'Ik houd van mezelf zoals ik ben'

Pas een jaar nadat ze is getroffen door een lichte beroerte meldt Kitty zich schoorvoetend aan voor de behandeling van Hersenz in Tiel. Voor haar gevoel boekt ze tijdens het traject weinig progressie. Het tegendeel blijkt waar als ze niet lang daarna een werkervaringsplaats vindt en de geleerde lessen wel in de praktijk moet brengen.

Het leven van Kitty, op dat moment verpleegkundige in de wijk, staat op 12 mei 2016 even stil als zich symptomen van een beroerte openbaren. “Ik had geen controle over mijn hand en spraak meer, mijn tong en kaak voelden raar. Er was iets mis, maar ik bleef kalm, zoals altijd in crisissituaties. Ik heb de huisarts gebeld, ben zelf ‘op eieren’ naar de ambulance gelopen. Binnen 48 uur waren mijn klachten praktisch verdwenen en mocht ik weer naar huis: gaan met die banaan!”

Mentaal uitgeschakeld
Maar dat valt behoorlijk tegen. Kitty: “Ik sliep halve dagen, was mentaal ‘uitgeschakeld’. Alles kostte me meer moeite dan eerst, maar: het ging. Na twee maanden ben ik dan ook weer aan de slag gegaan. Maar werken in de thuiszorg is tempo draaien, snel schakelen, geen fouten maken. Dat lukte niet, dus ben ik ontslagen. Ik raakte in paniek. Kon ik nog ander werk vinden? Wat moest ik met mijn leven? Uiteindelijk heb ik een Specialistisch Verpleegkundige gebeld en uitgelegd wat er aan de hand was. Zij tipte me om contact op te nemen met het NAH-centrum van Pluryn in Tiel.”

Weer tevreden
Hoewel Kitty dan nog denkt dat ze relatief weinig mankeert, is ze toch blij dat ze na een intakegesprek met het Hersenz-traject mag beginnen. “Alles komt goed, dacht ik. Niet dus. Ik werd depressief toen ik doorkreeg dat ik écht iets mankeerde. Continu liep ik tegen mijn geheugenproblemen en prikkelgevoeligheid aan. Ook had ik een opmerkelijk korter lontje. Na afloop van het traject was ik boos op mezelf. Ik vond dat ik had gefaald, totaal niet was opgeschoten. Door gesprekken met mijn thuisbehandelaar Tilly begreep ik pas later dat mijn traject samenviel met de rouwperiode om het verlies van de Kitty die ik was. De confrontatie met mijn ‘nieuwe ik’ kon ik dus helemaal niet aan. Dat inzicht heeft me enorm geholpen.”

Hoe anders is Kitty’s situatie nu, mede dankzij haar werkervaringsplaats ‘achter de schermen’ bij ROC Rivor, op de afdeling waar ze eerder tien jaar actief was. “Ik ben het ROC enorm dankbaar. Het ritme van vier dagdelen werken heeft me gered, biedt me de structuur die ik zo hard nodig heb. Dankzij Hersenz weet ik bovendien wat voor mij helpt om het overzicht te bewaren. Stap voor stap win ik mijn zelfvertrouwen terug, nu ik merk dat ik veel dingen nog weet en kan. Natuurlijk heb ik soms last van mijn niet-aangeboren hersenletsel, maar ik kan het een plekje geven, er zelfs om lachen. Ik houd van mezelf zoals ik ben. Eindelijk ben ik weer tevreden.”

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
“Door Hersenz ben ik een andere man geworden”

Henk de Klerk is 65 jaar, getrouwd, vader van een dochter en opa van 2 kleinkinderen. Vanaf zijn 60e heeft Henk al vier herseninfarcten gehad.

“Ik herken nu mijn eigen gedrag”

Eric was 41 jaar toen zijn leven in 2005 compleet overhoop werd gegooid door een scooterongeluk. Na een half jaar revalidatie kwam hij weer thuis. Mét hersenletsel, maar zonder inzicht in hoe hij was veranderd en hoe hij ermee om kon gaan.

“Ik kan beter omgaan met mijn prikkelgevoeligheid”

Eric Jansen is 48 jaar, alleenstaand en vader van een 21-jarige zoon. In juni 2019 kwam Eric tijdens zijn fietstraining, ter voorbereiding op Triatlon Stein, ten val. Hij raakte buiten bewustzijn en werd door wandelaars gevonden.

Duo-interview met Martijn en Dennis

Martijn Dekker en Dennis Kruithof liepen beiden hersenletsel op na een verkeersongeval. Dagelijks kampen zij met de blijvende gevolgen daarvan, zoals verminderde concentratie, vermoeidheid, minder goed kunnen onthouden en ze raken snel overprikkeld in gezelschap.

‘Ik zie meer gouden randjes in mijn leven’

Frank was 21 toen hij in 1987 een ernstig auto-ongeluk kreeg. Na een frontale botsing brak hij zijn arm, been, heup en kaak. Door een frontale hersenkneuzing lag hij langdurig in coma.

Pagina's