Het jaar 2015 was nog geen week oud toen bij Cynthe Milou een dissectie (scheur) aan haar linker halsslagader ontstond. Ze was 29 jaar en moeder van twee zoons van vier en twee. Cynthe kreeg een herseninfarct en haar leven veranderde compleet.

“Door mijn hersenletsel mis ik een kwart van mijn zicht. Ik ben prikkelgevoelig voor geluid, licht, drukte en heb altijd wel hoofdpijn. Rechts ben ik verlamd geweest, waardoor het soms moeilijk is om dingen op te pakken. Ik ben sneller boos en heb moeite met plannen en organiseren. Ik overzie dingen vaak niet.”

Acht maanden na haar herseninfarct raakte Cynthe zwanger, een verrassing. “Het was heel dubbel. Ik kon mijn focus op de zwangerschap leggen en even niet met mijn hoofd bezig zijn. Tegelijkertijd bracht het veel emotie met zich mee, omdat onze dochter weinig bewoog. Gelukkig was alles goed met haar.”

Hectisch en zwaar

Moeder zijn van een jong gezin én hersenletsel hebben…een lastige optelsom. “Het was aanpoten, een kind op school en twee thuis. Gelukkig kreeg ik onze jongste zoon nog naar bed rond een uur of twaalf en hadden we alle drie even rust in de middag. Zo hield ik het deels vol. Mijn partner wisselde ook nog van baan dus we moesten ineens aan heel veel nieuwe dingen wennen. Ik vooral aan mezelf, de nieuwe Cynthe 2.0.”

Cynthe deed erg haar best maar liep tegen steeds meer dingen aan. “De verzorging van de kinderen, in combinatie met het huishouden, was heel zwaar. Ik doe het wel samen met mijn man maar overdag was ik alleen. Ik raakte steeds meer gestrest en was de hele dag overprikkeld. Ik overzag niks meer en had nauwelijks geduld met de kinderen. Ik had geen lontje meer”.

Meer rust en overzicht

Een vriendin met hersenletsel vertelde over haar goede ervaringen met Hersenz. In september 2017 startte Cynthe ook en ze heeft inmiddels vier modules gevolgd. Van de laatste module, ‘Aandacht en geheugen’, volgde ze thuis de digitale versie. Haar Hersenz thuisbegeleidster regelde praktische hulp.

“Ik krijg nu wekelijks twee uur huishoudelijke hulp en twee keer drie uur ondersteuning voor mij en de kinderen. Ik had het eerder zelf al geprobeerd te regelen maar niemand gaf gehoor. Zonder deze hulp had ik het niet gered. Nu kan ik met één kind apart eens iets ondernemen of juist zelf even weg gaan. Door Hersenz heb ik ook geleerd hoe ik kan doseren en rust creëren.

Ik heb nu een weekplanner met vaste afspraken, noteer alles in een agenda en stuur appjes naar mijn man. Eerder dacht ik dat ik alles wel kon onthouden of op een briefje laten slingeren. Mooi niet dus! Ik kan alles nu veel beter overzien, heb meer adempauzes en ben rustiger geworden.” 

Blij

“De oudste twee kinderen blijven over op school. Ik vind dat wel lastig, want het liefst heb ik ze thuis met een broodje. Maar vier keer heen en weer gaan, dat lukt me niet. Nu kan ik met de jongste gaan slapen als het nodig is. Als moeder ben ik nog steeds zorgzaam, ik heb alleen weinig geduld door mijn vermoeidheid en prikkelgevoeligheid. Ik weet nu hoe ik mijn kinderen beter kan benaderen en ik heb geleerd dat ik om hulp kán en mág vragen. De veranderingen zijn echt heel fijn. Ik ben er erg blij mee!”

 

Over de auteur, Jeannette Heijting (57)
Jeannette kreeg in 2009 twee herseninfarcten en heeft als gevolg daarvan niet-aangeboren hersenletsel. Ze volgde twee modules van Hersenz en kreeg stap voor stap weer regie over haar leven. Als ervaringsdeskundige en auteur zet ze zich in om de (onzichtbare) gevolgen van hersenletsel beter bekend te maken, zodat er meer begrip ontstaat. Dit doet ze door haar eigen verhaal en de verhalen van lotgenoten naar buiten te brengen.

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
Mijn kleine overwinningen zijn groots!

Bij Femke Ansems de Vries, nu 39 jaar, werd een kwaadaardige hersentumor ontdekt. De tumor werd bijna helemaal operatief verwijderd, maar omdat tumorweefsel nu eenmaal niet symmetrisch is, zijn er flinters achtergebleven. Hiervoor heb ik nog drieëndertig bestralingen en vier chemokuren van elk zes weken gehad. Dat zo’n intensief traject nare gevolgen kent, spreekt voor zich.

Ik heb jarenlang met mezelf geworsteld.

Peter Graafmans was een harde werker en had nooit tijd om stil te zitten. In 2009 maakte een herseninfarct een abrupt einde aan zijn drukke leven. Peter was 46 jaar, raakte verlamd aan zijn linker lichaamshelft en kreeg afasie.

Na 31 jaar kreeg ik eindelijk erkenning

Soms moet je een frustrerende weg afleggen, voordat klachten in verband worden gebracht met eerder opgelopen hersenletsel. Olga Seppenwoolde, 50 jaar, kan erover meepraten. Ze was 16 jaar toen ze, fietsend naar school, werd aangereden door een brommer.

Ik was al moe als ik opstond

Op 18 juni 2014 raakte het leven van Dik Bakker, 56 jaar, compleet overhoop. Al fietsend naar zijn werk botste hij met 30 kilometer per uur tegen een achteruitrijdende bestelbus. De klap was zo hard dat hij pas drie weken later bijkwam in het ziekenhuis.

“Ik kon multitasken als de beste”

Loes van ´t Sant werd op 49-jarige leeftijd overvallen door een herseninfarct. Met algehele uitval rechts werd ze een week opgenomen in het ziekenhuis. Na nog een week interne revalidatie mocht ze naar huis. Loes had er nooit bij stil gestaan, maar cognitieve gevolgen werden steeds meer merkbaar.

Pagina's