“Ik kan er weer zijn voor mijn vrouw en zoons”

Joris is 42 jaar, getrouwd en vader van twee zoons van 8 en 10 jaar. Eind 2012 was hij van zijn werk op weg naar huis. “Op de snelweg reed het verkeer erg langzaam en iemand reed met veel te grote snelheid op mij in.” Joris was toen 34 jaar, zijn jongste kind nog maar 3 maanden. 

onzichtbare gevolgen

“Drie jaar revalidatie en mijn eigen drive om weer te kunnen bewegen hebben ervoor gezorgd dat ik er uiterlijk niets aan heb overgehouden. Mijn klachten zijn vooral onzichtbaar. Ik heb moeite met dubbeltaken, concentratie en tijdsbesef. Ik kan slecht tegen geluids- en visuele prikkels en ik heb veel minder energie. Ik vind het moeilijk om lichaamssignalen, bijvoorbeeld van vermoeidheid, goed aan te voelen. Als ik te moe ben heb ik problemen met mijn geheugen en doet de linkerhelft van mijn lichaam niet goed meer mee. Elke dag sta ik op met een zware hoofdpijn, maar gelukkig trekt die meestal weer weg.

Eenzaam

Een ander groot, onzichtbaar gevolg, vind ik de eenzaamheid. Spontane dingen, zoals even naar de stad of op visite gaan, lukken niet meer. Vóór mijn ongeluk had ik veel sociale contacten, vanuit werk, voetbal en de vaste groep van vrienden en kennissen. Door mijn beperkingen is een groot deel daarvan weggevallen. Ik heb wel geprobeerd om uit te leggen wat er speelt maar toch moest ik mezelf nog steeds vaak verdedigen of liep ik tegen een muur op. Ik heb dan ook besloten om mezelf te focussen op mensen die mij positieve energie geven en afscheid te nemen van de rest. Ik vind dat nog steeds een heel pijnlijk punt!

Veranderingen accepteren

Na mijn revalidatie dacht ik dat ik alles weer aankon. Ik bleef maar vechten om weer de oude Joris te worden, maar kreeg keer op keer de rekening gepresenteerd. Het liep dan ook echt niet goed binnen mijn gezin en ik was al gestart met 1 op 1 begeleiding thuis. Toen ik eindelijk inzag dat het zo niet meer ging ben ik alsnog begonnen met de groepsbehandeling van Hersenz. Ik heb drie modules gevolgd. De gesprekken in de groep en mijn antwoorden op de ‘huiswerkvragen’ waren soms erg confronterend. Maar geleidelijk viel het kwartje en kon ik alle veranderingen beter accepteren. Ik besprak het ook allemaal met mijn vrouw, zodat we ook samen stappen konden zetten. 

Grip op energie

Ik heb geleerd om milder te zijn voor mezelf. Voorheen vond ik dat ik als jonge man geen rustmomenten nodig had. Door ‘Grip op je energie’ plan ik deze nu wel in, een signaal op mijn telefoon attendeert me er op. Ik ga ook elke dag een uurtje liggen, zodat ik energie opdoe en de rest van de dag een leukere partner en vader kan zijn. Ik verzet me niet meer tegen het gebruik van hulpmiddelen zoals een agenda, tijd geschakelde stoomkoker en een noise cancelling koptelefoon. Ook neem ik meer tijd voor mezelf, zo sta ik een half uur eerder op dan de kinderen, zodat mijn hoofdpijn weg kan trekken en ik er voor ze kan zijn. En ik geef mezelf de tijd om na te denken over mogelijke afspraken en zeg niet meteen ‘ja’. 

Al met al accepteer ik nu de nieuwe Joris, ook al is het soms nog een gevecht.

Leuker leven als gezin

Dankzij Hersenz begrijpen we beter hoe we ons leven met NAH kunnen en moeten inrichten. Dingen lukken niet meer zoals voorheen maar daar willen we niet steeds de focus op leggen. We kijken nu hoe we het wél kunnen aanpakken. Ook weten we beter hoe we met elkaar kunnen blijven communiceren. Daardoor hebben we als gezin weer een leuker leven! 

stop met vechten

Mijn belangrijkste persoonlijke les deel ik nog graag met lotgenoten. Toen ik stopte met vechten ging het veel beter en kon ik zelfs nog stappen zetten!”

Over de auteur, Jeannette Heijting (59): Jeannette kreeg in 2009 twee herseninfarcten en heeft als gevolg daarvan niet-aangeboren hersenletsel. Ze volgde twee modules van Hersenz en kreeg stap voor stap weer regie over haar leven. Als ervaringsdeskundige en auteur zet ze zich in om de (onzichtbare) gevolgen van hersenletsel beter bekend te maken, zodat er meer begrip ontstaat. Dit doet ze door haar eigen verhaal en de verhalen van lotgenoten en naasten naar buiten te brengen.

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
“Ik voel me weer heel in plaats van geknakt”

Ina de Ritter is 72 jaar, getrouwd, moeder van vier kinderen en oma van zes kleinkinderen. In 1988 kreeg zij als gevolg van een gebroken pink een ernstige vorm van Post Traumatische Dystrofie. Hierdoor is haar linkerarm onder de elleboog geamputeerd en is Ina sinds 1998 ook rolstoelafhankelijk. Samen met haar man en hulphond woont zij in een Fokuswoning.

“Als partner kan ik nu meer betekenen”

John Nell is de partner van Sandra, zij liep hersenletsel op na een val van de trap. Hij vertelt over de veranderingen waar hij ongewild mee te maken kreeg en wat deelname aan de partnermodule van Hersenz voor hem heeft betekend.

"Luister goed naar jezelf, naar je lichaam"

Wendy kreeg in 2010 een ongeluk met haar paard op weg naar het strand. Met de ambulance werd ze afgevoerd naar het ziekenhuis. Na een nachtje blijven en een paar testen mocht ze naar huis. ‘Rustig aan doen, dan moet het wel weer goed komen’ zeiden de artsen.

“Ik heb een andere Beppie teruggevonden”

Beppie Wemmenhove is 54 jaar en woont samen met haar vriend. Ze is moeder van twee kinderen en oma van twee kleinkinderen. Sinds juli 2014 heeft zij NAH als gevolg van een herseninfarct. Na zes maanden revalidatie dacht Beppie ‘nu is alles weer bij het oude en kan ik weer verder’. Maar het pakte anders uit…

"Ik accepteer mezelf zoals ik nu ben"

Pauline van Es is 51 jaar en alleenstaande moeder van een zoon (23) en dochter (21). Ze heeft NAH als gevolg van een herseninfarct op 46-jarige leeftijd. “De echte oorzaak is nooit gevonden".

Pagina's