“Ik kon multitasken als de beste”

Loes van ´t Sant werd op 49-jarige leeftijd overvallen door een herseninfarct. Met algehele uitval rechts werd ze een week opgenomen in het ziekenhuis. Haar spraak bleef intact. Na nog een week interne revalidatie mocht ze naar huis. Om fysiek al het mogelijke te bereiken ging Loes gedurende tweeënhalf jaar twee maal per week naar fysiotherapie. Inmiddels loopt ze weer goed en kan ze haar arm en hand gewoon gebruiken. Het gaat allemaal wel veel moeizamer. Ook bleek er nog meer aan de hand. Loes had er nooit bij stil gestaan, maar cognitieve gevolgen werden steeds meer merkbaar. 

Loes is een hectisch gezin met vier kinderen gewend. Ze kon altijd alles onthouden en multitasken lukte haar als de beste. Dat veranderde drastisch. Onverwachte dingen brachten haar in paniek. Een boodschappenlijstje maken of een koffer inpakken? Geen idee waar ze moest beginnen. Totale verwarring en gebrek aan structuur maakte dat ze steeds minder ondernam. Het leven ging veel te snel voor Loes en het lukte haar niet meer om ´normaal´ mee te doen. Zoekend naar hulp ontdekte ze Hersenz, via een Facebookgroep voor mensen met hersenletsel.

Optrekken aan lotgenoten

Na een intakegesprek besloot Loes het toch nog een half jaar zelf te proberen. Ze voelde zich eigenlijk te goed voor een behandelprogramma, wilde geen zielige patiënt zijn. Maar ze bleef vastlopen en startte toch. “Het is het beste wat ik heb kunnen doen. Door Hersenz heb ik mijn eigenwaarde en mijn leven terug gekregen. Het is heerlijk om je te kunnen optrekken aan lotgenoten. Mensen die aan een half woord genoeg hebben, waar je mee kunt huilen en lachen”. 

Weer meedoen

In de module ´Grip op je energie´ heeft Loes vooral geleerd om haar dagen beter te plannen. “Ik ging inzien dat ik veel te weinig rust inbouwde en daardoor niet voldoende energie overhield om aan het einde van de dag nog gezellig te zijn voor mijn gezin. Ook besefte ik dat dingen die me vroeger ontspanden me nu juist onderuit haalden. Ik kon het wel blijven doen maar korter en afgewisseld met rustmomenten”. Daarnaast heeft Loes geleerd om vaker ‘nee’ te zeggen. “Wat is dat moeilijk! Ik moet zo anders leren denken. Regelmatig verval ik nog in mijn oude patroon, maar het gaat steeds beter”.

Dankzij de module 'Plannen en organiseren´is het Loes goed gelukt om een verjaardagsfeest te regelen. “Door doelgericht huiswerk kreeg ik beter inzicht in het wat en hoe. Al moet ik het nu anders doen dan voorheen, ik doe weer mee!” 

En Loes blijft gemotiveerd om nog meer te bereiken. “Na de zomer start ik met de laatste module ‘Aandacht en geheugen’. Als er veel dingen tegelijk spelen vergeet ik nog wel eens wat, dus ik verwacht dat ik daar ook veel aan zal hebben”.

 

Over de auteur, Jeannette Heijting (57)
Jeannette kreeg in 2009 twee herseninfarcten en heeft als gevolg daarvan niet-aangeboren hersenletsel. Ze volgde twee modules van Hersenz en kreeg stap voor stap weer regie over haar leven. Als ervaringsdeskundige en auteur zet ze zich in om de (onzichtbare) gevolgen van hersenletsel beter bekend te maken, zodat er meer begrip ontstaat. Dit doet ze door haar eigen verhaal en de verhalen van lotgenoten naar buiten te brengen. 

 

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
“Ik voel me weer heel in plaats van geknakt”

Ina de Ritter is 72 jaar, getrouwd, moeder van vier kinderen en oma van zes kleinkinderen. In 1988 kreeg zij als gevolg van een gebroken pink een ernstige vorm van Post Traumatische Dystrofie. Hierdoor is haar linkerarm onder de elleboog geamputeerd en is Ina sinds 1998 ook rolstoelafhankelijk. Samen met haar man en hulphond woont zij in een Fokuswoning.

“Als partner kan ik nu meer betekenen”

John Nell is de partner van Sandra, zij liep hersenletsel op na een val van de trap. Hij vertelt over de veranderingen waar hij ongewild mee te maken kreeg en wat deelname aan de partnermodule van Hersenz voor hem heeft betekend.

"Luister goed naar jezelf, naar je lichaam"

Wendy kreeg in 2010 een ongeluk met haar paard op weg naar het strand. Met de ambulance werd ze afgevoerd naar het ziekenhuis. Na een nachtje blijven en een paar testen mocht ze naar huis. ‘Rustig aan doen, dan moet het wel weer goed komen’ zeiden de artsen.

“Ik kan er weer zijn voor mijn vrouw en zoons”

Joris is 42 jaar, getrouwd en vader van twee zoons van 8 en 10. Eind 2012 was hij van zijn werk op weg naar huis. “Op de snelweg reed het verkeer erg langzaam en iemand reed met veel te grote snelheid op mij in.” Joris was toen 34 jaar, zijn jongste kind nog maar 3 maanden.

“Ik heb een andere Beppie teruggevonden”

Beppie Wemmenhove is 54 jaar en woont samen met haar vriend. Ze is moeder van twee kinderen en oma van twee kleinkinderen. Sinds juli 2014 heeft zij NAH als gevolg van een herseninfarct. Na zes maanden revalidatie dacht Beppie ‘nu is alles weer bij het oude en kan ik weer verder’. Maar het pakte anders uit…

Pagina's