van een kleindochter, waar ik volop van geniet.

Leven met hersenletsel blijft topsport, elke dag moet ik opnieuw de balans zoeken en ik weet dat die balans in een seconde op zijn kop kan staan. Desondanks lacht het leven me toe en ben ik weer trots op mezelf!”

 Over de auteur, Jeannette Heijting (59)

Jeannette kreeg in 2009 twee herseninfarcten en heeft als gevolg daarvan niet-aangeboren hersenletsel. Ze volgde twee modules van Hersenz en kreeg stap voor stap weer regie over haar leven. Als ervaringsdeskundige en auteur zet ze zich in om de (onzichtbare) gevolgen van hersenletsel beter bekend te maken, zodat er meer begrip ontstaat. Dit doet ze door haar eigen verhaal en de verhalen van lotgenoten naar buiten te brengen

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
Na 31 jaar kreeg ik eindelijk erkenning

Soms moet je een frustrerende weg afleggen, voordat klachten in verband worden gebracht met eerder opgelopen hersenletsel. Olga Seppenwoolde, 50 jaar, kan erover meepraten. Ze was 16 jaar toen ze, fietsend naar school, werd aangereden door een brommer.

Ik was al moe als ik opstond

Op 18 juni 2014 raakte het leven van Dik Bakker, 56 jaar, compleet overhoop. Al fietsend naar zijn werk botste hij met 30 kilometer per uur tegen een achteruitrijdende bestelbus. De klap was zo hard dat hij pas drie weken later bijkwam in het ziekenhuis.

“Ik kon multitasken als de beste”

Loes van ´t Sant werd op 49-jarige leeftijd overvallen door een herseninfarct. Met algehele uitval rechts werd ze een week opgenomen in het ziekenhuis. Na nog een week interne revalidatie mocht ze naar huis. Loes had er nooit bij stil gestaan, maar cognitieve gevolgen werden steeds meer merkbaar.

Ik beleef iedere dag heel bewust

Kees Eichhorn volgde de Hersenz-module Plannen en Organiseren. Voorheen overkwam het leven hem, maar nu beleeft hij de dagen heel bewust. Hij leerde zijn dagen te plannen en dat geeft hem rust. Hij is open over zijn hersenletsel en werkt dan ook graag mee aan dit interview.

"Ik had een eigen zaak en leidde een actief leven"

Gea Schepers was nog maar 48 jaar toen ze in 2012 getroffen werd door een herseninfarct. Als gevolg van haar blijvende hersenletsel hield ze er onder meer hevige vermoeidheid, verminderde kracht en verminderd zicht aan over. Ook is ze emotioneler dan voorheen en moest ze haar zelfvertrouwen terugwinnen.

Pagina's