Marijke Dekker Bosveld, echtgenote, moeder van twee dochters en oma van een kleindochter, was 58 jaar toen zij een herseninfarct kreeg. “Ik weet het nog precies, het gebeurde in 2014, in de nacht van 25 op 26 juli. Toen ik wakker werd voelde ik iets vreemds aan mijn linkerkant, een raar gevoel in  mijn arm en been. Ik heb de huisartsenpost gebeld en verteld wat ik voelde. Ondertussen werd mijn man ook wakker en even later stond er ineens een ambulance voor de deur. ‘Wat een flauwekul’, dacht ik nog. Maar in het ziekenhuis bleek dat ik een herseninfarct had gehad.”

Marijke verbleef een week in het ziekenhuis en daarna ging ze naar een revalidatiecentrum. “Het was een pittige maar ook gezellige tijd, tussen en met lotgenoten. Na zes weken mocht ik naar huis. Ik ging nog wel twee keer per week naar fysiotherapie voor verdere revalidatie. Eerst zes maanden in het ziekenhuis, daarna in een gewone fysiotherapiepraktijk. Het was thuis wel even wennen. Alles ging trager en kostte meer moeite. Ik deed de gewone huishoudelijke dingen, soms met wat hulp, en ik nam vaker een rustmoment. Ik vond dat het eigenlijk allemaal wel ging. Wat ik wel heel erg miste was fietsen en autorijden. Ik voelde me erg afhankelijk en kon nooit zomaar alleen weg, ik moest altijd iemand vragen. Na ongeveer twee jaar raakte ik in een giga dip.”

Gekozen voor Hersenz

“Ik had eerder al wel eens over Hersenz gelezen. Toen dacht ik ‘dat is niets voor mij’ maar nu besloot ik om toch een e-mail te sturen en informatie op te vragen. Vervolgens heb ik mezelf aangemeld en ik heb daar tot op de dag van vandaag geen spijt van. Bij de module ‘In beweging’ voelde ik mij in het begin wel eens niet zo op mijn plek, omdat ik eigenlijk al zoveel meer kon dan de andere deelnemers. Later veranderde dat. Ieder werkt sowieso aan eigen doelen en het heeft me echt wel veel gebracht. Ik voel me zekerder en kan beter omgaan met de veranderingen in mijn lijf.”

Heel leerzaam

“Ik heb vooral veel gehad aan de module ‘Grip op je energie’. Mijn tempo lag eigenlijk nog steeds te hoog. Ik moest gaan proberen om dat te veranderen, want ik zou het op de oude manier uiteindelijk niet redden. Het was heel leerzaam. Ik kan mijn energie steeds beter verdelen. Af en toe pauze nemen lukt nu redelijk goed. Zo af en toe word ik ook wel teruggefloten door mijn partner en kinderen. En ook steeds vaker door mezelf, dan denk ik ‘trut, dat kan morgen ook’. Ik ga mezelf echt nog wel eens voorbij, maar ja, dat is ook wel de aard van het beestje. Om de week ben ik op vrijdagavond gesloopt, dan heb ik een nacht en dag op onze kleindochter gepast. Ik vind het fantastisch, heel voldaan plof ik dan op de bank. Daarna in het weekend lekker relaxen!”

“Hersenz heeft mij goed gedaan. Door de twee jaar van intensieve training en ook gezelligheid is mijn zelfvertrouwen toegenomen en staat mijn dagelijkse leven weer beter op de rails. Gelukkig mag ik nu ook weer autorijden, heerlijk, daarmee heb ik een heel stuk vrijheid terug. En fietsen…daar ben ik, samen met mijn fysiotherapeute, nu hard voor aan het oefenen!”

 

Over de auteur, Jeannette Heijting (57)
Jeannette kreeg in 2009 twee herseninfarcten en heeft als gevolg daarvan niet-aangeboren hersenletsel. Ze volgde twee modules van Hersenz en kreeg stap voor stap weer regie over haar leven. Als ervaringsdeskundige en auteur zet ze zich in om de (onzichtbare) gevolgen van hersenletsel beter bekend te maken, zodat er meer begrip ontstaat. Dit doet ze door haar eigen verhaal en de verhalen van lotgenoten naar buiten te brengen.

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
'Ons huwelijk is gered'

Klaas Pieters (58) kreeg in 2010 een hersenbloeding (CVA). Vanaf begin 2016 volgen hij en zijn vrouw Cisca een behandeltraject van Hersenz. “Dat heeft ons huwelijk gered”, zegt zij.

'Mijn gezondheid gaat nu voor'

Bijna twee jaar is Daniëlle Dee (33) uit het arbeidsproces, binnenkort wordt haar arbeidsvermogen beoordeeld door de keuringsarts van het UWV. Ze is er realistisch over inmiddels: “Ik wil werken zodra ik kan en in de vorm waar ik me goed bij voel, maar mijn gezondheid gaat nu voor.”

Ik ben duidelijker in wat ik kan en wil

Truus Hutink kreeg op 22 juli 2011 een hersenbloeding, ze was 60 jaar. Na een operatie en enkele weken ziekenhuis kwam ze thuis. Fysiek waren er geen uitvalsverschijnselen en de neuroloog was tevreden. “Het gaat goed met mevrouw.” Zo voelde Truus zich echter niet.

'Ik houd van mezelf zoals ik ben'

Pas een jaar nadat ze is getroffen door een lichte beroerte meldt Kitty zich schoorvoetend aan voor de behandeling van Hersenz in Tiel. Voor haar gevoel boekt ze tijdens het traject weinig progressie. Het tegendeel blijkt waar als ze niet lang daarna een werkervaringsplaats vindt en de geleerde lessen wel in de praktijk moet brengen.

'Ik wilde de paniek niet meer voelen'

Op 48-jarige leeftijd kreeg Jeannette Heijting binnen een maand twee herseninfarcten. Na intensieve revalidatie probeerde ze haar oude leventje weer op te pakken. Totdat ze vijf jaar later op de bodem van een diepe put belandde. ‘Als ik er nu gewoon eens een eind aan maak, dan ben ik overal van af.’

Pagina's