'Ik houd van mezelf zoals ik ben'

Pas een jaar nadat ze is getroffen door een lichte beroerte meldt Kitty zich schoorvoetend aan voor de behandeling van Hersenz in Tiel. Voor haar gevoel boekt ze tijdens het traject weinig progressie. Het tegendeel blijkt waar als ze niet lang daarna een werkervaringsplaats vindt en de geleerde lessen wel in de praktijk moet brengen.

Het leven van Kitty, op dat moment verpleegkundige in de wijk, staat op 12 mei 2016 even stil als zich symptomen van een beroerte openbaren. “Ik had geen controle over mijn hand en spraak meer, mijn tong en kaak voelden raar. Er was iets mis, maar ik bleef kalm, zoals altijd in crisissituaties. Ik heb de huisarts gebeld, ben zelf ‘op eieren’ naar de ambulance gelopen. Binnen 48 uur waren mijn klachten praktisch verdwenen en mocht ik weer naar huis: gaan met die banaan!”

Mentaal uitgeschakeld
Maar dat valt behoorlijk tegen. Kitty: “Ik sliep halve dagen, was mentaal ‘uitgeschakeld’. Alles kostte me meer moeite dan eerst, maar: het ging. Na twee maanden ben ik dan ook weer aan de slag gegaan. Maar werken in de thuiszorg is tempo draaien, snel schakelen, geen fouten maken. Dat lukte niet, dus ben ik ontslagen. Ik raakte in paniek. Kon ik nog ander werk vinden? Wat moest ik met mijn leven? Uiteindelijk heb ik een Specialistisch Verpleegkundige gebeld en uitgelegd wat er aan de hand was. Zij tipte me om contact op te nemen met het NAH-centrum van Pluryn in Tiel.”

Weer tevreden
Hoewel Kitty dan nog denkt dat ze relatief weinig mankeert, is ze toch blij dat ze na een intakegesprek met het Hersenz-traject mag beginnen. “Alles komt goed, dacht ik. Niet dus. Ik werd depressief toen ik doorkreeg dat ik écht iets mankeerde. Continu liep ik tegen mijn geheugenproblemen en prikkelgevoeligheid aan. Ook had ik een opmerkelijk korter lontje. Na afloop van het traject was ik boos op mezelf. Ik vond dat ik had gefaald, totaal niet was opgeschoten. Door gesprekken met mijn thuisbehandelaar Tilly begreep ik pas later dat mijn traject samenviel met de rouwperiode om het verlies van de Kitty die ik was. De confrontatie met mijn ‘nieuwe ik’ kon ik dus helemaal niet aan. Dat inzicht heeft me enorm geholpen.”

Hoe anders is Kitty’s situatie nu, mede dankzij haar werkervaringsplaats ‘achter de schermen’ bij ROC Rivor, op de afdeling waar ze eerder tien jaar actief was. “Ik ben het ROC enorm dankbaar. Het ritme van vier dagdelen werken heeft me gered, biedt me de structuur die ik zo hard nodig heb. Dankzij Hersenz weet ik bovendien wat voor mij helpt om het overzicht te bewaren. Stap voor stap win ik mijn zelfvertrouwen terug, nu ik merk dat ik veel dingen nog weet en kan. Natuurlijk heb ik soms last van mijn niet-aangeboren hersenletsel, maar ik kan het een plekje geven, er zelfs om lachen. Ik houd van mezelf zoals ik ben. Eindelijk ben ik weer tevreden.”

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
‘Ik zie meer gouden randjes in mijn leven’

Frank was 21 toen hij in 1987 een ernstig auto-ongeluk kreeg. Na een frontale botsing brak hij zijn arm, been, heup en kaak. Door een frontale hersenkneuzing lag hij langdurig in coma.

“Ik begrijp beter wie ik ben”

Frans Lomeijer is 59 jaar, alleenstaand en co-ouder van twee dochters van 18 en 14 jaar. In 2007 kreeg hij op 45-jarige leeftijd hersenletsel als gevolg van een herseninfarct.

"Ik kijk met trots op mezelf terug"

Anne was 26 toen ze in 2015 naar de huisarts ging voor een hardnekkige griep. Ze bleek een longontsteking te hebben. De antibiotica die ze kreeg hielpen niet en het ging alsmaar slechter. Toen ze geen gevoel meer had aan de rechterkant van haar lichaam, werd ze in het ziekenhuis opgenomen.

”Nu ik mezelf begrijp kan ik weer meer aan”

José Hagenaars is 62 jaar, alleenstaand, moeder van 3 dochters en oma van 6 kleinkinderen. In december 2019 kreeg ze een herseninfarct en dat herhaalde zich in maart en juni 2020. Achteraf bleek uit onderzoek dat de voorgeschreven bloedverdunner niet goed werkte bij José.

“Liever zijn voor mezelf brengt verbetering”

Marion Katoele, 41 jaar, woont samen met haar vriend André en is moeder van Merel (7 jaar). Vanaf haar 11e heeft Marion hersenletsel als gevolg van een herseninfarct.

Pagina's